Johannes 4
1As nu de HErr erfahrn dä, dat vör de Pharisäers kamen weer, dat JEsus mehr Jüngers mak un döpen dä, as Johannes,
2(Obgliek JEsus sülvst nich döpen dä, sonnern Sin Jüngers);
3Verleet He dat Land Judäa, un trock wedder na Galiläa.
4He muß awer dörch Samaria reisen.
5Do keem He in en Stadt vun Samaria, de heet Sichar, neeg bi dat Stück Land, dat Jakob sin Söhn Joseph geev.
6Dar weer awer darsülvst Jakob Sin Born. As nu JEsus möd weer vun de Reis’, sett He sik up den Born; un dat weer um de sößte Stunn.
7Dar kummt en Fru vun Samaria, Water to haln. JEsus sprickt to ehr: Gif Mi to drinken.
8Denn Sin Jüngers weern in de Stadt gahn, dat se Spies kofften.
9Sprickt nu de samaritische Fru to Em: Wa biddest Du vun mi to drinken, do Du doch en Jud büst, un ik en samaritische Fru? Denn de Juden hebbt keen Gemeenschap mit de Samariters.
10JEsus antworte un sprok to ehr: Wenn du GOtt Sin Gav kennen dä’st, un wer De is, de to di seggt: Gif Mi to drinken; du warst Em be’n, un He war di lebennig Water geven.
11Sprickt to Em de Fru: HErr, hest Du doch nicks, wo Du mit utfülln kannst, un de Born is deep; woher hest Du denn lebennig Water?
12Büst Du mehr, as unse Vader Jakob, de uns düssen Born geven hett; un he hett darut drunken, un sin Kinner, un sin Veh.
13JEsus antworte, un sprok to ehr: Wer düt Water drinkt, de ward wedder döstig warrn,
14Wer awer vun dat Water drinkt, dat Ik em geven doh, de ward ewiglich nich döstig warrn; sonnern dat Water, dat Ik em geven warr, dat ward in em en Born to dat Water warrn, dat in dat ewige Leven quellen deiht.
15Sprickt de Fru to Em: HErr, gif mi düt Water, up dat ik nich döstig warr, dat ik nich herkamen muß, Water to haln.
16JEsus sprickt to ehr: Gah hen, rop din Mann, un kumm her.
17De Fru antwort, un sprok to Em: Ik hef keen Mann. JEsus sprickt to ehr: Du hest recht seggt: »Ik hef keen Mann.«
18Fief Männer hest du hatt, un den du nu hest, de is nich din Mann. Dar hest du recht seggt.
19De Fru sprickt to Em: HErr, ik seh, dat du en Prophet büst.
20Unse Vaders hebbt up düssen Barg anbedt, un ji seggt, Jerusalem is de Stä, dar man anbeden schall.
21JEsus sprickt to ehr: Fru, glöv mi, de Tied kummt, dat ji weder up düssen Barg, noch to Jerusalem ward den Vader anbeden.
22Ji weet nich, wat ji anbeden doht; wi weet awer, wat wi anbeden doht; denn dat Heil kummt vun de Juden.
23Awer de Tied kummt, un is nu all, dat de wahrhaftigen Anbeder ward den Vader anbeden in den Geist un in de Wahrheit; denn de Vader will son hebben, de Em also anbedt.
24GOtt is en GEist, un de Em anbedt, möt Em in den Geist un in de Wahrheit anbeden.
25Sprickt de Fru to Em: Ik weet, dat de Messias kummt, de dar Christus heeten deiht. Wenn Desülvige kamen ward, so ward He uns dat Allns verkünnigen.
26JEsus sprickt to ehr: Ik bün dat, de mit di reden deiht.
27Un öwer dat keemen Sin Jüngers, un se wunnerten sik, dat He mit de Fru spreken dä. Doch sprok Nüms: Wat fragst Du? oder: Wat redst Du mit ehr?
28Do leet de Fru ehr Fatt stahn, un gung hen in de Stadt, un sprok to de Lüd:
29Kamt, seht en Minsch, de mi seggt hett Allns, wat ik dahn hef, ob He nich Christus is?
30Do gungen se ut de Stadt, un keemen to Em.
31Ünnerdeß nödigten Em de Jüngers, un sproken: Rabbi, itt.
32He awer sprok to se: Ik hef en Spies to eten, dar weet ji nicks vun.
33Do sproken de Jüngers ünner enanner: Hett Em een wat to eten brocht?
34JEsus sprickt to se: Min Spies is de, dat Ik Den Sin Willen doh, de Mi schickt hett, un vollbring Sin Wark.
35Seggt ji nich sülvst: Dat sünd noch veer Monat, so kummt de Aarn? Seht, Ik segg ju: Hevt ju Ogen up, un kiekt in dat Feld; denn dat is all witt to de Aarn.
36Un wer dar meihn deiht, de kriggt Lohn, un sammelt Frucht to dat ewige Leven, up dat sik tosamen freuen, de dar sei’t, un de dar meiht.
37Denn hier is de Spruch wahr: Düsse sei’t, de annere meiht.
38Ik hef ju schickt, to meihn, dat ji nich arbeidt hebbt; annere hebbt arbeidt, un ji sünd in ehr Arbeid kamen.
39Dar glövten awer an Em veele vun de Samariters ut düsse Stadt, um de Fru ehr Red’ willen, de dar betüg: He hett mi seggt Allns, wat ik dahn hef.
40As nu de Samariters to Em keemen, beden se Em, dat He bi se blieven dä, un He bleev twee Dag’ dar.
41Un veel mehr glövten wegen Sin Wort.
42Un sproken to de Fru: Wi glövt vun nu an nich um din Red’ willen, wi hebbt sülvst hört un insehn, dat düsse wahrlich is Christus, de Welt ehr HEiland.
43Awer na twee Dag’ trock He ut vun dar, un trock na Galiläa.
44Denn He Sülbn, JEsus, tüg, dat en Prophet bi em to Hus nicks gellen deiht.
45As He nu na Galiläa keem, neemen Em de Galiläer up, de sehn harrn Allns, wat He to Jerusalem up dat Fest dahn harr. Denn se weern ok to dat Fest kamen.
46Un JEsus keem awermals na Kana in Galiläa, wo He dat Water to Wien makt harr.
47Un dar weer en Königschen, den sin Söhn leeg krank to Kapernaum. Düsse hör, dat JEsus keem ut Judäa na Galiläa, un gung hen to Em, un be’ Em, dat He hendal keem, un hölp sin Söhn; denn he weer dodkrank.
48Un JEsus sprok to em: Wenn ji nich Teken un Wunner seht, so glövt ji nich.
49De Königsche sprok to Em: HErr, kumm hendal, bevör min Kind starven deiht.
50JEsus sprickt to Em: Gah hen, din Söhn levt. De Minsch glöv dat Wort, dat JEsus to em seggen dä, un gung hen.
51Un as he hendal gung, keemen em sin Knechts in de Möt, verkünnigten em, un sproken: Din Kind levt.
52Do forscht he vun se de Stunn, in weke dat beter mit em warn weer. Un se sproken to em: Güstern um de sövente Stunn verleet dat Fewer em.
53Do mark de Vader, dat dat um de Stunn weer, in weke JEsus to em seggt harr: Din Söhn levt. Un he glöv mit sin ganze Hus.
54Dat is nu dat anner Teken, dat JEsus dä, as He ut Judäa in Galiläa keem.