Lukas 7
1As He awer vör dat Volk utredt harr, gung He na Kapernaum.
2Un de Knecht vun en Hauptmann, den he werth heel, leeg dodkrank.
3As he awer vun JEsus hör, schick he de Öllsten vun de Juden to Em, un be’ Em, dat He keem un sin Knecht gesund maken dä.
4As se awer to JEsus keemen, beden se Em mit Fliet, un sproken: He is werth, dat Du em dat erwiesen deihst.
5Denn he hett uns Volk leef, un hett uns de Schol bu’t.
6JEsus awer gung mit se hen. As se awer nu nich wiet vun dat Hus weern, schick de Hauptmann vun sin Frünn to Em, un leet Em seggen: Ach, HErr, bemöh Di nich, ik bün dat nich werth, dat Du unner min Dack geihst.
7Darum hef ik ok mi sülvst nich würdig holn, dat ik to Di keem; sonnern sprek een Wort, so ward min Jung gesund.
8Denn ok ik bün en Minsch, de Obrigkeit unnerdahn, un hef Kriegsknechts unner mi, un sprek to een: »Gah hen!« so geiht he hen, un to den annern: »Komm her!« so kummt he, un to min Knecht: »Doh dat!« so deiht he dat.
9As awer JEsus dat hör, wunner He sik öwer em, un wenn’ sik um, un sprok to dat Volk, dat Em nafolgen dä: Ik segg ju, son Glov hef Ik in Israel nich funn’.
10Un as de, weke utschickt weern, wedder na Hus keemen, funn’ se den kranken Knecht gesund.
11Un dat begev sik darna, dat He in en Stadt mit Namen Nain gung, un veele vun Sin Jüngers gungen mit Em, un veel Volk.
12As He awer neeg an dat Stadtdohr keem, süh, do drog man en Doden rut, de de enzige Söhn vun sin Moder weer; un se weer en Wetfru, un veel Volk ut de Stadt gung mit ehr.
13Un as de HErr se sehn dä, dä se Em leed, un He sprok to ehr: Ween nich!
14Un trä hento, un röhr den Sarg an, un de Dregers stunnen still. Un He sprok: Jüngling, Ik segg di, stah up!
15Un de Dode rich sik up, un fung an to spreken. Un He gev em sin Moder.
16Un dar keem se all en Furcht an, un priesen GOtt, un sproken: Dar is en grote Prophet unner uns upstahn, un GOtt hett Sin Volk besöcht.
17Un düsse Red öwer Em war lut dörch dat ganze jüdische Land, un alle umliggen Länner.
18Un dat Allns verkünnigten Johannes sin Jüngers em. Un he reep to sik twee vun sin Jüngers,
19Un schick se to JEsus, un leet Em seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?
20As awer de Jüngers to Em kemen, sproken se: Johannes de Döper hett uns to Di schickt, un lett Di seggen: Büst Du, de dar kamen schall, oder schüllt wi up en annern töven?
21To düsse Stunn awer mak He veele gesund vun Süken un Plagen un böse Geister, un veele Blinden schenk He dat Gesicht.
22Un JEsus antwort un sprok to se: Gaht hen, un verkünnigt Johannes, wat ji sehn un hört hebbt: De Blinden seht, de Lahmen gaht, de Utsätzigen ward rein, de Doden staht up, un de Armen ward dat Evangelium predigt;
23Un selig is, wer sik nich an Mi argern deiht.
24As awer Johannes sin Baden torüggungen, fung JEsus an to reden to dat Volk vun Johannes: Wat sünd ji rut gahn in de Wüstenie to sehn? Wüllt ji en Rohr sehn, dat vun den Wind bewegt ward?
25Oder wat sünd ji rut gahn to sehn? Wüllt ji en Minsch sehn in weeke Kleder? Seht, de in herrliche Kleder un Lüsten levt, de sünd in de königliche Höf.
26Oder wat sünd ji rutgahn to sehn? Wüllt ji en Prophet sehn? Ja, Ik segg ju, de dar mehr is as en Prophet.
27He is dat, vun den schreven steiht: Süh, Ik schick Min Engel vör Din Angesicht her, de dar torecht maken schall Din Weg vör Di.
28Denn Ik segg ju, dat unner de, de vun Fruens gebarn sünd, keen gröter Prophet is as Johannes de Döper; de awer lütter is in dat Riek GOttes, de is gröter as he.
29Un all dat Volk, dat Em hörn dä, un de Töllners, geven GOtt Recht, un leten sik döpen mit Johannes sin Döp.
30Awer de Pharisäers un Schriftgelehrten verachten GOtt Sin Rat gegen sik sülvst, un leten sik nich vun Em döpen.
31Awer de HErr sprok: Wokeen schall Ik de Minschen vun düt Geslecht verglieken? Un wokeen sünd se to verglieken?
32Se sünd to verglieken de Kinner, de up den Markt sitt un ropt gegen enanner, un sprekt: Wi hebbt vör ju fleut, un ji hebbt nich danzt; wi hebbt ju klagt, un ji hebbt nich weent.
33Denn Johannes de Döper is kamen, un eet keen Brod, un drunk keen Wien; so seggt ji: He hett den Düvel.
34De Minschensöhn is kamen, itt un drinkt; so seggt ji: Seht, de Minsch is en Freter un Wiensuper, en Fründ vun de Töllners un Sünners.
35Un de Wiesheit mutt sik rechtfardigen laten vun all ehr Kinner.
36Een vun de Pharisäers be’ Em awer, dat He mit em eten schull. Un He gung rin na den Pharisäer sin Hus, un sett Sik to Disch.
37Un süh, en Fru weer in de Stadt, de weer en Sünnerin. As se vernehmen dä, dat He to Disch sitten dä in den Pharisäer sin Hus, broch se en Glas mit Salv.
38Un trä vun achtern to Sin Föt, un ween, un fung an, Sin Föt to netten mit Thranen, un mit de Haar vun ehrn Kopp to drögen, un küß Sin Föt, un salv se mit Salv.
39As awer dat de Pharisäer seeg, de Em laden harr, sprok he bi sik sülvst, un sä: Wenn düsse en Prophet weer, so wüß He, wer un wat vör en Wief dat is, de Em anröhrn deiht; denn se is en Sünnerin.
40JEsus antworte, un sprok: Simon, Ik hef di wat to seggen. He awer sprok: Meister, segg an.
41Dar weer en Wucherer, de harr twee Schuldners. De een weer schüllig fief hunnert Groschen, de anner föftig.
42As se awer nicks harrn to betahln, schenk he dat alle beide. Segg an: Wer vun se ward em am meisten leef hebben?
43Simon antworte un sprok: Ik meen, den he am meisten schenkt hett. He awer sprok to em: Du hest recht ordeelt.
44Un He wenn’ sik to dat Wief, un sprok to Simon: Sühst du düt Wief wol? Ik bün in din Hus kamen, du hest Mi keen Water geven to min Föt, düsse awer hett min Föt mit Thranen nett, un mit de Haar vun ehrn Kopp afdrögt.
45Du hest Mi keen Kuß geven; düsse awer, nadem se rin kamen is, hett nich aflaten, Min Föt to küssen.
46Du hest Min Kopp nich mit Öl salvt; se awer hett Min Föt mit Salv salvt.
47Darum segg Ik di: Ehr sünd veele Sünden vergeven, denn se hett veel leef hatt; weken awer wenig vergeven ward, de leeft wenig.
48Un He sprok to ehr: Di sünd din Sünden vergeven.
49Do fungen an, de mit Em to Disch sitten dän, un sproken to sik sülvst: Wer is düsse, de ok de Sünden vergift?
50He awer sprok to dat Wief: Din Glov hett di holpen, gah hen mit Freden!