Hioba 32
1Gdy trzéj przyjaciele Jobowi odpowiadać więcéj nie chcieli, powstał młodzieniec Eliu, i strofuje starce z niemądrości, a sam się swą chlubi. I zaniechali ci trzéj mężowie odpowiadać Jobowi, że się sobie zdał być sprawiedliwym.
2I obruszył się i rozgniewał się bardzo Eliu, syn Barachel, Buzytczyk, z rodu Ram: a rozgniewał się na Joba, przeto że się sprawiedliwym być powiadał przed Bogiem.
3A na przyjacioły jego rozgniewał się dlatego, że nie naleźli słusznéj odpowiedzi, ale tylko potępiali Joba.
4A tak Eliu oczekawał Joba mówiącego, przeto iż starsi byli, którzy mówili.
5A gdy obaczył, że trzéj odpowiedzieć nie mogli, rozgniewał się bardzo.
6I odpowiadając Eliu, syn Barachel, Buzytczyk, rzekł: Jestem młodszy laty, a wyście starsi, przeto zwiesiwszy głowę wstydziłem się, oznajmić wam zdania mego.
7Bom się spodziewał, że dłuższy wiek mówi, a mnóstwo lat naucza mądrości.
8Ale, jako widzę, duch jest w ludziach, a natchnienie Wszechmocnego daje rozum.
9Nie są mądrzy długowieczni, ani starsi rozumieją sądu.
10Przetóż będę mówił: Słuchajcie mię, okażę wam ja téż mądrość swoję.
11Czekałem bowiem mów waszych, słuchałem roztropność waszę, pókiście się spierali mówami.
12A pókim rozumiał, żeście co mówili, uwazałem: ale jako widzę, niemasz, ktoby mógł strofować Joba, i ktoby z was odpowiedział na słowa jego.
13Byście snadź nie rzekli: Naleźliśmy mądrość: Bóg go porzucił, nie człowiek.
14Nic mi nie mówił, a ja nie według mów waszych będę mu odpowiadał.
15Zlękli się, ani więcéj nie odpowiadali i odjęli od siebie wymowy.
16Gdyżem tedy czekał, a nie mówili, stanęli, a więcéj nie odpowiadali:
17Odpowiem ja téż część moję i ukażę umiejętność moję.
18Bom jest pełen słów, i ściska mię duch żywota mego.
19Oto brzuch mój jako moszcz bez oddechu, który łagwice nowe rozsadza.
20Będę mówił, a wytchnę malutko: otworzę wargi moje i odpowiem.
21Nie będę miał względu na osobę męża, a Boga z człowiekiem równać nie będę.
22Bo niewiem, jako długo trwać będę, a jeźli mię w rychle weźmie Stworzyciel mój.