Johannes 20
1An enn vun de Sabbats kummt Maria Magdalena fröh, as dat noch düster weer, na dat Graf, un süht, dat de Steen vun dat Graf weg weern.
2Do löppt se, un kummt to Simon Petrus, un to den annern Jünger, den JEsus leef harr, un sprickt to se: Se hebbt den HErrn wegnahm ut dat Graf, un wi weet nich, wo se Em henleggt hebbt.
3Do gung Petrus un de anner Jünger rut, un keemen an dat Graf.
4De beiden leepen awer tosamen, un de anner Jünger leep vörut, flinker as Petrus, un keem toeerst na dat Graf.
5Kiekt rin, un süht dat Linnen leggt; he gung awer nich rin.
6Do keem Simon Petrus em na, un gung rin in dat Graf, un süht dat Linnen leggt,
7Un dat Sweetdok, dat JEsus um den Kopp bun’n weer, nich bi dat Linnen leggt, sonnern up de Sied tosamen wickelt an en besonnern Ort.
8Do gung ok de anner Jünger rin, de toeerst na dat Graf kamen weer, un seeg, un glöv dat.
9Denn se wussen de Schrift noch nich, dat He vun de Doden upstahn muß.
10Do gungen de Jüngers wedder na Hus.
11Maria awer stunn vör dat Graf, un ween buten. As se nu weenen dä, kiek se na dat Graf rin,
12Un süht twee Engels mit witte Kleder sitten, een to’n Kopp-Enn, den annern to Föten, wo se JEsus Sin Lieknam henleggt harrn.
13Un desülbn sproken to se: Fru, wat weenst du? Se sprickt to se: Se hebbt min HErrn wegnahm, un ik weet nich, wo se Em henleggt hebbt.
14Un as se dat seggen dä, dreih se sik rum, un süht JEsus stahn, un wuß nich, dat dat JEsus weer.
15Sprickt JEsus to se: Fru, wat weenst du? Wen söchst du? Se meent, dat weer de Garner, un sprickt to em: Herr, hest du Em wegdragen, so segg mi, wo hest du Em henleggt? so will ik Em haln.
16Sprickt JEsus to se: Maria! Do dreih se sik um, un sprickt to Em: Rabbuni, dat heet Meister.
17Sprickt JEsus to se: Fat Mi nich an; denn Ik bün noch nich upfahrn to Min Vader. Gah awer hen to Min Bröders, un segg se: Ik fahr up to Min Vader un to ju Vader, to Min GOtt un to ju GOtt.
18Maria Magdalena kummt, un verkünnigt de Jüngers: Ik hef den HErrn sehn, un düt hett He to Mi seggt.
19An den Abend awer vun densülbn Sabbat, as de Jüngers versammelt un de Döhrn slaten weern ut Furcht vör de Juden, keem JEsus, un trä midden rin, un sprok to se: Freden wes’ mit ju!
20Un as He dat seggen dä, leet He se de Hann un Sin Sied sehn. Do warn de Jüngers froh, dat se den HErrn seegen.
21Do sprok JEsus awermals to se: Freden wes’ mit ju! Gliek as Mi de Vader schickt hett, so schick Ik ju.
22Un as He dat seggen dä, blas’ He se an, un sprickt to se: Nehmt hen den hilligen GEist!
23Weken ji de Sünden erlaten doht, de sünd se erlaten, un weken ji se beholn doht, de sünd se beholn.
24Thomas awer, een vun de Twölf, de dar heet Tweschen, weer nich bi se, as JEsus keem.
25Do sä’n de annern Jüngers to em: Wi hebbt den HErrn sehn. He awer sprok to se: Dat wes’ denn, dat ik in Sin Hann sehn doh de Nagelmals, un legg min Hann in Sin Sied, will Ik dat nich glöven.
26Un na acht Dag’ weern awermals Sin Jüngers darbinnen, un Thomas mank se. Kummt JEsus, as de Döhrn toslaten weern, un tritt merrn rin, un sprickt: Freden wes’ mit ju!
27Darna sprickt He to Thomas: Gif din Finger her, un süh Min Hann an; un gif din Hand her, un legg se in Min Sied; un wes’ nich unglövig, sonnern glövig.
28Thomas antwort, un sprok to Em: Min HErr, un Min GOtt!
29Sprickt JEsus to em: Wiel du Mi sehn hest, Thomas, so glövst du. Selig sünd, de nich seht, un doch glövt.
30Ok veele anner Teken dä JEsus vör Sin Jüngers, de nich schreven sünd in düt Bok.
31Düsse awer sünd schreven, up dat ji glöven doht, JEsus is de Christ, GOtt Sin Söhn, un dat ji dörch de Glov dat Leven hebbt in Sin Nam.