Lukas 24
1Awer an een vun de Sabbats, heel fröh, keemen se na dat Graf, un drogen de Spezerie, de se fardig makt harrn, un weke mit se.
2Se funn awer den Steen afwöltert vun dat Graf;
3Un gungen rin, un funn den HErrn JEsus Sin Lieknam nich.
4Un as se daröwer bekümmert weern, süh, do treden twee Mannslüd mit blanke Kleder to se.
5Un se verfehrn sik, un keken dal na de Eer. Do sproken se to se: Wat sökt ji den Lebennigen bi de Doden?
6He is nich hier, He is upstahn. Denkt daran, wat He ju seggen dä, as He noch in Galiläa weer,
7Un sprok: De Minschensöhn mutt öwergeven warrn in de Sünners ehr Hann, un krüzigt warrn, un an den drütten Dag upstahn.
8Un se dachten an Sin Wör.
9Un se gungen wedder vun dat Graf, un verkünnigten dat Allns de Elv, un de annern alltosamen.
10Dat weer awer Maria Magdalena, un Johanna, un Maria Jakobi, un anner mit se, de düt de Apostels seggen dän.
11Un dar düchten se ehr Wör grad, as weern dat Märken, un glövten se nich.
12Petrus awer stunn up, un leep na dat Graf, un buck sik rin, un seeg de linnen Döker alleen liggen, un gung darvun; un he wunner sik, woans dat togung.
13Un süh, twee vun se gungen densülven Dag in en Flecken, de weer vun Jerusalem sößtig Stadien wiet, den sin Namen heet Emmaus.
14Un se sproken mit enanner vun all düsse Geschichten.
15Un dat gescheeg, as se so reden dän, un befragten sik mit enanner, keem JEsus to se ran, un gung mit se.
16Awer ehr Ogen warn toholn, dat se Em nich kennen dä’n.
17He awer sprok to se: Wat sünd dat för Reden, de ji twischen ju verhandeln doht unnerwegs, un sünd trurig?
18Do antworte de een, mit Namen Kleophas, un sprok to Em: Büst Du alleen unner de Frömden to Jerusalem, de nich weet, wat in düsse Dag’ darin geschehn is?
19Un He sprok to se: Wat denn? Se awer sproken to Em: Dat vun JEsus vun Nazareth, weke weer en Prophet, mächtig vun Daten un Worten, vör GOtt un all dat Volk;
20Wa Em unse Hohenpresters un Öbbersten öwergeven hebbt, dat He to den Dod verurdeelt un krüzigt is.
21Wi awer höpen, He schull Israel erlösen. Un öwer dat Allns is hüt de drütte Dag, dat düt geschehn is.
22Ok hebbt uns bang makt weke Fruns vun de Unsen, de sünd fröh bi dat Graf west,
23Hebbt Sin Lieknam nich funn, kamt un seggt, se hebbt en Gesicht vun de Engeln sehn, de segg hebbt, dat He leven dä.
24Un enige mank uns gungen hen na dat Graf, un funn dat so, as de Fruens seggt harrn, awer Em funn se nich.
25Un He sprok to se: O, ji dösigen Lüd un trag vun Harten, to gloven all dat, wat de Propheten seggt hebbt.
26Muß nich Christus düt lieden, un to Sin Herrlichkeit ingahn?
27Un He fung an vun Moses un alle Propheten, un lä se alle Schriften ut, de vun Em seggt weern.
28Un se keemen neeg to den Flecken, dar se hengungen; un He stell sik an, as wull He wieder gahn.
29Un se nödigten Em, un sproken: Blief bi uns, denn dat will Abend warrn, un de Dag geiht to Enn. Un He gung rin, bi se to blieven.
30Un dat gescheeg, as He mit se to Disch sitten dä, neem He dat Brod, dank, brok dat, un gev se dat.
31Do warn ehr Ogen apen dahn, un se warn Em künnig. Un He verswunn vör se.
32Un se sproken unner enanner: Brenn uns’ Hart nich in uns, as He mit uns reden dä ünnerwegens, as He uns de Schrift utleggen dä?
33Un se stunn up to desülvige Stunn, kehrten wedder um na Jerusalem, un funn de Elv versammelt, un de bi se weern,
34Weke sproken: De HErr is wahrhaftig upstahn, un Simon hett Em sehn.
35Un se vertelln se, wat up den Weg geschehn weer, un woans He se künnig warn weer an dat, as He dat Brod brok.
36As se awer darvun sproken, trä He sülvst, JEsus, merrn mank se, un sprok to se: Freden wes’ mit ju!
37Se verfehrn sik awer, un weern bang, meenten, se seegen en Geist.
38Un He sprok to se: Wat sünd ji so bang? Un warum kamt son Gedanken in ju Harten?
39Kiekt Min Hann an, un Min Föt, Ik bün dat Sülven; föhlt Mi an, un seht; denn en Geist hett nich Fleesch un Knaken, as ji seht, dat Ik hef.
40Un as He dat seggen dä, wies’ He se Hann un Föt.
41As se awer noch nich glovten vör Freuden, un sik verwunnerten, sprok He to se: Hebbt ji hier wat to eten?
42Un se län Em en Stück vun braden Fisch un Honnig vör.
43Un He neem dat un eet vör se.
44He sprok awer to se: Dat sünd de Reden, de Ik to ju seggen dä, as Ik noch bi ju weer; denn dat mutt Allns erfüllt warrn, wat vun Mi schreven is in dat Gesetz Moses, in de Propheten, un in de Psalmen.
45Do mak He se den Verstand apen, dat se de Schrift verstahn dän,
46Un sprok to se: Also is dat schreven, un also muß Christus lieden, un upstahn vun de Doden an den drütten Dag,
47Un predigen laten in Sin Namen Buß un Vergebung vun de Sünden ünner alle Völker, un anfangen to Jerusalem.
48Ji awer sünd Tügen vun dat All.
49Un süh, Ik will up ju senden de Verheißung vun Min Vader. Ji awer schüllt in de Stadt Jerusalem blieven, bet dat ji andahn ward mit Kraft ut de Höch.
50He föhr se awer rut bet na Bethanien, un hev de Hann up, un segen se.
51Un dat gescheeg, as He se segen, scheed He vun se, un fahr up na den Himmel.
52Se awer be’n Em an, un kehrten wedder na Jerusalem torügg mit grote Freud;
53Un weern alle Tied in den Tempel, priesen un lavten GOtt.