Lukas 5
1Dat begev sik awer, as sik dat Volk to Em dräng, to hörn GOtt Sin Wort, un He stunn an den See Genezareth.
2Un seeg twee Scheep an den See stahn; de Fischers awer weern uttreden, un wuschen ehr Nett:
3Trä He in een vun de Scheep, dat Simon sin weer, un be’ em, dat he dat en beten vun dat Land föhrn dä. Un He sett sik, un lehr dat Volk ut dat Schipp.
4Un as He uphört harr to reden, sprok He to Simon: Fahr up de Hög, un smiet ju Nett ut, dat ji en Tog doht.
5Un Simon antworte, un sprok to Em: Meister, wi hebbt de ganze Nacht arbeidt, un nicks fungen, awer up Din Wort will ik dat Nett utsmieten.
6Un as se dat dän, fungen se en groten Hupen Fisch, un ehr Nett reet twei.
7Un se winkten ehr Gesellen, de in dat anner Schipp weern, dat se keemen un hulpen se tehn. Un se keemen un fülln beide Scheep vull, also, dat se sinken dän.
8As dat Simon Petrus seeg, full he JEsus to de Knee, un sprok: HErr, gah vun mi rut, ik bün en sündigen Minsch.
9Denn em weer en Schrecken ankamen, un alle, de mit Em weern, öwer düssen Fischtog, den se mit eenanner dahn harrn.
10Dessülvigen glieken ok Jakobus un Johannes, Zebedäus sin Söhns, Simon sin Gesellen. Un JEsus sprok to Simon: Wes’ nich bang, denn vun nu an warrst du Minschen fangen.
11Un se föhrten de Scheep an dat Land, un verleeten Allns, un folgten Em na.
12Un dat begev sik, as He in en Stadt weer, süh, dar weer en Mann vull Utsätzigkeit. As de JEsus seeg, full he up sin Angesicht, un be’ Em, un sprok: HErr, wullt Du, so kannst Du mi wol rein maken.
13Un He streck de Hand ut, un beröhr em, un sprok: Ik will dat dohn, wes’ reinigt. Un alsbald gung de Utsätzigkeit vun em.
14Un He befohl em, dat he dat Nüms seggen schull, sonnern gah hen, sä He, un wies’ di den Prester, un opfer för din Reinigung, as Moses gebaden hett, to en Tügnis.
15Dat Gerücht vun Em war noch mehr utbredt, un veel Volk keem tosamen, dat se Em hörten un dörch Em gesund warn vun ehr Krankheiten.
16He awer week in de Wüstenie, un bed.
17Un dat begev sik up en Dag, dat He lehrn dä. Un dar seeten de Pharisäers un Schriftgelehrten, de dar kamen weern ut alle Flecken in Galiläa un Judäa, un vun Jerusalem. Un de Kraft vun den HErrn gung vun Em, un hulp jedermann.
18Un süh, enige Männer brochen en Minsch up en Bett, de harr de Jicht, un se söchten, wa se em rin brochten, un vör Em leggen dän.
19Un as se vör dat Volk nich finnen kunnen, an wat för en Ort se em muchen rin bringen, steegen se up dat Dack, un leeten em dörch de Teegelsteen dal mit dat Bett, merrn mank se vör JEsus.
20Un as He ehrn Glov seeg, sprok He to em: Minsch, din Sünden sünd di vergeven.
21Un de Schriftgelehrten un Pharisäers fungen an to denken, un sproken: Wer is de, dat He Gotteslästerung redt? Wer kann de Sünn vergeven, as alleen GOtt?
22As awer JEsus ehr Gedanken marken dä, antworte He, un sprok to se: Wat denkt ji in ju Hart?
23Wat is lichter to seggen: Di sünd din Sünden vergeven? oder to seggen: Stah up un gah?
24Up dat ji awer weten doht, dat de Minschensöhn Macht hett up de Eer Sünden to vergeven, sprok He to den Jichtkranken: Ik segg di, stah up, un nimm din Bett up, un gah na Hus.
25Un sogliek stunn he up vör ehr Ogen, un neem dat Bett up, dar he up legen harr, un gung na Hus, un pries GOtt.
26Un se verfehrten sik all, un priesen GOtt, un warn heel bang, un sproken: Wi hebbt hüt sonnerbare Dinge sehn.
27Un darna gung He rut, un seeg en Töllner, mit Namen Levi, an den Toll sitten, un sprok to em: Folg Mi na.
28Un he verleet Allns, stunn up, un folg Em na.
29Un düsse Levi mak en grote Mahltied in sin Hus, un veele Töllners un annere seeten mit Em to Disch.
30Un de Schriftgelehrten un Pharisäers murrten öwer Sin Jüngers, un sproken: Warum eet ji mit de Töllners un Sünners?
31Un JEsus antworte, un sprok to se: De Gesunden brukt den Dokter nich, sonnern de Kranken;
32Ik bün kamen, to ropen de Sünners to Buße, un nich de Gerechten.
33Se awer sproken to Em: Warum fast Johannes sin Jüngers so oft un bed so veel, desglieken de Pharisäers ehr Jüngers, awer Din Jüngers eet un drinkt?
34He sprok awer to se: Ji künnt de Hochtiedslüd nich to dat Fasten drieven, so lang de Brüdigam bi se is.
35De Tied ward awer kamen, dat de Brüdigam vun se nahm ward; denn ward se fasten.
36Un He sä to se en Glieknis: Nüms sett en Lappen vun nie Dok up en ol Kleed, sunst ritt ok dat nie twei, un de Lappen vun dat nie schickt sik nich up dat ole.
37Un Nüms deiht Most in ole Wienbälge, sunst territt de Most de Wienbälge, un ward vergaten, un de Wienbälge verdarvt.
38Sonnern de Most schall man in nie Wienbälge dohn, so ward se alle beide beholn.
39Un Nüms is, de vun den olen drinkt, un will bald den nien; denn he seggt: De ole is milder.