Izajasza 50
1Bóg że bożnicę Żydowską odrzucił, czem się dzieje, a jakie męki miał Pan Chrystus cierpieć, że bicie, rwanie, plwanie, mordowanie, opisuje. T o mówi Pan: Co to za list rozwodny matki waszéj, którymem ją opuścił? albo który jest pożyczalnik mój, któremum was zaprzedał? Otoście zaprzedani dla nieprawości waszych, a dla złości waszych opuściłem matkę waszę.
2Bo przyszedłem, a nie było męża: wzywałem, a nie było, ktoby słyszał. Izali skróconą i maluczką się stała ręka moja, żebych nie mógł wykupić? czyli niemasz we mnie mocy ku wybawieniu? Oto fukiem moim osuszę morze a rzeki wysuszę: zgniją ryby bez wody i wyzdychają z pragnienia.
3Oblokę niebiosa ciemnościami, wór uczynię przykrycie ich.
4Pan mi dał język wyćwiczony, abych umiał podpierać onego, który jest spracowany, słowem. Wzbudza rano, rano mi wzbudza ucho, abym słuchał jako mistrza.
5Pan Bóg otworzył mi ucho, a ja się nie sprzeciwiam: nie udał się nawstecz.
6Ciało moje dałem bijącym, a policzki moje szczypiącym: twarzy mojej nie odwróciłem od łających i plujących na mię.
7Pan Bóg wspomożyciel mój, przełom się nie zawstydził. Przetóżem postawił twarz mojé jako najtwardszą skałę, i wiem, że się nie zawstydzę.
8Blisko jest, który mię usprawiedliwia: któż mi się sprzeciwi? Stańmy spółem: kto jest adwersarzem moim? niech ku mnie przystąpi.
9Oto Pan Bóg pomocnik mój: któż jest, ktoby mię potępił? Oto wszyscy potarci będą jako szata, mól je zgryzie.
10Kto między wami bojący się Pana, słuchający głosu sługi jego? Kto chodził w ciemnościach, a nie ma światła, niech ma nadzieję w imieniu Pańskiem, a niech się spuści na Boga swego.
11Oto wy wszyscy podżegający ogień, opasani płomieniem, chodźcież w światłości ognia waszego i w promieniach, któreście rozpalili: z ręki mojéj stało się to wam, w boleściach spać będziecie.