Johannes 6
1Darna fahr JEsus weg öwer den See an de Stadt Tiberias in Galiläa.
2Un veel Volk trock Em na, dat se de Teken sehn dä’n, de He an de Kranken dä.
3JEsus awer gung rup up en Barg, un sett Sik darsülvst mit Sin Jüngers.
4Dat weer awer neeg bi Ostern, de Juden ehr Fest.
5Do hev JEsus Sin Ogen up, un seeg, dat veel Volk to Em keem, un sprickt to Philippus: Wo kopt wi Brod, dat düsse eten doht?
6(Dat sä He awer, em to versöken; denn He wuß wol, wat He dohn wull.)
7Philippus antwort Em: För twee hunnert Groschen Brod is nich genog mank se, dat jeder vun se en beten kriegen kann.
8Sprickt to Em een vun Sin Jüngers, Andreas, Simon Petrus sin Broder:
9Dar is en Jung, de hett fief Gastenbröd, un twee Fisch; awer wat is dat ünner so veele?
10JEsus awer sprok: Makt, dat sik dat Volk lagern deiht. Dar weer awer veel Gras an den Ort. Do lagerten sik bi fief dusend Mann.
11JEsus awer neem de Bröd, dankte, un geev se de Jüngers, de Jüngers awer de, de sik lagert harrn; des glieken ok vun de Fisch, so veel as se wulln.
12As se awer satt weern, sprok He to Sin Jüngers: Sammelt de öwrigen Kröm, dat nicks umkamen deiht.
13Do sammelten se, un makten twölf Körv vull mit Kröm vun de fief Gastenbröd, de öwrig bleven weern vun de, de eten harrn.
14As nu de Minschen dat Teken seegen, dat JEsus dä, sproken se: Dat is wahrlich de Prophet, de in de Welt kamen schall.
15As JEsus nu marken dä, dat se kamen warn, un Em griepen, dat se Em to’n König maken dä’n, mak He Sik awermals darvun up den Barg, He ganz alleen.
16Up den Abend awer gungen de Jüngers dal an den See.
17Un treden in dat Schipp, un keemen öwer den See na Kapernaum. Un dat weer all düster warn, un JEsus weer nich to se kamen.
18Un de See war upwöhlt vun en groten Wind.
19As se nu rudert harrn, bi fief un twintig oder dörtig Stadien, seegen se JEsus up den See darher gahn, un neeg an dat Schipp kamen; un se weern bang.
20He awer sprok to se: Ik bün dat, wes’t nich bang.
21Do wulln se Em in dat Schipp nehmen; un gliek darup weer dat Schipp an dat Land, dar se henföhrten.
22An den annern Dag seeg dat Volk, dat up düsse Siet vun den See stunn, dat keen anner Schipp dar weer, as blot dat, dar Sin Jüngers inträ’n weern, un dat JEsus nich mit Sin Jüngers in dat Schipp trä’n weer, sonnern alleen Sin Jüngers weern wegföhrt.
23Dar keemen awer anner Scheep vun Tiberias neeg to de Stä, dar se dat Brod eten harrn dörch den HErrn Sin Dankseggung.
24As nu dat Volk sehn dä, dat JEsus dar nich weer, noch Sin Jüngers, treden se ok in de Scheep, un keemen na Kapernaum, un söchten JEsus.
25Un as se Em funnen up de anner Siet vun den See, sproken se to Em: Rabbi, wannehr büst Du herkamen?
26JEsus antworte se, un sprok: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju, ji sökt Mi nich darum, dat ji Teken sehn hebbt; sonnern dat ji vun dat Brod eten hebbt, un sünd satt warn.
27Arbeit nich för dat Eten, dat vergänglich is, sonnern för dat, wat dar blift, in dat ewige Leven, weke ju de Minschensöhn geven ward; denn Em hett GOtt de Vader betügt.
28Do sproken se to Em: Wat schüllt wi dohn, dat wi GOttes Wark makt?
29JEsus antworte, un sprok to se: Dat is GOtt Sin Wark, dat ji an Den glöven doht, den He schickt hett.
30Do sproken se to Em: Wat deihst Du denn för en Teken, up dat wi seht, un glövt Di? Wat makst Du?
31Unse Vaders hebbt Manna eten in de Wüste, as schreven steiht: He geev se Brod vun den Himmel to eten.
32Do sprok JEsus to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Moses hett ju nich Brod vun den Himmel geven; sonnern Min Vader gift ju dat rechte Brod vun den Himmel.
33Denn düt is GOtt Sin Brod, dat vun den Himmel kummt, un gift de Welt dat Leven.
34Do sproken se to Em: HErr, gif uns jümmer so’n Brod.
35JEsus awer sprok: Ik bün dat Levensbrod. Wer to Mi kummt, de ward nich hungern, un wer an Mi glövt, de ward nümmermehr döstig.
36Awer Ik hef ju dat seggt, dat ji Mi sehn hebbt, un glövt doch nich.
37Allns, wat Mi Min Vader geven deiht, dat kummt to Mi; un wer to Mi kummt, den war Ik nich rut stöten.
38Denn Ik bün vun den Himmel kamen, nich, dat Ik Min Willen doh, sonnern Den Sin, de Mi schickt hett.
39Dat is awer den Vader Sin Will, de Mi schickt hett, dat Ik nicks verleern doh vun Allns, dat He Mi geven hett, sonnern dat Ik dat upwecken doh up den jüngsten Dag.
40Dat is awer Den Sin Will, de Mi schickt hett, dat, wer den Söhn süht, un glövt an Em, dat ewige Leven hebben schall; un Ik war em upwecken up den jüngsten Dag.
41Do murrten de Juden daröwer, dat He sä: »Ik bün dat Brod, dat vun den Himmel kamen is.«
42Un sproken: Is düsse nich JEsus, Joseph sin Söhn, den Sin Vader un Moder wi kennen doht? Wa sprickt He denn: »Ik bün vun den Himmel kamen?«
43JEsus antworte, un sprok to se: Murrt nich ünner enanner.
44Nüms kann to Mi kamen, dat wes’ denn, dat em trecken deiht de Vader, de Mi schickt hett, un Ik warr em upwecken up den jüngsten Dag.
45Dar steiht schreven in de Propheten: »Se ward alle vun GOtt ünnerwies’t sien.« Wer dat nu hört vun den Vader, un lehrt dat, de kummt to Mi.
46Nich, dat jemand den Vader sehn hett, ahn de vun den Vader is, de hett den Vader sehn.
47Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wer an Mi glöven deiht, de hett dat ewige Leven.
48Ik bün dat Levensbrod.
49Ju Vaders hebbt Manna eten in de Wüstenie, un sünd storven.
50Düt is dat Brod, dat vun den Himmel kamen deiht, up dat, wer darvun itt, nich starvt.
51Ik bün dat lebennige Brod, vun den Himmel kamen. Wer vun düt Brod eten ward, de ward leven in Ewigkeit. Un dat Brod, dat Ik geven warr, is Min Fleesch, dat Ik geven warr för de Welt ehr Leven.
52Do streden de Juden ünner enanner, un sproken: Woans kann düsse uns Sin Fleesch to eten geven?
53JEsus sprok to se: Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Ward ji nich eten den Minschensöhn Sin Fleesch, un drinken Sin Blot, so hebbt ji keen Leven in ju.
54Wer Min Fleesch eten deiht, un drinkt Min Blot, de hett dat ewige Leven, un Ik warr em an den jüngsten Dag upwecken.
55Denn Min Fleesch is de rechte Spies, un Min Blot is de rechte Drunk.
56Wer Min Fleesch eten deiht, un drinkt Min Blot, de blift in Mi, un Ik in em.
57So as Mi schickt hett de lebennige Vader, un Ik leven doh den Vader Sin wegen; so, wer Mi eten deiht, desülvige ward ok leven um Mint willen.
58Düt is dat Brod, dat vun den Himmel kamen is, nich as ju Vaders hebbt Manna eten, un sünd storven. Wer düt Brod eten deiht, de ward leven in Ewigkeit.
59Düt sä He in de Schol, as He lehrn dä to Kapernaum.
60Veele nu vun Sin Jüngers, de dat hörn, sproken: Dat is en harte Red’, wokeen kann de hörn?
61As JEsus awer bi Sik Sülbn marken dä, dat Sin Jüngers daröwer murrten, sprok He to se: Nehmt ji daran Anstot?
62Wa will dat warrn, wenn ji sehn ward den Minschensöhn upfahrn darhen, wo He fröher weer?
63De Geist is dat, de dar lebennig maken deiht, dat Fleesch is nicks nütz. De Wör’, de Ik reden doh, de sünd Geist un sünd Leven.
64Awer dar sünd weke mank ju, de glövt nich. Denn JEsus wuß vun Anfang wol, weke nich glöven dä’n, un wer Em verraden war.
65Un He sprok: Darum hef Ik ju seggt: Nüms kann to Mi kamen, wenn em dat nich vun Min Vader geven is.
66Vun dar an gungen veele vun Sin Jüngers torügg, un wannelten nich mehr mit Em.
67Do sprok JEsus to de Twölf: Wüllt ji ok weggahn?
68Do antwort Em Simon Petrus: HErr, wohen schüllt wi gahn? Du hest Wör’ vun dat ewige Leven;
69Un wi hebbt glövt un insehn, dat Du büst Christus, den lebennigen GOtt Sin Söhn.
70JEsus antwort em: Hef Ik nich twölf vun ju erwählt? un een vun ju is en Düvel.
71He sprok awer vun Judas Simon Ischarioth. Düsse hett Em naher verraden, un weer een vun de Twölf.