Lukas 12
1Dar leep dat Volk to, un keemen weke Dusend tosamen, so dat se sik unner enanner perrten. Do fung He an, un sä to Sin Jüngers: Ton eersten hödt ju vör de Pharisäers ehrn Suerdeeg, denn dat is de Heuchelie.
2Dar is awer nicks verborgen, dat nich apenbar ward, un is nicks heemlich, dat man nich weeten ward.
3Darum, wat ji in Düsternis seggt, dat ward man int Licht hörn; wat ji redt in dat Ohr in de Kamer, dat ward man up dat Dack predigen.
4Ik segg ju awer, Min Frünn, west nich bang vör de, de den Lief dod makt, un darna nicks mehr dohn künnt.
5Ik will ju awer wiesen, vör weke ji bang wesen schüllt: West bang vör Den, de, nadem He dod makt hett, ok Macht hett, to smieten in de Höll. Ja, Ik segg ju, vör Den west bang.
6Verkofft man nich fief Lünken för twee Penning? Noch hett GOtt vun desülvigen nich een vergeten.
7Ok sünd de Haar up ju Kopp all tellt. Darum west nich bang, denn ji sünd beter, as veele Lünken.
8Ik segg ju awer: Wer Mi bekennen deiht vör de Minschen, den ward ok de Minschensöhn bekennen vör GOtt Sin Engel.
9Wer Mi awer verleugnet vör de Minschen, de ward verleugnet warrn vör GOtt Sin Engeln.
10Un wer dar redt en Wort wedder den Minschensöhn, den schall dat vergeven warrn; wer awer den hilligen GEist lästert, den schall dat nich vergeven warrn.
11Wenn se ju awer föhrn ward in ehr Scholn, un vör de Obrigkeit un de Gewaltigen, so sorgt nich, wa oder wat ji antworten, oder wat ji seggen schüllt.
12Denn de hillige GEist ward ju to desülvige Stunn lehrn, wat ji seggen schüllt.
13Do sprok awer een vun dat Volk to Em: Meister, segg min Broder, dat he mit mi dat Arv deelt.
14He awer sprok to em: Minsch, wer hett mi to en Richter oder Arvscheeder öwer ju sett?
15Un sprok to se: Seht to, un hödt ju vör den Giez; denn Nüms levt darvun, dat he veel Göder hett.
16Un He sä se en Glieknis, un sprok: Dar weer en rieken Mann, den sin Feld harr gut dragen.
17Un He dach bi sik sülvst, un sprok: Wat schall ik dohn? Ik hef nich, dar ik min Frücht hensammeln kann.
18Un sprok: Dat will ik dohn, ik will min Schüns afbreken, un se gröter bu’n, un will darin sammeln Allns, wat mi wussen is, un min Göder.
19Un will seggen to min Seel: Leeve Seel, du hest en groten Vörrath up veele Jahrn; hef nu Ruh, itt un drink, un hef guden Moth.
20Awer GOtt sprok to em: Du Narr, in düsse Nacht ward man din Seel vun di förrern; un wokeen sin ward dat wesen, wat du bereidet hest?
21Also geiht dat, wer sik Schätze sammelt, un is nich riek in GOtt.
22He sprok awer to Sin Jüngers: Darum segg Ik ju: Sorgt nich för ju Leven, wat ji eten schüllt, ok nich för ju Lief, wat ji antrecken schüllt.
23Dat Leven is mehr, as de Spies, un de Lief mehr as de Kledung.
24Seht up de Raven, se sai’t nich, se aarnt nich, se hebbt ok keen Kellers, noch Schüns; un GOtt nährt se doch. Wa veel awer sünd ji beter, as de Vageln!
25Wer is mank ju, ob he ok darum sorgen deiht, de dar kunn ok een El lang to sin Gröte setten?
26So ji denn dat Geringste nich vermögt, warum sorgt ji för dat annere?
27Seht up de Lilln up dat Feld, wa se wasst; se arbeidt nich, so spinnt se ok nich. Ik segg ju awer: dat ok Salomo in all sin Herrlichkeit nich is kledt west as een vun de.
28Wenn denn GOtt dat Gras, dat hüt up dat Feld steiht un morgen in den Aben smeten ward, so kleden deiht, wa veel mehr ward He ju kleden, ji Kleenglovigen!
29Darum ok ji, fragt nicks darna, wat ji eten, oder wat ji drinken schüllt; west nich wankelmödig.
30Na so wat Allns tracht de Heiden in de Welt; awer ju Vader weet dat wol, dat ji dat brukt.
31Doch tracht na GOtt Sin Riek, so ward ju dat Allns tofalln.
32West nich bang, du lütte Herde; denn dat is ju Vader Sin Wolgefalln, ju dat Riek to geven.
33Verkopt, wat ji hebbt, un gevt Almosen. Makt ju Säcke, de nich old ward, en Schatz, de nümmer afnimmt in den Himmel, dar keen Deef tokummt, un den keen Motten fret.
34Denn wo ju Schatz is, dar ward ju Hart ok wesen.
35Lat ju Lenden umgürt wesen un ju Lichter brenn’;
36Un west gliek de Minschen, de up ehrn HErrn tövt, wenn He upbreken ward vun de Hochtied, up dat, wenn He kummt, un ankloppt, se Em bald upmakt.
37Selig sünd de Knechts, de de HErr, wenn He kummt, waken findt. Wahrlich, Ik segg ju: He ward sik upschörten, un ward se to Disch setten, un vör se gahn un se deen.
38Un wenn He kummt in de tweete Wacht, un in de drütte Wacht, un ward dat also finn; selig sünd düsse Knechten.
39Dat schüllt ji awer weten, wenn en Husherr wüß, to weke Stunn de Deef kamen dä, so wak he, un leet nich in sin Hus breken.
40Darum west ji ok bereit; denn de Minschensöhn ward kamen to de Stunn, dar ji dat nich meent.
41Petrus awer sprok to Em: HErr, seggst Du düt Glieknis to uns oder ok to alle?
42De HErr awer sprok: Wat för en grot Ding is dat um en truen un kloken Husholer, den de HErr sett öwer Sin Lüd, dat he se to rechte Tied ehr Gebühr geven deiht!
43Selig is de Knecht, den sin Herr findt also dohn, wenn he kummt.
44Wahrlich, Ik segg ju, he ward em öwer all sin Göder setten.
45Wenn awer desülve Knecht in sin Harten seggen ward: Min HErr vertreckt to kamen; un fangt an to sla’n de Knechts un Deerns, ok to eten un to drinken, un sik vull to supen,
46So ward düsse Knecht sin HErr kamen an den Dag, wenn he sik dat nich versüht, un to de Stunn, de he nich weet, un ward em in Stücken tweirieten, un ward em sin Lohn geven mit de Unglövigen.
47De Knecht awer, de sin Herrn sin Willen weet, un hett sik nich bereit holn, de ward veel Släg utstahn möten.
48De dat awer nich weet, un hett doch dahn dat, wat Släg werth is, de ward wenig Släg kriegen. Denn weken veel geven is, bi den ward man veel söken; un weken veel befahln is, vun den ward man veel förrern.
49Ik bün kamen, dat Ik en Füer anstek up de Eer: wat wull Ik leever, as dat dat all brenn dä!
50Awer Ik mutt mi tovör döpen laten mit en Döp. Un wa is Mi so bang, bet se vullbrocht ward!
51Meent ji, dat Ik herkamen bün, Freden to bringen up de Eer? Ik segg: Nee; sonnern Striet.
52Denn vun nu af an ward fief in en Hus uneens wesen; dree gegen twee, un twee gegen dree.
53De Vader ward gegen den Söhn wesen, un de Söhn gegen den Vader; de Moder gegen de Dochter, un de Dochter gegen de Moder; den Mann sin Moder gegen sin Fru, un den Söhn sin Fru gegen ehrn Mann sin Moder.
54He awer sprok to dat Volk: Wenn ji en Wolk seht upgahn vun Westen, so sprekt ji bald: Dar kummt Regen, un dat geschüht so.
55Un wenn ji seht den Südwind weihn, so seggt ji: Dat ward hitt warrn, un dat geschüht so.
56Ji Heuchler, de Gestalt vun de Eer un den Himmel künnt ji unnersöken, warum unnersökt ji düsse Tied nich?
57Warum richt ji nich an ju sülvst, wat recht is?
58Wenn du awer mit din Weddersaker vör den Fürsten geihst, so doh Fliet up den Weg, dat du em los warrst, up dat he di nich etwa vör den Richter trecken deiht, un de Richter öwerlevert di den Stockmeister, un de Stockmeister smitt di in dat Gefängnis.
59Ik segg di: Du warrst vun dar nich rut kamen, bet du den allerletzten Penning betahln deihst.