Lukas 8
1Un dat begev sik darna, dat He reisen dä dörch Städte un Flecken, un predig un verkünnig dat Evangelium vun dat Riek GOttes, un de Twölf mit Em.
2Darto enige Fruens, de He gesund makt harr vun de bösen Geister un Süken; nämlich Maria, de dar Magdalena heet, vun weke weern söven Düvels utfahrn,
3Un Johanna, Chusa, den Pleger vun Herodes, sin Fru, un Susanna, un veele annere, de Em Handrekung dän vun ehr Göder.
4As nu veel Volk bi enanner weer un ut de Städte to Em kemen, sprok He dörch en Glieknis:
5Dar gung en Saimann rut, to sai’n sin Saat; un as he sai’, full wat an den Weg, un war tweiperrt, un de Vageln unner den Himmel freten dat up.
6Un wat full up den Felsen, un as dat upgung, verdrög dat, darum, dat dat keen Saft harr.
7Un wat full merrn mank de Dornen; un de Dornen gungen mit up, un heeln dat unner.
8Un wat full up en gude Land; un dat gung up, un drog hunnertfältig Frucht. As He dat sä, reep He: Wer Ohrn hett to hörn, de hör to!
9Sin Jüngers awer frogen Em, un sproken, wat düt Glieknis weer.
10He awer sprok: Ju is dat geven, to weeten dat Geheemnis vun GOtt Sin Riek; de annern awer in Glieknissen, dat se dat nich seht, ob se dat wol seht, un nich verstaht, ob se dat wol hört.
11Düt is awer dat Glieknis: De Saat is GOtt Sin Wort.
12De awer an den Weg sünd, dat sünd, de dat hört; darna kummt de Düvel, un nimmt dat Wort vun ehr Hart, up dat se nich glovt un selig ward.
13De awer up den Felsen, sünd de: wenn se dat hört, nehmt se dat Wort mit Freuden an; un de hebbt keen Wuddeln, en Tied lang glovt se, un to de Tied vun de Anfechtung fallt se af.
14Dat awer mank de Dornen full, dat sünd de, de dat hört, un gaht hen unner de Sorgen, Riekdom un Wollust vun dat Leven, un erstickt, un bringt keen Frucht.
15Dat awer up dat gude Land sünd de, de dat Wort hört un beholt in en fein gut Hart, un bringt Frucht in Geduld.
16Nüms awer stickt en Licht an, un deckt dat mit en Fatt to, oder sett dat unner en Bank; sonnern he sett dat up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht.
17Denn dar is nicks verborgen, dat nich apenbar ward, ok nicks Heemlichs, dat nich bekannt war un an den Dag keem.
18So seht nu darup, woans ji tohört. Denn wer dar hett, den ward geven, wer awer nich hett, vun den ward nahm, ok dat he meent to hebben.
19Dar gungen awer hento Sin Moder un Sin Bröder, un kunnen vör dat Volk nich to Em kamen.
20Un dat war Em anseggt: Din Moder un Din Bröder staht buten, un wüllt Di sehn.
21He awer antworte, un sprok: Min Moder un min Bröder sünd düsse, de GOttes Wort hört un doht.
22Un dat begev sik up een vun de Dag’, dat He in en Schipp trä mit samt Sin Jüngers. Un He sprok to se: Lat uns öwer den See fahrn, un se stötten vun Lann.
23Un as se segeln dän, sleep He in. Un dar keem en Stormwind up den See, un de Waggen öwerfulln se, un se stunnen in grote Gefahr.
24Do treden se to Em, un weckten Em up, un sproken: Meister, Meister, wi kamt um! Do stunn He up, un bedroh den Wind un de Waggen vun dat Water, un dat leet af un war still.
25He sprok awer to se: Wo is ju Glov? Se fürchten sik awer, un wunnerten sik, un sproken unner enanner: Wer is düsse? Denn He befehlt den Wind un dat Water, un se sünd Em gehorsam.
26Un se segelten fort in de Gegend vun de Gadarener, weke is grad öwer vun Galiläa.
27Un as He utträ up dat Land, keem Em en Mann in de Möt ut de Stadt, de harr Düvels vun lange Tied her, un he trock keen Kleder an, un blev in keen Hus, sonnern in de Dodenkulen.
28As he awer JEsus seeg, schreeg he un full vör Em dal, un reep lut, un sprok: Wat hef ik mit Di to schaffen, JEsus, Du Söhn vun GOtt, den Allerhöchsten? Ik bed Di, Du wullst mi nich quälen.
29Denn He befohl den unreinen Geist, dat he vun den Minsch utfahrn dä; denn he harr em lange Tied plagt. Un he weer mit Keden bunden un mit Fotfesseln anbunden, un he terreet de Bann’, un war vun den Düvel dreven in de Wüstenie.
30Un JEsus frog em, un sprok: Wa heetst du? He sprok: Legion, denn dar weern veele Düvels in em fahrn.
31Un se beden Em, dat He se nich in de Deep fahrn leet.
32Dar weer awer darsülvst en grote Drift Sögen an de Weid up den Barg. Un se beden Em, dat He se Frielöv gev, in desülven to fahrn. Un He verlöv se dat.
33Do fahrn de Düvels ut vun den Minsch, un fahrn in de Sögen, un de Drift störrt sik vun de steile Hög in den See, un versopen.
34As awer de Harrn seegen, wat gescheeg, lepen se weg, un verkünnigten dat in de Stadt un in de Dörper.
35Do gungen se rut to sehn, wat dar geschehn weer; un keemen to JEsus, un funn’ den Minsch, vun den de Düvels utfahrn weern, sitten to JEsus Sin Föt, antrocken un vernünftig, un se verfehrten sik.
36Un de dat sehn harrn, verkünnigten se dat, woans de Besetene gesund warn weer.
37Un de ganze Menge vun de umliggen Länner vun de Gadarener be’ Em, dat He vun se gung. Denn en grote Furcht weer se ankamen. Un He trä in dat Schipp, un kehr wedder um.
38Do be’ Em awer de Mann, vun den de Düvels utfahrn weern, dat he much bi Em wesen. Awer JEsus leet em vun Sik, un sprok:
39Gah wedder to Hus, un segg, wa grote Dinge GOtt an di dahn hett. Un he gung hen, un predig dörch de ganze Stadt, wa grote Dinge JEsus an em dahn harr.
40Un dat begev sik, as JEsus wedder keem, neem Em dat Volk up, denn se tövten alle up Em.
41Un süh, dar keem en Mann, mit Namen Jairus, de en Scholöbberste weer, full JEsus to Föt, un be’ Em, dat He wull in sin Hus kamen.
42Denn he harr en eenzige Dochter bi twölf Jahr, de leeg up dat Letz. Un as He hengung, dräng Em dat Volk.
43Un en Fru harr den Blodgang twölf Jahr hatt; de harr all ehr Hav un Gut an Dokters wendt, un kunn vun keen heelt warrn.
44De trä vun achtern to Em, fat den Som vun Sin Kleed an, un sogliek stunn de Blodgang still.
45Un JEsus sprok: Wer hett Mi anfat? As se dat awer all leugnen, sprok Petrus, un de mit em weern: Meister, dat Volk drängt un drückt Di, un du seggst: Wer hett Mi anröhrt?
46JEsus awer sprok: Mi hett jemand anröhrt; denn Ik föhl, dat en Kraft vun Mi utgahn is.
47As awer de Fru seeg, dat dat nich verborgen weer, keem se mit Bevern, un full vör Em dal, un verkünnig dat vör all dat Volk, ut wat för en Orsak se Em anröhrt harr, un woans se weer so bald gesund warn.
48He awer sprok to ehr: Hef guden Moth, Min Dochter, din Glov hett di holpen, gah hen mit Freden.
49As He noch reden dä, keem een vun de Scholöbbersten sin Lüd, un sprok to Em: Din Dochter is storven, bemöh den Meister nich.
50As awer JEsus dat hör, antwor’ He em, un sprok: Wes’ nich bang; glov blot, so ward se gesund.
51As He awer in dat Hus keem, leet He Nüms rin gahn, as alleen Petrus, Jakobus un Johannes, un den Vader un de Moder vun dat Kind.
52Se weenten awer all, un beklagten se. He awer sprok: Weent nich, se is nich storven, sonnern se slöpt.
53Un se lachten Em ut; denn se wussen wol, dat se storven weer.
54He awer drev se all rut, neem se bi de Hand, reep un sprok: Kind, stah up!
55Un ehr Geist keem wedder, un se stunn sogliek up. Un He befohl, man schull ehr wat to eten geven.
56Un ehr Öllern verfehrn sik. He awer befohl se, dat se Nüms sän, wat geschehn weer.