Johannes 10
1Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer nich to de Döhr rin geiht na den Schapstall, sonnern stiggt annerswo rin, de is en Deef un en Mörder.
2De awer to de Döhr rin geiht, de is en Harr to de Schap.
3Vör em makt de Döhrwächters de Döhr apen, un de Schap hört sin Stimm, un he röpt sin Schap mit Namen, un föhrt se rut.
4Un wenn he sin Schap hett utlaten, geiht he vör se her, un de Schap folgt em na, denn se kennt sin Stimm.
5En Fremden awer folgt se nich na, sonnern lopt vun em; denn se kennt den Fremden sin Stimm nich.
6Düssen Spruch sä JEsus to se; se verstunnen awer nich, wat dat weer, wat He to se seggen dä.
7Do sprok JEsus wedder to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ik bün de Döhr to de Schap.
8Alle, de vör Mi kamen sünd, dat sünd Deev un Mörders west; awer de Schap hebbt up se nich hört.
9Ik bün de Döhr, wenn jemand dörch Mi ingahn deiht, de ward selig warrn, un ward rin- un rutgahn, un Weid’ finden.
10En Deef kummt nich, denn dat he stehlen, wörgen un umbringen deiht.
11Ik bün kamen, dat se dat Leven un vull up hebben schüllt.
12Ik bün en gude Harr. En gude Harr lett sin Leven för de Schap. En, de meed is awer, de nich Harr is, den de Schap nich tohört, süht den Wolf kamen, un verlett de Schap, un löpt weg; un de Wolf gript de Schap, un jagt se utenanner.
13De awer, de meed is, löpt weg; denn he is meed, un kümmert sik nich um de Schap.
14Ik bün en gude Harr, un kenn de Minigen, un bün bekannt bi de Minigen.
15So as Mi Min Vader kennen deiht, un Ik kenn den Vader. Un Ik lat Min Leven för de Schap.
16Un Ik hef noch anner Schap, de sünd nich ut düssen Stall. Un desülven mutt Ik herföhrn, un se ward Min Stimm hörn, un ward een Heer un een Harr warrn.
17Darum hett Min Vader Mi leef, dat Ik Min Leven laten doh, up dat Ik dat wedder nehm.
18Nüms nimmt dat vun Mi, sonnern Ik lat dat vun Mi Sülbn. Ik hef Macht, dat to laten, un dat wedder to nehmen. So’n Gebot hef Ik kregen vun Min Vader.
19Do war awermals en Striet mank de Juden um düsse Wör’.
20Veele mank se sproken: He hett den Düvel, un is unsinnig; wat hört ji Em an?
21De annern sproken: Dat sünd nich Wör’ vun en Besetenen; kann de Düvel ok de Blinden ehr Ogen updohn?
22Dar weer awer dat Fest to dat Andenken an de Tempel-Inweihung to Jerusalem, un dat weer Winter.
23Un JEsus gung umher in den Tempel, in Salomo sin Vörhus.
24Do keemen de Juden um Em rum, un sproken to Em: Wa lang höllst Du uns’ Seelen up? Büst Du Christus, so segg uns dat frie herut.
25JEsus antwort se: Ik hef ju dat seggt, un ji glövt nich. De Warke, de Ik doh in Min Vader Sin Namen, de gevt Tügnis vun Mi.
26Awer ji glövt nich; denn ji sünd Min Schap nich, as Ik ju seggt hef.
27Denn Min Schap hört Min Stimm, un Ik kenn se, un se folgt Mi.
28Un Ik gef se dat ewige Leven; un se ward ni un nümmer umkamen, un Nüms ward se Mi ut Min Hand rieten.
29De Vader, de se Mi geven hett, is grötter as Allns; un Nüms kann se ut Min Vader Sin Hand rieten.
30Ik un de Vader sünd een.
31Do neemen de Juden awermals Steen up, dat se Em steenigen dä’n.
32JEsus antwort se: Ik hef gude Warke bi ju dahn, vun Min Vader; wegen wat för en Wark mank düsse steenigt ji Mi?
33De Juden antworten Em, un sproken: Wegen dat gude Wark steenigt wi Di nich, sonnern wegen de Gotteslästerung, un dat Du en Minsch büst, un makst Di Sülbn to en GOtt.
34JEsus antwort se: Steiht nich schreven in ju Gesetz: »Ik hef seggt: Ji sünd Götter?«
35Wenn He de »Götter« nennen deiht, to weke dat Wort GOttes gescheeg; un de Schrift kann doch nich braken warrn:
36Sprekt ji denn to Den, den de Vader hilligt un in de Welt schickt hett: »Du lästerst GOtt,« darum, dat Ik segg: »Ik bün GOtt Sin Söhn?«
37Doh Ik Min Vader Sin Warke nich, so glövt Mi nich.
38Doh Ik se awer, so glövt doch de Warke, wenn ji Mi nich glöven wüllt, up dat ji erkennen un glöven doht, dat de Vader in Mi is, un Ik in Em.
39Se söchten awermals Em to griepen, awer He entgung se ut ehr Hann,
40Un trock wedder hen up de anner Siet vun den Jordan an den Ort, dar Johannes vörher döfft harr, un bleev dar.
41Un veele keemen to Em, un sproken: Johannes dä keen Teken; awer Allns, wat Johannes vun düssen seggt hett, dat is wahr.
42Un Veele vun de, de dar weern, glövten an Em.