Hioba 12
1Okazuje Job swą cierpliwość i moc Bożą, ktemu téż, gdzie ma miejsce mądrość. A Job odpowiadając, rzekł:
2Toście wy tedy sami ludzi, a z wami umrze mądrość?
3Téżci ja mam serce jako i wy, anim jest podlejszy niźli wy; bo któż tego niewie, co wy wiecie?
4Ten, z którego się naśmiewa przyjaciel jego jako ze mnie, będzie wzywał Boga, i wysłuchawa go; naśmiewają się bowiem z prostoty sprawiedliwego.
5Kaganiec wzgardzony w myślach bogatych nagotowany na czas zamierzony.
6Pełne są przybytki zbójców, a śmiele Boga wzruszają, gdyż on dał wszystko w ręce ich.
7Jednak pytaj się bydła i nauczy cię: i ptastwa niebieskiego, i okażeć.
8Mów do ziemie, a odpowie tobie, i będąć powiadać ryby morskie.
9Któż nie wie, że to wszystko ręka Pańska uczyniła?
10W którego ręce dusza wszelkiéj rzeczy żywéj i duch wszelkiego ciała człowieczego.
11Azaż nie ucho słów rozsądza? a podniebienie smaku jedzącego?
12W starych jest mądrość, a w długim wieku roztropność.
13U niego jest mądrość i moc, on ma radę i zrozumienie.
14Jeźli zepsuje, nikogo niemasz, ktoby zbudował: jeźli człowieka zamknie, niemasz nikogo, coby otworzył.
15Jeźli zatrzyma wody, wszystko wyschnie: a jeźli je wypuści, wywrócą ziemię.
16U niego jest moc i mądrość; on zna i zwodzącego i tego, którego zwodzą.
17Przywodzi poradniki ku głupiemu końcowi, i sędzie ku głupstwu.
18Pas królewski rozwięzuje i biodra ich powrozem przepasuje.
19Prowadzi kapłany beze czci a przedniejsze pany podwraca:
20Odmieniając usta prawdziwych i naukę starych odejmując.
21Wylewa wzgardę na książęta, tym, którzy byli potłumieni, lżéj czyniąc.
22Który głębokie rzeczy odkrywa z ciemności i wywodzi na światłość cień śmierci.
23Który rozmnaża narody i traci je: a wywrócone wcale zaś postanawia.
24Który odmienia serce książąt ludu ziemie i zwodzi je, że próżno chodzą, gdzie niemasz drogi.
25Macać będą jako w ciemności a nie w światłości: i uczyni, że będą błądzić jako pijani.