Johannes 8
1JEsus awer gung an den Ölbarg.
2Un fröh an den Morgen keem He wedder in den Tempel, un all dat Volk keem to Em; un He sett Sik, un lehr se.
3Awer de Schriftgelehrten un Pharisäers brochten en Fru to Em, de bi Ehebrekerie fat kregen weer, un stelln se in de Merr hen.
4Un sproken to Em: Meister, düsse Fru is to fat kregen up frische Dat in Ehebrekerie;
5Moses awer hett uns in dat Gesetz befahln, so een to steenigen, wat seggst Du?
6Dat sproken se awer, Em to versöken, up dat se en Sak wedder Em harrn. Awer JEsus buck Sik dal un schrev mit den Finger up de Eer.
7As se nu bibleven, Em to fragen, rich He Sik up, un sprok to se: Wer mank ju ahn Sünn is, de smiet den eersten Steen up se.
8Un buck Sik wedder dal, un schrev up de Eer.
9As se awer dat hörn dä’n, gungen se rut (vun ehr Geweten öwerföhrt) een na den anner, vun de Öllsten an bet to de Geringsten. Un JEsus war alleen laten, un de Fru in de Merr stahn.
10JEsus awer rich Sik up, un as He Nüms sehn dä, as de Fru, sprok He to ehr: Fru, wo sünd se, din Verklägers? Hett di Nüms verdammt?
11Se awer sprok: HErr, Nüms. JEsus awer sprok: So verdamm Ik di ok nich; gah hen, un sündig vun nu an nich mehr.
12Do redt JEsus awermals to se, un sprok: Ik bün de Welt ehr Licht; wer Mi nafolgt, de ward nich wanneln in Düsternis, sonnern ward dat Licht vun dat Leven hebben.
13Do sproken de Pharisäers to Em: Du tügst vun Di Sülbn; Din Tügnis is nich wahr.
14JEsus antwort, un sprok to se: Wenn Ik vun Mi Sülbn tügen war, so is Min Tügnis wahr; denn Ik weet, vun wo Ik kamen bün, un wohen Ik gahn doh; ji awer weet nich, vun wo Ik kamen bün, un wo Ik hengahn doh.
15Ji richtet na dat Fleesch, Ik richt Nüms.
16Wenn Ik awer richten doh, so is Min Ordel recht, denn Ik bün nich alleen; sonnern Ik un de Vader, de Mi schickt hett.
17Ok steiht in ju Gesetz schreven, dat twee Minschen ehr Tügnis wahr is.
18Ik bün dat, de Ik vun Mi Sülbn tügen doh, un de Vader, de Mi schickt hett, tügt ok vun Mi.
19Do sproken se to Em: Wo is Din Vader? JEsus antwort: Ji kennt weder Mi, noch Min Vader: wenn ji Mi kennen dä’n, so warn ji ok Min Vader kennen.
20Düsse Wör’ sprok JEsus an den Gotteskasten, as He in den Tempel lehrn dä, un Nüms greep Em, denn Sin Stunn weer noch nich kamen.
21Do sprok JEsus nochmals to se: Ik gah weg, un ji ward Mi söken, un in ju Sünde starven; wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen.
22Do sproken de Juden: Will He Sik denn Sülbn umbringen, wiel He sprickt: »Wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen?«
23Un He sprok to se: Ji sünd vun ünnen her, Ik bün vun baben her; ji sünd vun düsse Welt, Ik bün nich vun düsse Welt.
24So hef Ik ju seggt, dat ji starven ward in ju Sünden; denn wenn ji nich glöven doht, dat Ik dat bün, so ward ji starven in ju Sünden.
25Do sproken se to Em: Wer büst Du denn? Un JEsus sprok to se: Grad dat, wat Ik vun Anfang an to ju seggt hef.
26Ik hef veel vun ju to reden un to richten; awer de Mi schickt hett, is wahrhaftig, un wat Ik vun Em hört hef, dat red Ik vör de Welt.
27Se verstunnen awer nich, dat He se vun den Vader seggen dä.
28Do sprok JEsus to se: Wenn ji den Minschensöhn erhöhen ward, denn ward ji erkennen, dat Ik dat bün, un nicks vun Mi Sülbn doh, sonnern, as Mi Min Vader lehrt hett, so red Ik.
29Un de Mi schickt hett, is mit Mi. De Vader lett Mi nich alleen; denn Ik doh ümmer, wat Em gefallen deiht.
30As He düt reden dä, glövten veele an Em.
31Do sprok nu JEsus to de Juden, de an Em glöven dä’n: Wenn ji blieven ward in Min Red, so sünd ji Min rechte Jüngers;
32Un ward de Wahrheit erkenn, un de Wahrheit ward ju frie maken.
33Do antworten se Em: Wi sünd Abraham sin Samen, un sünd niemals jemand sin Knechts west; wa seggst Du denn: »Ji schüllt frie warrn?«
34JEsus antwort se, un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer Sünn deiht, de is de Sünn ehr Knecht.
35De Knecht awer blift nich ewiglich in dat Hus; de Söhn blift ewiglich.
36Wenn ju de Söhn nu frie maken deiht, so sünd ji recht frie.
37Ik weet wol, dat ji Abraham sin Samen sünd; awer ji sökt Mi dod to maken, denn Min Red gefallt ju nich.
38Ik red, wat Ik vun Min Vader sehn hef; so doht ji, wat ji vun ju Vader sehn hebbt.
39Se antworten, un sproken to Em: Abraham is uns’ Vader. Sprickt JEsus to se: Wenn ji Abraham sin Kinner weern, so dän ji Abraham sin Warke.
40Nu awer sökt ji Mi dod to maken: so en Minsch, de Ik ju de Wahrheit seggt hef, de Ik vun GOtt hört hef; dat hett Abraham nich dahn.
41Ji doht ju Vader sin Warke. Do sproken se to Em: Wi sünd nich unehelich gebarn; wi hebbt en Vader, GOtt.
42JEsus sprok to se: Wenn GOtt ju Vader weer, so warn ji Mi leef hebben: denn Ik bün nich vun Mi Sülbn kamen, sonnern He hett Mi schickt.
43Warum kennt ji denn Min Sprak nich? Denn ji künnt ja Min Wort nich hörn.
44Ji sünd vun den Vader, den Düvel, un na ju Vader sin Lust wüllt ji dohn. Desülve is en Mörder vun Anfang her, un is nich bestahn in de Wahrheit; denn de Wahrheit is nich in em. Wenn he Lögen reden deiht, so redt he vun sin egen; denn he is en Lögner, un en Vader to de Lögen.
45Mi awer, wiel Ik de Wahrheit seggen doh, glövt ji nich.
46Wer mank ju kann Mi en Sünn nawiesen? Wenn Ik ju awer de Wahrheit seggen doh, warum glövt ji Mi nich?
47Wer vun GOtt is, de hört GOtt Sin Wort: darum hört ji nich, denn ji sünd nich vun GOtt.
48Do antworten de Juden, un sproken to Em: Hebbt wi nich recht, dat Du en Samariter büst, un hest den Düvel?
49JEsus antwort: Ik hef keen Düvel, sonnern Ik ehr Min Vader, un ji verunehrt Mi.
50Ik sök nich Min Ehr; dar is awer Een, de se söken un richten deiht.
51Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn jemand Min Wort holn ward, de ward den Dod nich sehn up ewig.
52Do sproken de Juden to Em: Nu erkennt wi, dat Du den Düvel hest. Abraham is storven, un de Propheten, un Du sprickst: Wenn jemand Min Wort holn deiht, de ward den Dod nich smecken up ewig?
53Büst Du mehr as uns’ Vader Abraham, de storven is? un de Propheten sünd ok storven. Wat makst Du ut Di Sülbn?
54JEsus antwort: Wenn Ik Mi Sülbn ehrn doh, so is Min Ehr nicks. Dar is awer Min Vader, de Mi ehrn deiht, vun Den ji seggt, He is ju GOtt;
55Un kennt Em nich. Ik awer kenn Em, un wenn Ik seggen war: Ik kenn Em nich, so war Ik en Lögner gliek as ji sünd. Awer Ik kenn Em, un hol Sin Wort.
56Abraham, ju Vader, war froh, dat he Min Dag sehn schull, un he seeg em, un freu sik.
57Do sproken de Juden to Em: Du büst noch keen föftig Jahr old, un hest Abraham sehn?
58JEsus sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Bevör denn Abraham war, bün Ik.
59Do neemen se Steen up, dat se na Em smieten dän. Awer JEsus gung se ut den Weg, un gung to den Tempel rut.