Johannes 11
1Dar leeg awer een krank, mit Namen Lazarus, vun Bethanien, in den Flecken vun Maria un ehr Swester Martha.
2(Maria awer weer de, de den HErrn salvt harr mit Salv, un Sin Föt afdrögt mit ehr Haar, desülve ehr Broder Lazarus leeg krank.)
3Do schickten sin Schwestern to Em, un leeten Em seggen: HErr, süh, den Du leef hest, de liggt krank.
4As JEsus dat hörn dä, sprok He: De Krankheit is nich to den Dod, sonnern to GOtt Sin Ehr, dat de Söhn GOttes dardörch ehrt ward.
5JEsus awer harr Martha leef, un ehr Swester, un Lazarus.
6As He nu hörn dä, dat he krank weer, bleev He twee Dag’ an den Ort, wo He weer.
7Darna sprickt He to Sin Jüngers: Lat uns wedder na Judäa trecken.
8Sin Jüngers sproken to Em: Meister, damals wulln de Juden Di steenigen, un Du wullt wedder darhen trecken?
9JEsus antwort: Sünd nich an den Dag twölf Stunn? Wer bi Dag wanneln deiht, de stött sik nich; denn he süht de Welt ehr Licht.
10Wer awer bi de Nacht wanneln deiht, de stött sik: denn dar is keen Licht in em.
11Düt sä He, un darna sprickt He to se: Lazarus, uns’ Fründ, slöppt; awer Ik gah hen, dat Ik em upwecken doh.
12Do sproken Sin Jüngers: HErr, slöppt he, so ward dat beter mit em.
13JEsus awer sä vun sin Dod; se meenten awer, He sprok vun den natürlichen Slap.
14Do sä JEsus se dat frie rut: Lazarus is storven;
15Un Ik bün froh wegen ju, dat Ik nich dar west bün, up dat ji glöven doht; awer lat uns to em gahn.
16Do sprok Thomas, de dar nömt is Tweschen, to de Jüngers: Lat uns mitgahn, dat wi mit Em starven doht.
17Do keem JEsus, un funn em, dat he all veer Dag’ in dat Graf legen harr.
18(Bethanien awer weer neeg bi Jerusalem, bi föftein Stadien.)
19Un veele Juden weern to Martha un Maria kamen, se to trösten öwer ehrn Broder.
20As Martha nu hörn dä, dat JEsus keem, geiht se Em in de Möt; Maria awer bleev to Hus sitten.
21Do sprok Martha to JEsus: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven;
22Awer Ik weet ok noch, dat, wat Du beden deihst vun GOtt, dat ward Di GOtt geven.
23JEsus sprickt to ehr: Din Broder schall upstahn.
24Martha sprickt to Em: Ik weet wol, dat he upstahn ward in de Uperstahung an den jüngsten Dag.
25JEsus sprickt to ehr: Ik bün de Uperstahung un dat Leven. Wer an Mi glövt, de ward leven, wenn he ok starvt.
26Un wer dar leven un an Mi glöven deiht, de ward nümmermehr starven. Glövst du dat?
27Se sprickt to Em: HErr, ja, ik glöv, dat Du büst Christus, GOtt Sin Söhn, de in de Welt kamen is.
28Un as se dat seggt harr, gung se hen, un reep ehr Swester Maria heemlich, un sprok: De Meister is dar, un röppt di.
29As se dat hörn dä, stunn se flink up, un keem to Em.
30Denn JEsus weer noch nich in den Flecken kamen, sonnern weer noch an den Ort, wo Em Martha in de Möt kamen weer.
31De Juden, de bi ehr in dat Hus weern, un se trösten dä’n, as se seegen, dat Maria flink upstunn un rut gung, folgden se ehr na, un sproken: Se geiht na dat Graf, dat se dar weenen deiht.
32As nu Maria keem darhen, wo JEsus weer, un Em sehn dä, full se to Sin Föt, un sprok to Em: HErr, weerst Du hier west, min Broder weer nich storven.
33As JEsus se weenen seeg, un de Juden ok weenen, de mit ehr keemen, war He heel bewegt in Sin GEist, un heel trurig,
34Un sprok: Wo hebbt ji em henleggt? Se sproken to Em: HErr, kumm un seh dat.
35Un JEsus gungen de Ogen öwer.
36Do sproken de Juden: Süh, wa hett He em so leef hatt!
37Weke awer mank se sproken: He hett den Blinden de Ogen updahn, kunn He denn nich maken, dat ok düsse nich starven dä?
38JEsus awer war nochmals bewegt in Sik Sülbn, un keem to dat Graf. Dat weer awer en Kluft, un en Steen darup leggt.
39JEsus sprok: Nehmt den Steen af. Sprickt to Em Martha, den Doden sin Swester: HErr, he stinkt all, denn he hett veer Dag’ legen.
40JEsus sprickt to ehr: Hef Ik di nich seggt, wenn du glöven warst, schullst du GOtt Sin Herrlichkeit sehn?
41Do neemen se den Steen af, wo de Dode liggen dä. JEsus awer hev Sin Ogen up, un sprok: Vader, Ik dank Di, dat Du Mi erhört hest;
42Doch Ik weet, dat Du Mi ümmer hörn deihst; sonnern wegen dat Volk, dat umher steiht, segg Ik dat, up dat se glöven doht, dat Du Mi schickt hest.
43As He dat seggt harr, reep He lud: Lazarus, kumm rut!
44Un de Dode keem rut, bun’n mit Liekendöker, an Föt un Hann, un sin Gesicht todeckt mit en Sweetdok. JEsus sprickt to se: Lös’t em dat up, un lat em gahn.
45Veele nu vun de Juden, de to Maria kamen weern, un seegen, wat JEsus dä, glövten an Em.
46Weke awer vun se gungen hen to de Pharisäers, un sä’n se, wat JEsus dahn harr.
47Do versammelten de Hohenpresters un de Pharisäers en Rat, un sproken: Wat doht wi? Düsse Minsch deiht veele Teken.
48Lat wi Em so, so ward alle an Em glöven. So kamt denn de Römer, un nehmt uns Land un Lüd.
49Een awer mank se, Kaiphas, de düt Jahr Hoheprester weer, sprok to se: Ji weet nicks,
50Bedenkt ok nicks; dat is uns beter, en Minsch kummt um för dat Volk, as dat dat ganze Volk verdarven deiht.
51Düt awer sprok he nich vun sik sülbn; sonnern, wiel dat he düt Jahr Hoheprester weer, prophezeih he. Denn JEsus schull starven för dat Volk,
52Un nich för dat Volk alleen; sonnern dat He GOtt Sin Kinner, weke terstreut weern, tosamen broch.
53Vun den Dag an beraden se, woans se Em dod maken wulln.
54JEsus awer gung nich mehr frie umher mank de Juden, sonnern gung weg in en Gegend neeg bi de Wüste in en Stadt mit Namen Ephraim, un harr dar Sin Wesen mit Sin Jüngers.
55Dar weer awer neeg de Juden ehr Ostern; un dar gungen veele rup ut de Gegend vör Ostern na Jerusalem, dat se sik vun ehr Sünn rein maken dä’n.
56Dar stunnen se, un frogen na JEsus, un sproken mit enanner in den Tempel: Wat meent ji, dat He nich kummt up dat Fest?
57Awer de Hohenpresters un de Pharisäers harrn en Gebot utgahn laten, wenn jemand wuß, wo He weer, dat he dat angeben dä, up dat se Em greepen.