Lukas 1
1Aldewiel sik dat veele unnernahmen hebbt dat Vertelln vun de Geschichten, de mank uns geschehn sünd, völlig uptoschrieven;
2As uns dat öwerlevert hebbt, de dat vun Anfang sülvst sehn hebbt, un Deener vun dat Wort west sünd:
3Hef ik dat ok för gud ansehn, nadem ik dat alltomal vun Anfang erkündt hef, dat ik dat ok to di, min gude Theophilus, mit Fliet ordentlich schriev.
4Up dat du en sekern Grund erfahrn deihst vun de Lehr, in weke du unnerricht büst.
5To de Tied vun Herodes, den König vun Judäa, weer dar en Prester vun de Ordnung Abia, mit Namen Zacharias, un sin Fru vun de Döchter Aarons, weke Elisabeth heeten dä.
6Se weern awer all beid fromm vör GOtt, un gungen in alle Gebote un Satzungen vun den HErrn unsträflich.
7Un se harrn keen Kind, denn Elisabeth weer unfruchtbar, un weern beide to Jahren.
8Un dat begev sik, as he dat Presteramt afwahr vör GOtt, to de Tied vun sin Ordnung,
9Na Gewohnheit vun dat Presterdom, un dat an em weer, dat he rökern schull, gung he in den HErrn Sin Tempel.
10Un de ganze Hupen Volk weer buten un be’ unner de Stunn vun dat Rokopfer.
11Dar erschien em awer en Engel vun den HErrn, un stunn to rechten Hand an den Rokopferaltar.
12Un as Zacharias em sehn dä, verfehr he sik, un em keem Bangen an.
13Awer de Engel sprok to em: Wes’ nich bang, Zacharias, denn din Gebet is erhört, un din Fru Elisabeth ward di en Söhn to Welt bringen, den sin Namen schast du Johannes heeten.
14Un du warrst daröwer Freud un Wonn’ hebben, un veele ward sik öwer sin Geburt freun.
15Denn he ward grot wesen vör den HErrn. Wien un starke Gedränke ward he nich drinken. Un he ward noch in dat Moderlief erfüllt warrn mit den hilligen GEist.
16Un he ward veele vun de Kinner Israel to GOtt, ehren HErrn, bekehrn.
17Un he ward vör Em hergahn in Elias sin Kraft un Geist, to bekehrn de Vaders ehr Harten to de Kinner, un de Unglövigen to de Gerechten ehr Klokheit, to bereiten den HErrn en woltorüst Volk.
18Zacharias sprok to den Engel: Wobi schall ik dat erkennen? Denn ik bün old un min Fru is to Jahren.
19De Engel antworte, un sprok to em: Ik bün Gabriel, de vör GOtt steiht, un bün herschickt, mit di to reden, dat ik di düt verkünnigen schall.
20Un süh, du warrst stumm warrn, un nich spreken künnen, bet up den Dag, wo dat geschehn ward; darum, dat du min Wör’ nich glovt hest, weke schüllt wahr makt warrn to ehr Tied.
21Un dat Volk töv up Zacharias, un wunner sik, dat he so lang in den Tempel blev.
22Un as he rut gung, kunn he nich mit se reden. Un se markten, dat he en Gesicht sehn harr in den Tempel. Un he wink se, un blev stumm.
23Un dat begev sik, as sin Amtstied ut weer, gung he hen in sin Hus.
24Un na de Dag’ war sin Fru Elisabeth swanger, un verbarg sik fief Monat lang, un sprok:
25Also hett mi de HErr dahn in de Dag’, as He mi ansehn hett, dat He de Schand mank de Lüd vun mi neem.
26Un in den sößten Monat war de Engel Gabriel schickt vun GOtt in en Stadt in Galiläa, de heet Nazareth,
27To en Jungfru, de vertrut weer mit en Mann, mit Namen Joseph, vun David sin Hus, un de Jungfru heet Maria.
28Un de Engel keem to ehr rin, un sprok: Wes’ gröt’, du Holdselige! De HErr is mit di, du Gebenedeite mank de Fruens!
29As se em awer seeg, verfehr se sik öwer sin Red, un dach: Wat is dat för en Gruß?
30Un de Engel sprok to ehr: Wes’ nich bang, Maria, du hest Gnad bi GOtt funn’.
31Süh, du warrst swanger warrn in dat Lief, un en Söhn to Welt bringen, den Sin Namen schast du JEsus heeten.
32De ward grot un en Söhn vun den Allerhöchsten nennt warrn, un GOtt de HErr ward Em den Stohl vun Sin Vader geven.
33Un He ward en König sien öwer Jakob Sin Hus ewig, un up Sin Königriek ward keen Enn sien.
34Do sprok Maria to den Engel: Woans schall dat togahn? alldewiel ik vun keen Mann weet?
35De Engel antwort, un sprok to ehr: De hillige GEist ward öwer di kamen, un de Kraft vun den Höchsten ward di öwerschatten. Darum ok dat Hillige, dat vun di gebarn ward, ward GOttes Söhn nennt warrn.
36Un süh, Elisabeth, din Blotsfründin, is ok swanger mit en Söhn in ehr Öller un geiht in den sößten Monat, de in Verrop steiht, dat se unfruchtbar is.
37Denn bi GOtt is keen Ding unmöglich.
38Maria awer sprok: Süh, ik bün den HErrn Sin Magd, mi gescheh, as du seggt hest. Un de Engel scheed vun ehr.
39Maria awer stunn up in de Dag’ un gung mit Il in dat Gebirg na de Stadt Juda.
40Un keem in Zacharias sin Hus un gröt Elisabeth.
41Un dat begev sik, as Elisabeth Maria ehrn Gruß hör, hüpp dat Kind in ehr Lief. Un Elisabeth war vull vun den hilligen GEist.
42Un reep lut, un sprok: Gebenedeiet büst du mank de Fruens, un gebenedeiet is de Frucht vun din Lief.
43Un wa kummt mi dat her, dat min HErr Sin Moder to mi kummt?
44Süh, as ik de Stimm vun din Gruß hör, hüpp dat Kind mit Freuden in Min Lief.
45Un, o selig büst du, de du glovt hest! Denn dat ward wahr makt warrn, dat di seggt is vun den HErrn.
46Un Maria sprok: Min Seel erhevt den HErrn,
47Un min Geist freut sik an GOtt, min HEiland.
48Denn He hett Sin elende Magd ansehn. Süh, vun nu af an ward mi selig priesen alle Kinneskinner.
49Denn He hett grote Ding’ an mi dahn, de dar mächtig is, un den Sin Namen hillig is.
50Un Sin Barmhartigkeit wahrt ümmer vun een Geslecht to dat annere bi de, de Em fürchten doht.
51He övt Gewalt mit Sin Arm, un terstreut, de hoffardig sünd in de Gedanken vun ehr Hart.
52He stött de Gewaltigen vun den Stohl, un erhevt den Elenden.
53De Hungrigen füllt He mit Göder, un lett de Rieken lerrig.
54He denkt an de Barmhartigkeit, un helpt Sin Deener Israel up.
55As He redt hett to unsen Vader Abraham un sin Samen ewig.
56Un Maria blev bi ehr bi dree Monat; darna kehr se wedder um na Hus.
57Un för Elisabeth keem ehr Tied, dat se gebärn schull, un se broch en Söhn to Welt.
58Un ehr Nawers un Blotsfrünn hörn, dat de HErr grote Barmhartigkeit an ehr dahn harr, un freuten sik mit ehr.
59Un dat begev sik up den achten Dag, keemen se, dat Kind to besnieden, un heeten em na sin Vader Zacharias.
60Awer sin Moder antworte, un sprok: Keenfalls, he schall Johannes heeten.
61Un se sproken to ehr: Is doch Nüms in din Fründschap, de so heeten deiht.
62Un se winkten sin Vader, wa he em wull heeten laten.
63Un he verlang en Tafel, schrev un sprok: He heet Johannes. Un se wunnerten sik all.
64Un sogliek war sin Mund un sin Tung updahn, un he sprok, un lavte GOtt.
65Un dar keem en Furcht öwer alle Nawers; un düsse Geschicht war ruchbar up dat ganze jüdische Gebirg.
66Un all, de dat hörn, neemen dat to Harten, un sproken: Wat, meenst du, wat will ut dat lütt Kind warrn? Denn den HErrn Sin Hand weer mit em.
67Un sin Vader Zacharias war vull vun den hilligen GEist, prophezie, un sprok:
68Lavt wes’ de HErr, Israel Sin GOtt, denn He hett besöcht un erlöst Sin Volk.
69Un hett uns upricht en Horn vun dat Heil in Sin Deener David sin Hus.
70As He vör Tieden redt hett dörch Sin hillige Propheten ehrn Mund:
71Dat He uns retten dä vun unse Fiende, un vun all de ehr Hand, de uns haßt.
72Un de Barmhartigkeit bewiest unse Vaders, un dach an Sin hilligen Bund,
73Un an den Eed, den He sworen hett unsen Vader Abraham, uns to geven;
74Dat wi, erlöst ut uns’ Fiend ehr Hand, Em deent ahn Furcht unse Leven lang,
75In Hilligkeit un Gerechtigkeit, de Em gefällig is.
76Un du, lütt Kind, warrst en Prophet vun den Höchsten heeten; du warrst vör den HErrn hergahn, dat du Sin Weg bereit makst,
77Un Erkenntnis vun dat Heil gevst Sin Volk, de dar is in de Vergevung vun ehr Sünn.
78Dörch de hartliche Barmhartigkeit vun unsen GOtt, dörch weke uns besöcht hett de Upgang ut de Hög,
79Up dat He erschien de, de dar sitten doht in de Düsternis un Schatten vun den Dod, un richt unse Föt up den Weg to den Freden.
80Un dat lütt Kind wuß un war stark in Geist, un weer in de Wüstenie, bet dat he schull hervörtreden vör dat Volk Israel.