Lukas 22
1Dat weer awer neeg bi dat Fest vun de söten Bröd, dat dar Ostern heet.
2Un de Hohenpresters un Schriftgelehrten trachten darna, woans se Em dod maken kunn, se weern awer bang vör dat Volk.
3Awer de Satanas fahr in Judas, nennt Ischarioth, de dar weer ut de Tall vun de Twölf.
4Un he gung hen, un sprok mit de Hohenpresters un mit de Hauptlüd, woans he Em se wull öwerlevern.
5Un se warn froh, un versproken em Geld to geven.
6Un he versprok sik, un söch Gelegenheit, dat he Em öwerlevern dä ahn Rumor.
7Dar keem nu de Dag vun de söten Bröd, up den man opfern muß dat Osterlamm.
8Un He schick Petrus un Johannes, un sprok: Gaht hen, makt uns dat Osterlamm fardig, up dat wi dat eten.
9Se sproken awer to Em: Wo wullt Du, dat wi dat fardig makt?
10He sprok to se: Süh, wenn ji na de Stadt rin kamt, ward ju en Minsch in de Möt kamen, de driggt en Waterkruk; folgt em na in dat Hus, dar he rin geiht.
11Un seggt to den Husherrn: De Meister lett di seggen: Wo is de Harbarg, dar Ik mit Min Jüngers dat Osterlamm eten kann?
12Un he ward ju en groten getafelten Saal wiesen; dar richt dat to.
13Se gungen hen, un funn dat so, as He se seggt harr, un richten dat Osterlamm to.
14Un as de Stunn keem, sett He sik dal, un de twölf Apostels mit Em.
15Un He sprok to se: Mi hett vun Harten darna lengt, düt Osterlamm mit ju to eten, bevör Ik lieden doh.
16Denn Ik segg ju, dat Ik vun nu af an nich mehr darvun eten warr, bet dat dat erfüllt ward in GOtt Sin Riek.
17Un He neem den Kelch, dank, un sprok: Nehmt densülven, un deelt em mank ju;
18Denn Ik segg ju: Ik warr nich drinken vun dat Gewächs vun den Wienstock, bet GOtt Sin Riek kamen deiht.
19Un He neem dat Brod, dank, un brok dat, un gev dat se, un sprok: Dat is Min Lief, de för ju geven ward; dat doht to Min Gedächtnis.
20Dessülven glieken ok den Kelch na dat Abendmahl, un sprok: Dat is de Kelch, dat nie Testament in Min Blot, dat för ju vergaten ward.
21Doch süh, de Hand vun Min Verräter, is mit Mi öwer Disch.
22Un twar de Minschensöhn geiht hen, as dat beslaten is. Doch wehe den Minsch, dörch den He verraden ward.
23Un se fungen an to fragen mank sik sülvst, wokeen dat doch wol weer unner se, de dat dohn war?
24Dar entstunn ok en Striet mank se, wer mank se schull för den Gröttsten holn warrn?
25He awer sprok to se: De weltlichen Könige herrscht, un de Gewaltigen heet man gnädige Herrn:
26Ji awer nich also; sonnern de Gröttste mank ju schall wesen as de Jüngste, un de Vörnehmste as en Deener.
27Denn wer is de Gröttste? De to Disch sitt, oder de deent? Is dat nich so, dat de to Disch sitten deiht? Ik awer bün mank ju as en Deener.
28Ji awer sünd dat, de ji bi Mi bleven sünd in Min Anfechtungs.
29Un Ik will ju dat Riek vermaken, as Mi dat Min Vader vermakt hett;
30Dat ji eten un drinken schüllt bi Min Disch in Min Riek, un sitten up Stöhl, un richten de twölf Geslechter Israels.
31De HErr awer sprok: Simon, Simon, süh, de Satan hett ju begehrt, dat he ju sichten mug, as den Weeten.
32Ik awer hef för di beden, dat din Glov nich uphörn deiht. Un wenn du di namals bekehrn deihst, so mak din Bröder stark.
33He awer sprok to Em: HErr, ik bün bereit, mit Di in dat Gefängnis un in den Dod to gahn.
34He awer sprok: Petrus, Ik segg di, de Hahn ward hüt nich kreihn, bevör du dree mal leugnen deihst, dat du Mi kennst.
35Un He sprok to se: So oft as Ik ju utschickt hef ahn Büdel, ahn Tasch, un ahn Schoh, hebbt ji ok je Mangel hatt? Se sproken: Niemals keen.
36Do sprok He to se: Awer nu, wer en Büdel hett, de nehm em, dessülven glieken ok de Tasch. Wer awer nich hett, de verkop sin Kleed, un kop en Swerdt.
37Denn Ik segg ju: Dat mutt ok noch an Mi vullbrocht warrn, dat schreven steiht: »He is unner de Öweldoers rekent.« Denn wat vun Mi schreven is, dat hett en Enn.
38Se sproken awer: HErr, süh, hier sünd twee Swerdten. He awer sprok to se: Dat is genog.
39Un He gung rut na Sin Gewohnheit an den Ölbarg. Em folgten awer Sin Jüngers na an densülven Ort.
40Un as He darhen keem, sprok He to se: Bedt, up dat ji nich in Anfechtung fallt.
41Un He reet sik vun se af, so wiet as man mit en Steen smieten kann, un knee dal, un be’.
42Un sprok: Vader, wullt Du, so nimm düssen Kelch vun Mi; doch nich Min, sonnern Din Will schall geschehn.
43Dar erschien Em awer en Engel vun den Himmel, un stärk Em.
44Un dat keem so wiet, dat He mit den Dod ringen dä, un be’ heftiger. Do war awer Sin Sweet as Blotsdruppen, de fulln up de Eer.
45Un He stunn up vun dat Gebet, un keem to Sin Jüngers, un funn se slapen vör Trurigkeit;
46Un sprok to se: Wat slapt ji? Staht up un bedt, dat ji nich in Anfechtung fallt.
47As He awer noch reden dä, süh, de Schar, un een vun de Twölf, nömt Judas, gung vör se her, un gung up JEsus to, um Em to küssen.
48JEsus awer sprok to em: Judas, verradest du den Minschensöhn mit en Kuß?
49As de awer, de um Em weern, seegen, wat dar warrn wull, sproken se to Em: HErr, schüllt wi mit dat Swerdt darmank slahn?
50Un een vun se slog den Hohenprester sin Knecht, un hau em sin rechte Ohr af.
51JEsus awer antwort, un sprok: Lat se doch so wieder maken. Un He röhr sin Ohr an, un heel em.
52JEsus awer sprok to de Hohenpresters un Hauptlüd vun den Tempel, un de Öllsten, de to Em kamen weern: Ji sünd, as to en Mörder, mit Swerdten un mit Stangen utgahn.
53Ik bün däglich bi ju in den Tempel west, un ji hebbt keen Hand an Mi leggt; awer düt is ju Stunn, un de Macht vun de Finsternis.
54Se grepen Em awer, un föhrn Em af, un brochten Em in den Hohenprester sin Hus. Petrus awer folg von wieden.
55Do maken se en Füer an merrn in den Palast, un setten sik tosam, un Petrus sett sik mank se.
56Do seeg em en Deenstdeern bi dat Füer sitten, un seeg em fast an, un sprok to em: Düsse weer ok mit Em.
57He awer verleugen Em, un sprok: Deern, ik kenn Em nich.
58Un na en lüttje Wiel seeg em en anner, un sprok: Du büst ok een vun de. Petrus awer sprok: Minsch, ik bün dat nich.
59Un na en Wiel, bi en Stunn, bekräftig dat en anner, un sprok: Wahrlich, düsse weer ok mit Em; denn he is en Galiläer.
60Petrus awer sprok: Minsch, ik weet nich, wat du seggst. Un gliek darup, as he noch so reden dä, kreih de Hahn.
61Un de HErr kehr sik um, un seeg Petrus an. Un Petrus dach an den HErrn Sin Wort: Bevör de Hahn kreihn ward, warrst du mi dree mal verleugnen.
62Un Petrus gung rut, un ween bitterlich.
63De Männer awer, de JEsus holn dän, verspotten Em, un slogen Em,
64Deckten Sin Gesicht to, un slogen Em in dat Gesicht, un fragten Em, un sproken: Prophezei, wer is dat, de Di slahn dä?
65Un veel anner Lästerwör sän se gegen Em.
66Un as dat Dag war, versammelten sik de Öllsten vun dat Volk, de Hohenpresters un Schriftgelehrten, un föhrn Em rut vör ehrn Rath,
67Un sproken: Büst Du Christus? Segg uns dat. He sprok awer to se: Segg Ik ju dat, so glövt ji dat nich;
68Frag Ik awer, so antwort ji nich, un lat Mi doch nich los.
69Darum vun nu an ward de Minschensöhn sitten to de rechte Hand vun GOtt Sin Kraft.
70Do sproken se all: Büst Du denn GOtt Sin Söhn? He sprok to se: Ji seggt dat, denn Ik bün dat.
71Se awer sproken: Wat brukt wi wieder för Tügnis? Wi hebbt dat sülvst hört ut Sin Mund.