Johannes 7
1Darna trock JEsus umher in Galiläa; denn He wull nich in Judäa umher trecken, darum, dat de Juden Em na dat Leven stahn dä’n.
2Dar weer awer in Korten de Juden ehr Fest, de Loofhütten.
3Do sproken Sin Bröder to Em: Vertreck vun hier, un gah öwer na Judäa, up dat ok Din Jüngers sehn de Warke, de Du deihst.
4Wer frie up den Plan sien will, de handelt nich heemli. Deihst Du so wat, so apenbar Di vör de Welt.
5Denn ok Sin Bröder glövten nich an Em.
6Do sprickt JEsus to se: Min Tied is noch nich kamen; ju Tied awer is alltied.
7De Welt kann ju nich hassen; Mi awer haßt se, denn Ik tüg vun se, dat ehr Warke bös sünd.
8Gaht ji rup up düt Fest. Ik will noch nich rupgahn up düt Fest; denn Min Tied is noch nich erfüllt.
9As He awer düt to se seggt harr, blev He in Galiläa.
10As awer Sin Bröder rup gahn weern, do gung He ok rup to dat Fest, nich apenbar, sonnern ganz heemli.
11Do söchten Em de Juden up dat Fest, un sproken: Wo is De?
12Un dar weer en grot Mummeln öwer Em mank dat Volk. Enige sproken: He is fromm. De annern awer sproken: Nee, sonnern He verföhrt dat Volk.
13Nüms awer sprok frie vun Em, wiel se bang weern vör de Juden.
14Awer merrn in dat Fest gung JEsus rup in den Tempel, un lehr.
15Un de Juden wunnerten sik, un sproken: Wa kann Düsse de Schrift, da He se doch nich lehrt hett?
16JEsus antwort se, un sprok: Min Lehr is nich Min, sonnern Den Sin, de Mi schickt hett.
17Wenn jemand will Den Sin Willn dohn, de ward wies warrn, ob düsse Lehr vun GOtt is, oder ob Ik vun Mi Sülbn reden doh.
18Wer vun sik sülbn reden deiht, de söcht sin egen Ehr; wer awer Den Sin Ehr söcht, De em schickt hett, de is wahrhaftig, un keen Ungerechtigkeit is an em.
19Hett ju nich Moses dat Gesetz geven? Un Nüms mank ju deiht dat Gesetz? Warum sökt ji Mi dod to maken?
20Dat Volk antwort, un sprok: Du hest den Düvel; wer söcht Di dod to maken?
21JEsus antwort, un sprok: En eenzig Wark hef Ik dahn, un dat wunnert ju alle.
22Moses hett ju darum de Besniedung geven, nich, dat se vun Moses kummt, sonnern vun de Vaders; doch besniedt ji den Minsch an den Sabbat.
23Wenn en Minsch de Besniedung annimmt an den Sabbat, up dat Moses sin Gesetz nich braken war, sünd ji denn fünsch up Mi, dat Ik den ganzen Minsch hef an den Sabbat gesund makt?
24Richt nich na dat Ansehn, sonnern richt en recht Gericht.
25Do sproken enige vun Jerusalem: Is dat nich De, den se söchten dod to maken?
26Un süh dar, He sprickt frie, un se seggt Em nicks. Erkennt unse Öbbersten nu seker, dat He gewiß Christus is?
27Doch wi weet, wo Düsse her is; wenn awer Christus kamen ward, ward Nüms weten, wo He her is.
28Do reep JEsus in den Tempel, lehr, un sprok: Ja, ji kennt Mi, un weet, wo Ik her bün; un vun Mi Sülbn bün Ik nich kamen, sonnern dar is en Wahrhaftigen, de Mi schickt hett, weken ji nich kennen doht.
29Ik kenn Em awer; denn Ik bün vun Em, un He hett Mi schickt.
30Do söchten se Em to griepen; awer Nüms lä de Hand an Em, denn Sin Stunn weer noch nich kamen.
31Awer veele mank dat Volk glövten an Em, un sproken: Wenn Christus kamen ward, ward He ok mehr Teken dohn, as Düsse deiht?
32Un dat keem vör de Pharisäers, dat dat Volk so wat vun Em munkel. Do schickten de Pharisäers un Hohenpresters Knechts ut, dat se Em griepen dän.
33Do sprok JEsus to se: Ik bün noch en lüttje Wiel bi ju, un denn gah Ik hen to Den, de Mi schickt hett.
34Ji ward Mi söken, un nich finn; un dar, wo Ik bün, künnt ji nich henkamen.
35Do sproken de Juden unner enanner: Wo will Düsse hengahn, dat wi Em nich finn schüllt? Will He mank de Griechen gahn, de hier un dar verstreut wahnt, un de Griechen lehrn?
36Wat is dat för en Red, dat He seggt: »Ji ward Mi söken, un nich finn; un wo Ik bün, dar künnt ji nich henkamen?«
37Awer an den letzten Dag vun dat Fest, de am herrlichsten weer, trä JEsus up, reep un sprok: Wer dar döstig is, de schall to Mi kamen, un drinken.
38Wer an Mi glöven deiht, as de Schrift seggt, vun den sin Lief ward Stroms vun lebennig Water fleeten.
39Dat sä He awer vun den GEist, weken de kriegen schulln, de an Em glöven dän; denn de heilige GEist weer noch nich dar, denn JEsus weer noch nich verklärt.
40Veele nu vun dat Volk, de düsse Red hörn dän, sproken: Düsse is wahrlich de Prophet.
41De annern sproken: Dat is Christus. Enige awer sproken: Schall Christus ut Galiläa kamen?
42Sprickt nich de Schrift vun David sin Samen, un ut den Flecken Bethlehem, wo David weer, schall Christus kamen?
43Up düsse Wies’ war en Striet mank dat Volk öwer Em.
44Dar wulln Em awer weke griepen, awer Nüms lä de Hand an Em.
45De Knechts keemen to de Hohenpresters un Pharisäers. Un de sproken to se: Warum hebbt ji Em nich brocht?
46De Knechts antworten: Dar hett nie en Minsch so redt, as düsse Minsch.
47Do antworten se de Pharisäers: Sünd ji ok verföhrt?
48Glövt ok irgend en Öbberste oder Pharisäer an Em?
49Sonnern dat Volk, dat nicks vun dat Gesetz weten deiht, is verflucht.
50Sprickt to se Nikodemus, de bi de Nacht to Em kamen weer, weke een mank se weer:
51Richtet unse Gesetz ok en Minsch, bevör man Em verhören un erkennen deiht, wat he deiht?
52Se antworten un sproken to Em: Büst du ok en Galiläer? Sök un süh to, ut Galiläa steiht keen Prophet up.
53Un en jeder gung also to Hus.