Lukas 21
1He seeg awer up, un seeg de Rieken, wa se ehr Opfer in den Gotteskasten inlä’n.
2He seeg awer ok en arme Wetfru, de legg twee Penning rin.
3Un He sprok: Wahrlich, Ik segg ju: Düsse arme Wetfru hett mehr rinleggt as se all.
4Denn düsse all hebbt vun ehr Överflot rinleggt to GOtt Sin Opfer; awer se hett vun ehr Armot all ehr Nahrung, de se harr, inleggt.
5Un as weke vun den Tempel seggen dän, dat he smückt weer mit fine Steen un Kleenode, sprok He:
6Dar ward de Tied kamen, in de vun dat all, dat ji sehn doht, nich een Steen up den annern laten ward, de nich entwei braken ward.
7Se fragten Em awer, un sproken: Meister, wannehr schall dat warrn? Un wat is dat Teken, wenn dat geschehn ward?
8He awer sprok: Seht to, lat ju nich verföhrn. Denn veele ward kamen in Min Namen, un seggen: Ik bün dat, un: De Tied is herbi kamen. Folgt se nich na!
9Wenn ji awer hörn ward vun Kriegen un Empörungen, so verfehrt ju nich; denn düt mutt tovör geschehn; awer dat Enn is nich so bald dar.
10Do sprok He to se: Een Volk ward upstahn gegen dat anner, un een Riek gegen dat anner;
11Un ward geschehn grote Erdbeven hier un dar, düre Tied un Pestilenz; ok ward Schrecknisse un grote Teken vun den Himmel geschehn.
12Awer vör düt Allns ward se de Hann an ju leggen, un ju verfolgen, un ward ju öwerlevern in ehr Scholen un Gefängnisse, un vör Könige un Fürsten trecken um Min Namen willen.
13Dat ward ju awer wedderfahrn to en Tügnis.
14So nehmt nu to Harten, dat ji nich sorgen doht, woans ji ju verantworten schüllt.
15Denn Ik will ju Mund un Wiesheit geven, weke nich schüllt wedderspreken mögen, noch wedderstahn all ju Gegenpart.
16Ji ward awer öwerlevert warrn vun de Öllern, Bröder, Blotsfrünn un Frünn; un se ward weke mank ju dod maken.
17Un ji ward haßt wesen vun jedereen um Min Namen willen.
18Un een Haar vun ju Kopp schall nich umkamen.
19Fat ju Seelen mit Geduld.
20Wenn ji awer Jerusalem sehn ward, belagert mit en Heer, so markt, dat ehr Verwüstung herbi kamen is.
21Alsdann, wer in Judäa is, de lop weg up de Bargen; un wer merrn darin is, de wiek rut; un wer up dat Land is, de kam nich rin.
22Denn dat sünd de Dag’ vun de Rach, up dat erfüllt ward Allns, wat schreven steiht.
23Wehe awer de Swangern un de Fruen, de Bost gevt, in düsse Dag’; denn dar ward grote Not up de Eer wesen, un en Torn öwer düt Volk.
24Un se ward falln vun dat Swerdt, un gefangen föhrt unner alle Völker; un Jerusalem ward tonicht perrt warrn vun de Heiden, bet dat de Heiden ehr Tied erfüllt ward.
25Un dar ward Teken geschehn an de Sünn un den Maand un de Steerns; un up de Eer ward de Lüd bang wesen, un ward vertwiefeln, un de See un Waggen ward brusen.
26Un de Minschen ward versmachten vör Furcht un vör Töven up de Dinge, de dar kamen schüllt up de Eer. Denn ok de Kräfte vun den Himmel ward sik bewegen.
27Un denn ward se sehn den Minschensöhn kamen in de Wolk, mit grote Kraft un Herrlichkeit.
28Wenn awer düt anfangt to geschehn, so kiekt up, un hevt ju Ogen up, darum dat ju Erlösung sik naht.
29Un He sä se en Glieknis: Kiekt an den Fiegenbom un alle Böm.
30Wenn se nu utslat, so seht ji dat an se, un markt, dat nu de Sommer neeg is.
31Also ok ji, wenn ji düt Allns angahn seht, so weet, dat GOtt Sin Riek neeg is.
32Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat düt Allns geschüt.
33Himmel un Eer ward vergahn, awer Min Wör vergaht nich.
34Awer nehmt ju in acht, dat ju Harten nich beswert ward mit Freten un Supen, un mit Sorgen um de Nahrung, un düsse Dag kummt unverwahrns öwer ju;
35Denn gliek as en Fallstrick ward he kamen öwer alle, de up de Eer wahnt.
36So west nu wacker alle Tied, un bedt, dat ji würdig warrn mögt, to entlopen düt all, dat geschehn schall, un to stahn vör den Minschensöhn.
37Un He lehr bi Dag’ in den Tempel; in de Nacht awer gung He rut, un blev öwer Nacht an den Ölbarg.
38Un all dat Volk mak sik up to Em in den Tempel, Em to hörn.