Johannes 12
1Söß Dag’ vör Ostern keem JEsus na Bethanien, wo Lazarus weer, de Verstorbene, den JEsus upweckt harr vun de Doden.
2Darsülbst maken se Em en Abendmahltied, un Martha wahr up, Lazarus awer weer een vun de, de mit Em to Disch sitten dän.
3Do neem Maria en Pund Salv vun unverfälscht, köstlich Nardenöl, un salv JEsus Sin Föt, un drög mit ehr Haar Sin Föt; dat Hus awer war vull vun den Geruch vun de Salv.
4Do sprok een vun Sin Jüngers, Judas, Simon sin Söhn, Ischariothes, de Em naher verraden dä:
5Warum is düsse Salv nich verkofft för dree hunnert Groschen, un de Armen geven?
6Dat sä he awer nich, dat he wat na de Armen fragen dä; sonnern he weer en Deef, un harr den Büdel, un drog, wat geven war.
7Do sprok JEsus: Lat se mit Freden; düt hett se uphaben to den Dag vun Min Begräbnis.
8Denn Arme hebbt ji all Tied bi ju; awer Mi hebbt ji nich all Tied.
9Do kreeg veel Volk vun de Juden to weeten, dat He dar weer, un keemen, nich alleen um JEsus willen, sonnern dat se ok Lazarus sehn dän, den He vun de Doden upweckt harr.
10Awer de Hohenpresters trachten darna, dat se ok Lazarus dod maken dän.
11Denn um sin willen gungen veele Juden hen, un glövten an JEsus.
12As an den annern Dag veel Volk, dat up dat Fest kamen weer, hör, dat JEsus na Jerusalem kamen wull,
13Neemen se Palmtwiegen, un gungen rut Em in de Möt, un schreegen: Hosianna! Gelavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Namen, en König vun Israel!
14JEsus awer kreeg en jungen Esel, un He rei’ darup; as denn schreven steiht:
15»Wes’ nich bang, du Dochter Zion, süh, din König kummt reden up en Eselsfahlen.«
16Düt verstunn awer Sin Jüngers vörher nich; sonnern as JEsus verklärt war, do dachten se daran, dat düt vun Em schreven weer, un se Em düt dahn harrn.
17Dat Volk awer, dat mit Em weer, as He Lazarus ut dat Graf reep, un em vun de Doden upwecken dä, pries lud de Dath.
18Darum gung Em ok dat Volk in de Möt, as se hörn dän, dat He son Teken dahn harr.
19De Pharisäers awer sproken unner enanner: Ji seht, dat ji nicks utrichten doht, süh, alle Welt löppt Em na.
20Dar weern awer enige Griechen mank de, de rup kamen weern, dat se anbeden dän up dat Fest.
21De treden to Philippus, de vun Bethsaida ut Galiläa weer, beden em, un sproken: Herr, wi wulln JEsus geern sehn.
22Philippus kummt, un seggt dat Andreas, un Philippus un Andreas sän dat wieder to JEsus.
23JEsus awer antwort se, un sprok: De Tied is kamen, dat de Minschensöhn verklärt ward.
24Wahrlich, wahrlich, Ik segg ju: Wenn dat Weetenkorn nich in de Eer fallt, un starven deiht, so blift dat alleen; wenn dat awer starven deiht, so bringt dat veele Korns.
25Wer sin Leven leef hett, de ward dat verleern; un wer sin Leven up düsse Welt hassen deiht, de ward dat erholn to dat ewige Leven.
26Wer Mi deenen will, de folg Mi na; un wo Ik bün, dar schall Min Deener ok sien. Un wer Mi deenen ward, den ward Min Vader ehrn.
27Nu is Min Seel trurig. Un wat schall Ik seggen? Vader, help Mi ut düsse Stunn? Doch darum bün Ik in düsse Stunn kamen.
28Vader, verherrlich Din Nam. Do keem en Stimm vun den Himmel: »Ik hef Em verherrlicht, un will Em nochmal herrlich maken.«
29Do sprok dat Volk, dat darbi stunn un tohörn dä: Dat dunnert. De annern sproken: Dar sprickt en Engel mit Em.
30JEsus antwort un sprok: Düsse Stimm is nich um Min willen geschehn, sonnern um ju willen.
31Nu geiht dat Gericht öwer de Welt; nu ward de Fürst vun düsse Welt rutstött warrn.
32Un Ik, wenn Ik verhögt warr vun de Eer, so will Ik se all to Mi trecken.
33Dat sä He awer, um antodüden, wat för en Dod He starven war.
34Do antwort Em dat Volk: Wi hebbt hört in dat Gesetz, dat Christus ewiglich blieven deiht, un wa seggst Du denn: »De Minschensöhn mutt verhögt warrn?« Wer is düsse Minschensöhn?
35Do sprok JEsus to se: Dat Licht is noch en lütten Ogenblick bi ju. Wannelt, so lang as ji dat Licht hebbt, dat ju de Düsternis nich öwerfalln deiht. Wer in de Düsternis wannelt, de weet nich, wo he hengeiht.
36Glövt an dat Licht, wiel ji dat hebbt, up dat ji Kinner vun dat Licht sünd.
37Düt sprok JEsus un gung weg, un versteek Sik vör se. Un obgliek He son Teken vör se dä, glövten se doch nich an Em.
38Up dat erfüllt war de Spruch vun den Prophet Jesaias, den he seggt: »HErr, wer glövt unse Predigt? Un wen is den HErrn Sin Arm apenbart?«
39Darum kunn’ se nich glöven, denn Jesaias seggt awermals:
40»He hett ehr Ogen blind makt, un ehr Hart verstockt, dat se mit de Ogen nich seht, noch mit dat Hart verstahn doht, un sik bekehrn, un Ik se helpen doh.«
41Düt sä Jesaias, as he Sin Herrlichkeit seeg, un vun Em reden dä.
42Doch veele vun de Öbbersten glövten an Em; awer wegen de Pharisäers bekennten se dat nich, up dat se nich in den Bann dahn warn.
43Denn se harrn leever de Ehr bi de Minschen, as de Ehr bi GOtt.
44JEsus awer reep un sprok: Wer an Mi glöven deiht, de glövt nich an Mi, sonnern an Den, de Mi schickt hett.
45Un wer Mi süht, de süht den, de Mi schickt hett.
46Ik bün kamen in de Welt, as en Licht, up dat, wer an Mi glöven deiht, nich in Düsternis blift.
47Un wer Min Wör’ hört, un nich glöven deiht, den warr Ik nich richten; denn Ik bün nich kamen, dat Ik de Welt richt, sonnern, dat Ik de Welt selig maken doh.
48Wer Mi verachten, un Min Wör’ nich upnehmen deiht, de hett all, de em richten deiht; dat Wort, dat Ik spraken hef, dat ward em richten an den jüngsten Dag.
49Denn Ik hef nich vun Mi Sülbn spraken; sonnern de Vader, de Mi schickt hett, de hett Mi en Gebot geven, wat Ik dohn un reden schall.
50Un Ik weet, dat Sin Gebot is dat ewige Leven. Darum, wat Ik reden doh, dat red Ik so, as Mi de Vader seggt hett.