Lukas 11
1Un dat begev sik, dat He weer an en Ort un beden dä. Un as He uphört harr, sprok een vun Sin Jüngers to Em: HErr, lehr uns beden, as ok Johannes sin Jüngers lehr.
2He awer sprok to se: Wenn ji beden doht, so sprekt: Uns’ Vader in den Himmel, Din Nam warr hilligt. Din Riek kam. Din Will gescheh up de Eer as in den Himmel.
3Uns’ däglich Brod gev uns ümmerdar.
4Un vergev uns unse Sünden; denn ok wi vergevt alle, de uns schüllig sünd. Un föhr uns nich in Versökung, sonnern erlös’ uns vun dat Övel.
5Un He sprok to se: Wer is mank ju, de en Fründ hett, un gung to em um Merrnnacht, un sprok to em: Leeve Fründ, lehn mi dree Bröd.
6Denn dar is min Fründ to mi kamen vun de Strat, un ik hef nich, dat ik em vörlegg.
7Un de, weke darinnen weer, antwort em, un sprok: Mak mi keen Unruh; de Döhr is all toslaten, un min lütten Kinner sünd bi mi in de Kamer; ik kann nich upstahn un di geven.
8Ik segg ju, un ob he nich upsteiht, un gift em, darum, dat he sin Fründ is; so ward he doch wegen sin Utverschamtheit upstahn, un em geven so veel as he brukt.
9Un Ik segg ju ok: Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finn’; kloppt an, so ward ju updahn.
10Denn wer dar bedt, de nimmt, un wer dar söcht, de finnt, un wer dar ankloppt, den ward updahn.
11Wo bedt mank ju en Söhn den Vader um Brod, de em en Steen darför beeden deiht? un so he um en Fisch bedt, de em en Slang för den Fisch beeden deiht?
12Oder wenn he um en Ei bedt, de em en Skorpion darför beeden deiht?
13Wenn denn ji, de ji bös sünd, künnt ju Kinner gude Gaven geven, wa veel mehr ward de Vader in den Himmel den hilligen GEist geven de, de Em bedt.
14Un He drev en Düvel ut, de weer stumm. Un dat gescheeg, as de Düvel utfahrn dä, do sprok de Stumme. Un dat Volk verwunner sik.
15Weke awer mank se sproken: He drift de Düvels ut dörch Beelzebub, den Böwersten vun de Düvels.
16De annern awer versöchten Em, un begehrten en Teken vun Em vun den Himmel.
17He awer vernehm ehr Gedanken un sprok to se: En jede Riek, wenn dat mit sik sülvst uneens ward, dat ward wüst, un een Hus fallt öwer dat anner.
18Is denn de Satanas ok mit sik sülvst uneens, woans will sin Riek bestahn? Denn ji seggt, Ik driev de Düvels ut dörch Beelzebub.
19Wenn awer Ik de Düvels dörch Beelzebub utdriev, dörch wen drievt se ju Kinner ut? Darum ward se ju Richters wesen.
20Wenn Ik awer dörch GOtt Sin Finger de Düvels utdriev, so kummt ja dat Riek GOttes to ju.
21Wenn en Mann, de sik mit Waffen gut versehn hett, sin Palast bewahrt, so blift dat Sine mit Freden.
22Wenn awer en Starkerer öwer em kummt, un öwerwindt em, so nimmt he em sin Harnisch, worup he sik verleet, un deelt den Rov ut.
23Wer nich mit Mi is, de is wedder Mi; un wer nich mit Mi sammelt, de streut utenanner.
24Wenn de unreine Geist vun den Minsch utfahrt, so dörchwannert he wüste Stä’n, söcht Ruh un findt se nich; so sprickt he: Ik will wedder umkehrn in min Hus, dar ik utgahn bün.
25Un wenn he kummt, so findt he dat mit Bessens rein makt un smückt.
26Denn geiht he hen, un nimmt söven Geister to sik, de arger sünd, as he sülvst; un wenn se rinkamt, wahnt se dar, un dat ward darna mit densülvigen Minschen arger, as vörher.
27Un dat begev sik, as He düt reden dä, hev en Fru mank dat Volk ehr Stimm up, un sprok to Em: Selig is de Lief, de Di dragen hett, un de Bost, an de Du legen hest.
28He awer sprok: Ja, selig sünd, de GOttes Wort hört un bewahrt.
29Dat Volk awer dräng dar hento. Do fung He an, un sä: Düt is en bös Geslecht, se begehrt en Teken, un se ward keen Teken geven, as alleen dat Teken vun den Prophet Jonas.
30Denn gliek as Jonas weer en Teken för de Niniviten: also ward dat de Minschensöhn wesen för düt Geslecht.
31De Königin vun Middag ward hervör treden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward se verdammen; denn se keem vun dat Enn vun de Welt, to hörn Salomo sin Wiesheit. Un seht, hier is mehr as Salomo.
32De Lüd vun Ninive ward hervörtreden vör dat Gericht mit de Lüd vun düt Geslecht, un ward dat verdammen; denn se dän Buße na Jonas sin Predigt. Un seht, hier is mehr as Jonas.
33Nüms stickt en Licht an, un sett dat an en heemlichen Ort, ok nich unner en Kornmaat; sonnern up en Lüchter, up dat, wer rin geiht, dat Licht sehn deiht.
34Dat Oog is dat Licht vun den Lief. Wenn nu din Oog eenfoltig wesen ward, so is din ganze Lief licht. Wenn awer din Oog arg is, so is ok din Lief düster.
35So seh darup, dat nich dat Licht in di Düsternis is.
36Wenn nu din Lief ganz hell is, dat he keen Stück vun de Düsternis hett, so ward he ganz hell wesen, ward di hell maken as en hellen Blitz.
37As He awer in de Red weer, be’ Em en Pharisäer, dat He mit em de Middagsmahltied eet. Un He gung rin, un sett Sik to Disch.
38As dat de Pharisäer sehn dä, wunner he sik, dat He Sik nich vör dat Eten wuschen harr.
39De HErr awer sprok to em: Ji Pharisäers holt dat Utwennige vun de Bekers un de Schöddeln rein, awer ju Inwenniges is vull Rov un Bosheit.
40Ji Narren, meent ji, dat dat binnen rein is, wenn dat buten rein is?
41Doch gevt Almosen vun dat, dat dar is; süh, so is ju Allns rein.
42Awer wehe ju Pharisäers, dat ji vun Pfeffermünz un Raute, un allerlie Grönkrut den Teinten nehmt, un gaht vör dat Gericht öwer, un vör GOttes Leef. Düt schull man dohn, un dat nich laten.
43Wehe ju Pharisäers, dat ji geern baben an sitt in de Scholen, un wüllt gröt’ warrn up den Markt.
44Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, dat ji west gliek as de verdeckten Gräver, dar de Lüd öwer lopt un kennt se nich.
45Do antworte een vun de Schriftgelehrten, un sprok to Em: Meister, mit de Wör’ beschimpst Du ok uns.
46He awer sprok: Un wehe ok ju Schriftgelehrten! denn ji beladt de Minschen mit unerdrägliche Lasten, un ji röhrt se nich mit een Finger an.
47Wehe ju! denn ji bu’t de Propheten ehr Gräver; ju Vaders awer hebbt se dod makt.
48So betügt ji twar, un willigt in ju Vaders ehr Wark; denn maken se se dod, so bu’t ji ehr Gräver.
49Darum sprickt GOtt Sin Wiesheit: Ik will Propheten un Apostels to se schicken, un vun düssen ward se weke dod maken un verfolgen.
50Up dat förrert ward vun düt Geslecht dat Blod vun alle Propheten, dat vergaten is, siet de Grund vun de Welt leggt is.
51Vun Abel sin Blot an bet up dat Blot vun Zacharias, de umkeem twischen den Altar un den Tempel. Ja, Ik segg ju: Dat ward förrert warrn vun düt Geslecht.
52Wehe ju Schriftgelehrten! denn ji hebbt den Slötel to de Erkenntnis. Ji kamt nich rin, un ji wehrt de, de rin wüllt.
53As He awer so wat to se seggen dä, fungen de Schriftgelehrten un Pharisäers an, hart up Em to drängen, un Em mit allerlie Fragen den Mund to stoppen.
54Un luerten up Em, un söchten, ob se wat fangen kunnen ut Sin Mund, dat se en Sak wedder Em harrn.