Johannes 13
1Vör dat Osterfest awer, as JEsus erkennen dä, dat Sin Tied kamen weer, dat He ut düsse Welt gahn dä to den Vader, gliek as He de Sinen leef harr, de in de Welt weern, so harr He se leef bet an dat Enn.
2Un na dat Abend-Eten, as all de Düvel harr den Judas Simonis Ischarioth in dat Hart geven, dat he Em verraden schull,
3Wuß JEsus, dat Em de Vader Allns in Sin Hann geven harr, un dat He vun GOtt kamen weer, un to GOtt gung:
4Stunn He up vun dat Abend-Eten, lä Sin Kleder af, un neem en Schört, un bun se um.
5Darna got He Water in en Schaal, fung an, de Jüngers ehr Föt to waschen, un drög se mit de Schört af, de He um harr.
6Do keem He to Simon Petrus; un de sprok to Em: HErr, schust Du min Föt waschen?
7JEsus antwort un sprok to em: Wat Ik doh, dat weest du nu nich; du warrst dat awer naher erfahren.
8Do sprok Petrus: Nie un nümmer schast Du mi de Föt waschen. JEsus antwort em: War Ik di nich waschen, so hest du keen Deel an Mi.
9Sprickt to Em Simon Petrus: HErr, nich de Föt alleen, sonnern ok de Hann un den Kopp.
10Sprickt JEsus to em: Wer wuschen is, de brukt nicks, as de Föt to waschen, sonnern he is ganz rein. Un ji sünd rein; awer nich alle.
11Denn He wuß Sin Verräder wol, darum sprok He: Ji sünd nich alle rein.
12As He nu ehr Föt wuschen harr, neem He Sin Kleder, un sett Sik wedder dal, un sprok awermals to se: Weet ji, wat Ik ju dahn hef?
13Ji nennt Mi Meister un HErr, un seggt recht daran; denn Ik bün dat ok.
14Wenn nu Ik, ju HErr un Meister, ju de Föt wuschen hef: so schüllt ji ju ok ünner enanner de Föt waschen.
15En Bispil hef Ik ju geven, dat ji doht, as Ik ju dahn hef.
16Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: De Knecht is nich grötter as sin Herr, noch de Apostel grötter, as de em schickt hett.
17Wenn ji düt nu weten doht, selig sünd ji, wenn ji dat doht.
18Nich segg Ik vun ju all. Ik weet, weke Ik utwählt hef. Sonnern dat de Schrift erfüllt ward: »De Min Brod eten deiht, de perrt Mi mit de Föt.«
19Ik segg ju dat nu, bevör dat geschehn deiht, up dat ji glöven doht, wenn dat geschehn is, dat Ik dat bün.
20Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer den upnehmen deiht, den Ik em schicken warr, de nimmt Mi up; wer Mi awer upnehmen deiht, de nimmt Den up, de Mi schickt hett.
21As JEsus düt seggt harr, war He trurig in den Geist, un tüg un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Een mank ju ward Mi verraden.
22Do seegen sik de Jüngers ünner enanner an, un se warn unruhig, vun weken He reden dä.
23Dar weer awer een mank Sin Jüngers, de to Disch sitten dä an JEsus Sin Bost, den JEsus leef harr.
24Den wink Simon Petrus, dat he utforschen schull, wokeen dat weer, vun den He seggt harr.
25Denn desülve leeg an JEsus Sin Bost, un he sprok to Em: HErr, wokeen is dat?
26JEsus antwort: De is dat, den Ik den Happen Brod instippen un geven doh. Un He stipp den Happen in, un geev em Judas Simonis Ischarioth.
27Un na den Happen fahr de Düvel in em. Do sprok JEsus to em: Wat du deihst, dat doh bald.
28Dat awer wuß Nüms an den Disch, woför He em dat seggen dä.
29Weke meenten, wiel Judas den Büdel harr, dat JEsus to em spreken dä: »Koop, wat uns nödig is up dat Fest;« oder, dat he de Armen wat geven schull.
30As he nu den Happen nahmen harr, gung he gliek rut. Un dat weer Nacht.
31As he awer rut gahn weer, sprok JEsus: Nu is de Minschensöhn verklärt, un GOtt is verklärt in Em.
32Is GOtt verklärt in Em, so ward Em ok GOtt verklären in Em Sülbn, un ward Em bald verklären.
33Leeve Kinner, Ik bün noch en lütte Wiel bi ju. Ji ward Mi söken; un, as Ik to de Juden seggen dä, wo Ik hengahn doh, dar künnt ji nich henkamen.
34Un Ik segg ju nu: En nie Gebot gev Ik ju, dat ji ju ünner enanner leef hebben doht, as Ik ju leef hatt hef, up dat ok ji ju enanner leef hebbt.
35Darbi ward jedereen erkenn, dat ji Min Jüngers sünd, wenn ji Leev ünner enanner hebbt.
36Sprickt Simon Petrus to Em: HErr, wo geihst Du hen? JEsus antwort em: Wo Ik hengahn doh, darhen kannst du Mi düt Mal nich folgen; awer du warrst Mi naher mal folgen.
37Petrus sprickt to Em: HErr, warum kann Ik Di düt Mal nich folgen? Ik will min Leven för Di laten.
38JEsus antwort em: Schust du din Leven för Mi laten? Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: De Hahn ward nich kreihn, bet du Mi dree Mal verleugnet hest.