Johannes 3
1Dar weer awer en Minsch mank de Pharisäers, mit Namen Nikodemus, en Öbberste mank de Juden;
2De keem to JEsus bi de Nacht, un sprok to Em: Meister, wi weet, dat Du büst en Lehrer vun GOtt kamen; denn Nüms kann de Teken dohn, de Du deihst, dat wes’ denn, dat GOtt mit em is.
3JEsus antworte, un sprok to em: Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: Dat wes’ denn, dat jemand vun nien gebarn ward, so kann he GOtt Sin Riek nich sehn.
4Nikodemus sprickt to Em: Woans kann en Minsch gebarn warrn, wenn he old is? Kann he ok wedder in sin Moder ehrn Lief gahn, un gebarn warrn?
5JEsus antworte: Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: Dat wes’ denn, dat jemand gebarn ward ut dat Water un den GEist, so kann he nich in GOtt Sin Riek kamen.
6Wat vun dat Fleesch gebarn ward, dat is Fleesch, un wat vun den GEist gebarn ward, dat is Geist.
7Wunner di nich, dat Ik di seggt hef: Ji möt vun nien gebarn warrn.
8De Wind weiht, wo he will, un du hörst sin Susen wol; awer du weest nich, vun woher he kummt, un wo he henfahrt. So is en jeder, de ut den GEist gebarn is.
9Nikodemus antwort un sprok to Em: Wa mag so wat togahn?
10JEsus antwort un sprok to em: Büst du en Meister in Israel, un weest dat nich?
11Wahrlich, wahrlich, Ik segg di: Wi redt, dat wi weet, un tügt, dat wi sehn hebbt, un ji nehmt uns’ Tügnis nich an.
12Glövt ji nich, wenn Ik ju vun irdische Dinge seggen doh; wa ward ji denn glöven, wenn Ik ju vun himmlische Dinge seggen war?
13Un Nüms fahrt na den Himmel as alleen de, de vun den Himmel dal kamen is, nämlich de Minschensöhn, de in den Himmel is.
14Un gliek as Moses in de Wüstenie en Slang verhögt hett, also mutt de Minschensöhn verhögt warrn.
15Up dat all, de an Em glovt, nich verlarn ward, sonnern dat ewige Leven hebbt.
16Also hett GOtt de Welt leef hatt, dat He Sin eengeborn Söhn geven hett, up dat alle, de an Em gloven doht, nich verlarn ward, sonnern dat ewige Leven hebbt.
17Denn GOtt hett Sin Söhn nich schickt in de Welt, dat He de Welt richten dä, sonnern dat de Welt dörch Em selig warrn schall.
18Wer an Em glövt, de ward nich richt; wer awer nich glövt, de is all richt; denn he glövt nich an GOtt Sin eengeborn Söhn Sin Namen.
19Dat is awer dat Gericht, dat dat Licht in de Welt kamen is; un de Minschen harrn de Düsternis mehr leef as dat Licht. Denn ehr Werke weern bös.
20Wer Öwel deiht, de haßt dat Licht, un kummt nich an dat Licht, up dat sin Werke nich straft ward.
21Wer awer de Wahrheit deiht, de kummt an dat Licht, dat sin Werke apenbar ward; denn se sünd in GOtt dahn.
22Darna keem JEsus un Sin Jüngers in dat jüdische Land, un He harr darsülvst Sin Wesen mit se un döff.
23Johannes awer döff ok noch to Enon, neeg bi Salim; denn dar weer veel Water, un se keemen darhen, un leeten sik döpen.
24Denn Johannes weer noch in dat Stockhus leggt.
25Do keem en Frag up mank Johannes sin Jüngers un de Juden öwer de Reinigung;
26Un se keemen to Johannes, un sproken to em: Meister, de bi di weer up de günd Siet vun den Jordan, vun den du tügt hest, süh, de döfft, un jedereen kummt to Em.
27Johannes antwort, un sprok: En Minsch kann sik nicks nehmen, dat ward em denn geven vun den Himmel.
28Ji sülvst sünd min Tügen, dat Ik seggt hef: Ik bün nich Christus, sonnern bün vör Em her schickt.
29Wer de Brut hett, de is de Brüdigam; de Fründ awer nun den Brüdigam steiht un hört Em to, un freut sik heel öwer den Brüdigam Sin Stimm. Düsse min Freud is nu erfüllt.
30He mutt wassen, ik awer mutt afnehmen.
31De vun baben her kummt, is öwer Alle. Wer vun de Eer is, de is vun de Eer, un redt vun de Eer. De vun den Himmel kummt, de is öwer Alle,
32Un gift Tügnis vun dat, wat he sehn un hört hett; un Sin Tügnis nimmt Nüms an.
33Wer dat awer annimmt, de versegelt dat, dat GOtt wahrhaftig is.
34Denn weken GOtt schickt hett, de redt GOtt Sin Wör; denn GOtt gift den GEist nich na dat Maat.
35De Vader hett den Söhn leef, un hett Em Allns in Sin Hand geven.
36Wer an den Söhn glöven deiht, de hett dat ewige Leven. Wer den Söhn nich glöven deiht, de ward dat Leven nich sehn, sonnern GOtt Sin Torn blift öwer em.