Johannes 17
1Düt sä JEsus, un hev Sin Ogen up na den Himmel, un sprok: Vader, de Stunn is dar, dat Du Din Söhn verklären deihst, up dat Din Söhn Di ok verklärt.
2Gliek as Du Em Macht geven hest öwer allns Fleesch, up dat He dat ewige Leven geven deiht alle, de Du Em geven hest.
3Dat is awer dat ewige Leven, dat se Di, dat Du alleen wahre GOtt büst, un den Du schickt hest, JEsus Christus, erkennen doht.
4Ik hef Di verklärt up de Eer, un vullbrocht dat Wark, dat Du Mi upgeven hest, dat Ik dat dohn schall.
5Un nu verklär Mi, Du Vader, bi Di Sülbn, mit de Klarheit, de Ik bi Di harr, bevör de Welt weer.
6Ik hef Din Nam apenbart de Minschen, de Du Mi vun de Welt geven hest. Se weern Din, un Du hest se Mi geven, un se hebbt Din Wort beholn.
7Nu weet se, dat Allns, wat Du Mi geven hest, vun Di is.
8Denn de Wör’, de Du Mi geven hest, hef Ik se geven; un se hebbt dat annahmen, un wahrhaftig insehn, dat Ik vun Di utschickt bün, un se glövt, dat Du Mi schickt hest.
9Ik be’ vör se, un be’ nich vör de Welt, sonnern vör de, de Du Mi geven hest; denn se sünd Din.
10Un Allns, wat Min is, dat is Din, un wat Din is, dat is Min; un Ik bün in se verklärt.
11Un Ik bün nich mehr in de Welt, se awer sünd in de Welt, un Ik kam to Di. Hilli Vader, erhol se in Din Nam, de Du Mi geven hest, dat se eens sünd, gliek as Wi.
12Solang as Ik bi se weer in de Welt, erheel Ik se in Din Nam. De Du Mi geven hest, de hef Ik bewahrt, un is keen vun se verlarn, ahn dat verlarn Kind, up dat de Schrift erfüllt war.
13Nu awer kam Ik to Di, un re’ düt in de Welt, up dat se in sik hebbt Min Freud vullkamen.
14Ik hef se geven Din Wör, un de Welt haßt se; denn se sünd nich vun de Welt, as denn Ik ok nich vun de Welt bün.
15Ik be’ nich, dat Du se vun de Welt nehmen schast, sonnern dat Du se bewahrn deihst vör dat Öwel.
16Se sünd nich vun de Welt, gliek as Ik ok nich vun de Welt bün.
17Hillig se in Din Wahrheit, Din Wort is de Wahrheit.
18Gliek as Du Mi schickt hest in de Welt, so schick Ik se ok in de Welt.
19Ik hillig Mi Sülbn för se, up dat ok se hillig makt sünd in de Wahrheit.
20Ik be’ awer nich alleen för se, sonnern ok för de, de dörch ehr Wort an Mi glöven ward,
21Up dat se alle eens sünd, gliek as Du, Vader, in Mi, un Ik in Di; dat ok se in Uns eens sünd, up dat de Welt glöven deiht, dat Du Mi schickt hest.
22Un Ik hef se geven de Herrlichkeit, de Du Mi geven hest, dat se eens sünd, gliek as Wi eens sünd.
23Ik bün in se, un Du in Mi, up dat se vullkamen sünd in eens, un de Welt erkenn’ deiht, dat Du Mi schickt hest, un se leef hest, gliek as Du Mi leef hebben deihst.
24Vader, Ik will, dat, wo Ik bün, ok de bi Mi sünd, de Du Mi geven hest, up dat se Min Herrlichkeit seht, de Du Mi geven hest; denn Du hest Mi leef hatt, bevör de Welt gründt war.
25Gerechte Vader, de Welt kennt Di nich; Ik awer kenn Di un düsse erkennt, dat Du Mi schickt hest.
26Un Ik hef se Din Nam apenbart, un will se em apenbarn, up dat de Leev, mit de Du Mi leef hebben deihst, wes’ in se, un Ik in se.