Hioba 6
3Jako piasek morski ta by się cięższa ukazała: ztądże i słowa moje pełne są boleści.
4Albowiem strzały Pańskie we mnie są, których gniew wypił ducha mego, a strachy pańskie walczą przeciwko mnie.
5Izali będzie ryczał leśny osieł, gdy ma trawę? albo wół będzie ryczał, gdy stanie u pełnego żłobu?
6Albo możeli być jedzona rzecz niesmaczna, która nie jest osolona? albo może kto skosztować, co skosztowane śmierć przynosi?
7Czego się przedtem dotknąć nie chciała dusza moja, teraz dla ucisku jest pokarmem moim.
8Ktoby dał, aby się stała prośba moja: a iżby mi Bóg dał, czego oczekawam.
9A który począł, tenby mię ztarł! rozpuścił rękę swoję i wyciąłby mię!
10Ażeby mi to było za pociechę, iż trapiąc mię boleścią nie folgował, anim się sprzeciwiał mowom Świętego.
11Co bowiem za moc moja, żebych wytrwał? albo co za koniec mój, abym cierpliwie się sprawował?
12Ani moc kamienna moc moja, ni ciało moje jest miedziane.
13Oto niemasz mnie pomocy we mnie: i powinowaci téż moi odstąpili odemnie.
14Który odejmuje od przyjaciela swego miłosierdzie, bojaźń Pańską opuszcza.
15Bracia moi minęli mię, jako potok, który prędko bieży po nizinach.
16Którzy się boją śronu, przypadnie śnieg na nie.
17Czasu, którego rozproszeni będą, zaginą: a skoro się zagrzeje, rozpłyną się z miejsca swego.
18Powikłały się ścieżki kroków ich: będą próżno chodzić i zaginą.
19Obaczcie ścieżki Thema, drogi Saba, a poczekajcie trochę.
20Zawstydzili się, iżem miał nadzieję, przyszli téż aż do mnie, a wstydem okryli się.
21Terazeście przyszli: a teraz widząc skaranie moje boicie się.
22Azam mówił: Przynieście mi, i z majętności waszéj podarujcie mi?
23Albo: Wybawcie mię z ręki nieprzyjacielskiéj i z ręki mocarzów wyrwijcie mię?
24Nauczcie mię, a ja będę milczał: a jeźlim podobno czego nie umiał, nauczcie mię.
25Czemuście uwłoczyli mowom prawdy, gdyż niemasz żadnego z was, któryby mię mógł strofować?
26Na łajanie tylko mowę stroicie a na wiatr słowa wypuszczacie.
27Na sierotę się targacie i staracie się wywrócić przyjaciela waszego.
28Waszakóż jednak, coście zaczęli, konajcie: nadstawcie ucha a obaczcie, jeźli kłamam.
29Odpowiedzcie, proszę, bez swaru: a mówiąc to, co jest sprawiedliwo, osądźcie.
30I nie najdziecie w języku moim nieprawości: ani w ustach moich głupstwo będzie brzmiało.