Lukas 2
1Dat begev sik awer to de Tied, dat en Gebot vun den Kaiser Augustus utgung, dat de ganze Welt inschatzt war.
2Un düsse Schatzung weer de allereerste, un gescheeg to de Tied, as Cyrenius Landpleger in Syrien weer.
3Un jedermann gung hen, dat he sik inschatzen leet, jedereen in sin Stadt.
4Do mak sik ok Joseph up, ut Galiläa, ut de Stadt Nazareth, in dat jüdische Land, na de Stadt Davids, de dar heet Bethlehem, darum, dat he vun dat Hus un Geslecht Davids weer.
5Up dat he sik inschatzen leet mit Maria, sin vertrute Fru. De weer swanger.
6Un as se dar weern, keem de Tied, dat se gebärn schull.
7Un se broch ehrn eersten Söhn to Welt, un wickel Em in Windeln, un lä Em in en Krüff, denn se harrn sunst keen Platz in de Harbarg.
8Un dar weern Harrn in desülve Gegend up dat Feld bi de Herden, de höden des Nachts ehr Herden.
9Un süh, den HErrn Sin Engel trä to se, un de Klarheit vun den HErrn lüch um se, un se weern heel bang.
10Un de Engel sprok to se: West nich bang, seht, ik verkünnig ju grote Freud, de alle Lüd wedderfahrn ward:
11Denn ju is hüt de HEiland gebarn, de dar is Christus, de HErr in de Stadt Davids.
12Un dat hebbt ton Teken: Ji ward finnen dat Kind in Windeln wickelt un in en Krüff liggen.
13Un gliek darup weern dar bi den Engel de veelen himmlischen Heerscharen, de lavten GOtt, un sproken:
14Ehre wes’ GOtt in de Hög, un Freden up de Eer, un de Minschen en Wolgefalln!
15Un as de Engeln vun se na den Himmel fohrn, sproken de Harrn unner enanner: Lat uns nu gahn na Bethlehem, un de Geschicht sehn, de dar geschehn is, de uns de HErr kund dahn hett.
16Un se keemen flink, un funn beide, Maria un Joseph, darto dat Kind in de Krüff liggen.
17As se dat awer sehn harrn, breeden se dat Wort ut, wat to ehr vun düt Kind seggt weer.
18Un alle, vör de dat keem, wunnerten sik öwer de Red, de se de Harrn seggt harrn.
19Maria awer beheel all düsse Wör’, un beweg se in ehr Hart.
20Un de Harrn kehrten wedder um, priesen un lavten GOtt um Allns, wat se hört un sehn harrn, as denn to se seggt weer.
21Un as acht Dag um weern, dat dat Kind besneden war; dar war Sin Namen nennt JEsus, as He nennt weer vun den Engel, ehr He in Moderlief empfangen war.
22Un as de Dag’ vun ehr Reinigung na dat Gesetz Moses keemen, brochen se Em na Jerusalem, up dat se Em öwerantwort den HErrn;
23As denn schreven steiht in den HErrn Sin Gesetz: Alle Mannslüd, de tom eersten de Moder brickt, schall den HErrn hilligt heeten.
24Un dat se geven dat Opfer, na dem, as dar seggt is, in dat Gesetz vun den HErrn, een paar Turtelduven oder twee junge Duven.
25Un süh, en Minsch weer to Jerusalem, mit Namen Simeon, un desülve Minsch weer fromm un gottesfürchtig, töv up Israel sin Trost, un de hillige GEist weer in em.
26Un em weer en Antwort warn vun den hilligen GEist, he schull den Dod nich sehn, he harr denn tovör den HErrn Sin Christus sehn.
27Un he keem up Anregung vun den hilligen GEist in den Tempel. Un as de Öllern dat Kind JEsus in den Tempel brochten, dat se för Em dän, as man pleggt na dat Gesetz to dohn,
28Do neem he Em up sin Arm, un lavte GOtt, un sprok:
29HErr, nu letst Du Din Deener in Freden fahrn, as Du seggt hest.
30Denn min Ogen hebbt Din HEiland sehn,
31Weken Du tobereit hest för alle Völker.
32En Licht, hell to maken de Heiden, un ton Pries vör Din Volk Israel.
33Un Sin Vader un Moder wunnerten sik öwer dat, wat vun Em seggt war.
34Un Simeon segen se, un sprok to Maria, Sin Moder: Süh, düsse ward sett to en Dalfall un Upstahn vun veele in Israel, un to en Teken, dat wedderspraken ward.
35(Un dar ward en Swerdt dörch din Seel gahn), up dat veele Harten ehr Gedanken apenbar ward.
36Un dar weer en Prophetin, Hanna, en Dochter vun Phanuel, vun dat Geslecht Aser, de weer hoch to Jahren, un harr levt söven Jahr mit ehrn Mann na ehr Jungfernschaft,
37Un weer nu en Wetfru bi veer un tachentig Jahr, de verleet nümmer den Tempel, deente GOtt mit Beden un Fasten Dag un Nacht.
38Desülve trä ok hento to desülve Stunn, un pries den HErrn, un red vun Em to alle, de up de Erlösung to Jerusalem tövten.
39Un as se dat Allns vullbrocht harrn na den HErrn Sin Gesetz, kehrten se wedder torügg na Galiläa to ehr Stadt Nazareth.
40Awer dat Kind wuß, un war stark in den GEist, vull Wiesheit; un GOtt Sin Gnad weer bi Em.
41Un Sin Öllern gungen alle Jahr na Jerusalem up dat Osterfest.
42Un as He twölf Jahr old weer, gungen se rup na Jerusalem, as dat bi dat Fest so Bruk weer.
43Un as de Dag’ to Enn weern, un se wedder to Hus gungen, blev dat Kind JEsus in Jerusalem, un Sin Öllern wussen dat nich.
44Se meenten awer, He weer mank de Gesellschaft, un keemen en Dagsreis, un söchten Em mank de Frünnen un Bekannten.
45Un as se Em nich finnen dän, gungen se wedder na Jerusalem, un söchten Em.
46Un dat begev sik na dree Dag’, funn se Em in den Tempel sitten merrn mank de Lehrers, dat He se tohör un se frog.
47Un alle, de Em tohörn, wunnerten sik öwer Sin Verstand un öwer Sin Antwort.
48Un as se Em sehn dän, verfehrten se sik. Un Sin Moder sprok to Em: Min Söhn, warum hest Du uns dat dahn? Süh, Din Vader un ik hebbt Di mit Smarten söcht.
49Un He sprok to se: Wat is dat, dat ji Mi söcht hebbt? Weet ji nich, dat Ik sien mutt in dat, wat Min Vader Sin is?
50Un se verstunn dat Wort nich, dat He mit se reden dä.
51Un He gung mit se hendal un keem na Nazareth, un weer se unnerdahn. Un Sin Moder beheel all düsse Wör in ehr Hart.
52Un JEsus neem to an Wiesheit, Öller un Gnad bi GOtt un de Minschen.