Johannes 9
1Un JEsus gung vöröwer, un seeg een, de blind gebarn weer.
2Un Sin Jüngers frogen Em, un sproken: Meister, wer hett sündigt, düsse, oder sin Öllern, dat he is blind gebarn?
3JEsus antwort: Dar hett weder düsse sündigt, noch sin Öllern; sonnern dat GOtt Sin Warke an em apenbar warn.
4Ik mutt Den Sin Warke dohn, de Mi schickt hett, so lang dat Dag is; dar kummt de Nacht, wo Nüms arbeiden kann.
5Wiel Ik bün in de Welt, bün Ik de Welt ehr Licht.
6As He düt seggt harr, spieg He up de Eer, un mak en Dreck ut Spie, un smeer den Dreck up den Blinden sin Ogen.
7Un sprok to Em: Gah hen na den Diek Siloah (dat is up dütsch: een, de utschickt is), un wasch di. Do gung he hen, un wusch sik, un keem, un kunn sehn.
8De Nawers, un de em vörher sehn harrn, dat he en Bettler weer, sproken: Is düsse nich, de dar sitten un betteln dä?
9Weke sproken: »Dat is he«; weke awer: »He süht em ähnlich.« He sülbn awer sprok: Ik bün dat.
10Do sproken se to em: Woans sünd din Ogen updahn?
11He antwort, un sprok: De Minsch, de JEsus heeten deiht, mak en Dreck, un smeer em up min Ogen, un sprok: Gah hen na den Diek Siloah, un wasch di. Ik gung hen, un wusch mi, un kunn sehn.
12Do sproken se to em: Wo is He? He sprok: Ik weet nich.
13Do föhrn se den, de tovör blind weer, to de Pharisäers.
14(Dat weer awer Sabbat, as JEsus den Dreck mak, un sin Ogen apen maken dä.)
15Do frogen se em nochmals, ok de Pharisäers, woans he weer sehend warn? He sprok to se: Dreck lä He mi up de Ogen, un ik wusch mi, un ik kann nu sehn.
16Do sproken weke vun de Pharisäers: De Minsch is nich vun GOtt, wiel He den Sabbat nich holn deiht. De annern awer sproken: Wa kann en sündig Minsch so’n Teken dohn? Un dar war en Striederie mank se.
17Se sproken nochmals to den Blinden: Wat seggst du vun Em, dat He din Ogen updahn hett? He awer sprok: He is en Prophet.
18De Juden glövten nich vun em, dat he blind west, un sehend warn weer, bet dat se reepen de Öllern to den, de sehend warn weer,
19Frogen se, un sproken: Is dat ju Söhn, vun den ji seggen doht, he is blind gebarn? Wa kann he denn nu sehn?
20Sin Öllern antworten se, un sproken: Wi weet, dat düsse unse Söhn is, un dat he blind gebarn is.
21Wa he nu awer sehn kann, weet wi nich, oder wer em hett sin Ogen updahn, weet wi ok nich. He is old genog, fragt em, lat em sülbn för sik reden.
22Düt sä’n sin Öllern, denn se weern bang vör de Juden. Denn de Juden harrn sik all vereenigt, wenn jemand Em för Christus bekennen dä, dat de in den Bann dahn war.
23Darum sproken sin Öllern: He is old nog, fragt em.
24Do reepen se to’n annern Mal den Minsch, de blind west weer, un sproken to em: Gif GOtt de Ehr. Wi weet, dat düsse Minsch en Sünder is.
25He antwort, un sprok: Is He en Sünder, dat weet ik nich; eens weet ik wol, dat ik blind weer, un kann nu sehn.
26Do sproken se nochmals to em: Wat dä He di? Woans dä He din Ogen apen?
27He antwort se: Ik hef ju dat all seggt; hebbt ji dat nich hört? Wat wüllt ji dat noch mal hörn? Wüllt ji ok Sin Jüngers warrn?
28Do fluchten se em, un sproken: Du büst Sin Jünger; wi awer sünd Moses Sin Jüngers.
29Wi weet, dat GOtt mit Moses redt hett; vun düssen awer weet wi nich, vun wo He her is.
30De Minsch antwort, un sprok: Dat is en wunnerlich Ding, dat ji nich weten doht, wo He her is, un He hett doch min Ogen updahn.
31Wi weet awer, dat GOtt de Sünders nich hörn deiht, sonnern wenn jemand gottsfürchtig is, un deiht Sin Willen, den hört He.
32Vun de Welt an is dat nich hört, dat jemand een, de blind up de Welt kamen is, de Ogen updahn hett.
33Weer düsse nich vun GOtt, He kunn nicks dohn.
34Se antworten un sproken to em: Du büst ganz in Sünden gebarn, un lehrst uns? Un se stötten em rut.
35Dat keem vör JEsus, dat se em rut stött harrn. Un as He em finden dä, sprok He to em: Glövst du an GOtt Sin Söhn?
36He antwort un sprok: HErr, wokeen is dat, up dat ik an Em glöven doh?
37JEsus sprok to em: Du hest Em sehn, un De mit di reden deiht, De is dat.
38He awer sprok: »HErr, Ik glöv«; un be’ Em an.
39Un JEsus sprok: Ik bün to dat Gericht up düsse Welt kamen, up dat, de dar nich seht, ward sehn künnen, un de dar seht, blind ward.
40Un düt hörten weke vun de Pharisäers, de bi Em weern, un sproken: Sünd wi denn ok blind?
41JEsus sprok to se: Wern ji blind, so harrn ji keen Sünde; nu ji awer sprekt: »Wi künnt sehn,« blift ju Sünde.