Lukas 16
1He sprok awer ok to Sin Jüngers: Dar weer en rieken Mann; de harr en Husholer, de war vör em berüchtigt, as harr he em sin Göder umbrocht.
2Un he leet em kamen, un sprok to em: Wa hör ik dat vun di? Doh Rekenschap vun din Husholn; denn du kannst vun nu an keen Husholer mehr wesen.
3De Husholer awer sprok bi sik sülvst: Wat schall ik dohn? Min Herr nimmt dat Amt vun mi; graven kann ik nich, so scham ik mi to beddeln.
4Ik weet wol, wat ik dohn will, wenn ik nu vun dat Amt sett warr, dat se mi in ehr Hüser nehmt.
5Un he reep to sik alle, de sin Herr wat schüllig weern, un sprok to den eersten: Waveel büst du min Herr schüllig?
6He sprok: Hunnert Tünn Öl. Un he sprok to em: Nimm din Bref, sett di hen, un schriev gau föftig.
7Darna sprok he to den annern: Du awer, waveel büst du schüllig? He sprok: Hunnert Tünn Weeten. Un he sprok to em: Nimm din Bref un schriev tachendig.
8Un de Herr lav den ungerechten Husholer, dat he klok dahn harr. Denn de Kinner vun düsse Welt sünd klöker as de Kinner vun dat Licht in ehr Art.
9Un Ik segg ju ok: Makt ju Frünn mit den ungerechten Mammon, up dat, wenn ji Noth lieden doht, se ju upnehmt in de ewigen Hütten.
10Wer in dat Geringste tru is, de is ok in dat Grote tru, un wer in dat Geringste unrecht is, de is ok in dat Grote unrecht.
11Wenn ji nu in den ungerechten Mammon nich tru sünd, wer will ju dat Wahrhafte anvertrun?
12Un wenn ji in dat Fremde nich tru sünd, wer will ju geven dat, wat ju egen is?
13Keen Husknecht kann twee Herren deenen: entweder he ward den een hassen, un den annern leef hebben; oder ward een anhangen un den annern verachten. Ji künnt nich GOtt deenen un den Mammon.
14Dat Allns hörn ok de Pharisäers, de weern giezig, un spotten öwer Em.
15Un He sprok to se: Ji sünd dat, de ji ju sülvst rechtfardigt vör de Minschen, awer GOtt kennt ju Harten; denn wat hoch is mank de Minschen, dat is en Gruel vör GOtt.
16Dat Gesetz un de Propheten prophezeihn bet up Johannes, un vun de Tied an ward dat Riek GOttes dörch dat Evangelium predigt, un jedereen drängt sik mit Gewalt darin.
17Dat is awer lichter, dat Himmel un Eer vergaht, as dat en Tüttel vun dat Gesetz falln deiht.
18Wer sik scheeden deiht vun sin Fru, un en anner frien deiht, de brickt de Eh’; un wer de frien deiht, de vun ehrn Mann scheeden is, de brickt ok de Eh’.
19Dar weer awer en rieken Mann, de sik in Purpur un wunnerschön Linn’ kleden dä, un alle Dag’ herrlich un in Freuden lev.
20Dar weer awer en armen Mann, mit Namen Lazarus, de leeg vör sin Döhr vull Schwären.
21Un begehr sik satt to eten vun de Kröm, de vun den Rieken sin Disch fulln; doch keemen de Hunn, un leckten em sin Schwären.
22Dat begev sik awer, dat de arme Mann storv, un war vun de Engeln in Abraham sin Schot dragen. De Rieke awer storv ok un war begraven.
23As he nu in de Höll un in de Qual weer, slog he sin Ogen up, un seeg Abraham vun wieden, un Lazarus in sin Schot,
24Reep, un sprok: Vader Abraham, erbarm di öwer mi, un schick Lazarus her, dat he dat Üterste vun sin Finger in dat Water stippt, un min Tung köhlt; denn ik lie grote Pien in düsse Flamm.
25Abraham awer sprok: Denk daran, Söhn, dat du din Gudes kregen hest in din Leven, un Lazarus dargegen hett dat Böse kregen; nu awer ward he tröst, un du warrst pienigt.
26Un öwer dat Allns is twischen ju un uns en grote Kluft fast sett, dat de, de dar wulln vun hier raf fahrn to ju, künnt dat nich, un ok nich vun dar to uns röwer fahrn.
27Do sprok he: So be’ ik di, Vader, dat du em schickst in min Vader sin Hus.
28Denn ik hef noch fief Bröder, dat he se’t betügen deiht, up dat se nich ok kamt an düssen Ort vun de Qual.
29Abraham sprok to em: Se hebbt Moses un de Propheten; lat se de hörn.
30He awer sprok: Nee, Vader Abraham, sonnern wenn een vun de Doden to se gung, so warn se Buß dohn.
31He awer sprok to em: Hörn se Moses un de Propheten nich, so ward se ok nich gloven, wenn een vun de Doden upstahn deiht.