Hioba 41
1Jeszcze opisuje Lewiatana, albo wieloryba piekielnego, co jest za przyrodzenia, a co za powagi: a na koniec zamyka, że jest królem wszystkich pysznych. N ie jako okrutny obudzę go; bo któż się może sprzeciwić twarzy mojéj?
2Kto mi dał pierwéj, żebych mu oddał? wszystko, co jest pod niebem, moje jest.
3Nie przepuszczę mu, i słowom możnym i ku proszeniu nastrojonym.
4Któż odkryje wierzch odzienia jego? a w pośrodek gęby jego kto wnidzie?
5Wrota paszczeki jego kto otworzy? wkoło zębów jego strach.
6Ciało jego jako tarcze lane, spojone łuskami przyciskającemi się.
7Jedna z drugą się spaja, a ani wiatr wchodzi przez nie.
8Jedna do drugiéj przylgnie, a trzymając się siebie żadnym sposobem nie będą rozdzielone.
9Kichanie jego blask ogniowy, a oczy jego jako powieki zarania.
10Z ust jego lampy wychodzą, jako pochodnie ognia zapalone.
11Z nozdrzy jego wychodzi dym jako z garnca podpalonego i wrzącego.
12Dech jego węgle zapala, a płomień z ust jego wychodzi.
13W szyi jego będzie mieszkała moc, a niedostatek przed obliczem jego chodzi.
14Członki ciała jego spajają się społu: wypuści nań pioruny, a na inne się miejsce nie uniosą.
15Serce jego zatwardnieje jako kamień, i zbije się jako kowalska nakowalnia.
16Gdy się podniesie, zlękną się Aniołowie, a przestraszeni czyścić się będą.
17Gdy się go imie miecz, ostać się nie będzie mógł ani oszczep, ani pancerz.
18Poczytać bowiem będą żelazo za plewy, a miedź za spróchniałe drewno.
19Nie zapłoszy go strzelec, we źdźbło mu się obróciły kamienie proce.
20Młot jako źdźbło poczytać będzie, i śmiać się będzie z miecącego drzewcem.
21Pod nim będą promienie słoneczne, i naściele sobie złota jako błota.
22Uczyni, że będzie wrzała głębokość morza jako garniec, i uczyni jako gdy maści kipią.
23Za nim świecić będzie ścieżka, będzie mu się zdała głębokość, jakoby osiwiała.
24Niemasz na ziemi mocy, któraby się mu przyrównać mogła, który uczynion jest, aby się nikogo nie bał.
25Wszystko wysokie widzi: on jest królem nad wszemi synmi pychy.