Lukas 19
1Un He trock rin un gung dörch Jericho.
2Un süh, dar weer en Mann, mit Namen Zachäus, de weer en Öbberste vun de Töllners, un weer riek;
3Un wull geern JEsus sehn, wer He weer, un kunn nich vör dat Volk, denn he weer kleen vun Person.
4Un he leep vöran, un steeg up in en Mulbeerbom, up dat he Em sehn kunn; denn dar schull He dörchkamen.
5Un as JEsus keem an de Stä, seeg He up, un war em wahr, un sprok to em: Zachäus, stieg flink runner; denn Ik mutt hüt in din Hus inkehrn.
6Un he steeg flink runner, un nehm Em up mit Freuden.
7Do se dat sehn dän, murrten se all, dat He to en Sünner inkehrn dä.
8Zachäus awer stunn up, un sprok to den HErrn: Süh, HErr, de Hälft vun min Göder gev ik de Armen, un wenn ik jemand bedragen hef, dat gef ik em veerfältig wedder.
9JEsus awer sprok to em: Hüt is düt Hus Heil wedderfahrn, alldewiel he ok Abraham sin Söhn is.
10Denn de Minschensöhn is kamen, to söken un selig to maken, dat verlarn is.
11Do se Em tohörten, fahr He fort un sä wieder en Glieknis, darum, dat He neeg bi Jerusalem weer, un se meenten, dat Riek GOttes schull bald apenbart warrn;
12Un sprok: En Edelmann trock wiet hen in en Land, dat he en Riek innehmen dä, un denn wedder kamen dä.
13Düsse födder tein vun sin Knechts, un gev se tein Pund, un sprok to se: Handelt, bet dat ik wedderkam doh.
14Sin Börgers awer weern em fiend, un schickten Baden na em, un leeten em seggen: Wi wüllt nich, dat düsse öwer uns herrschen deiht.
15Un dat begev sik, as he wedder keem, nadem he dat Riek innahmen harr, heet he de Knechts föddern, de he dat Geld geven harr, darmit he wuß, wat jedereen handelt harr.
16Do trä herto de Eerste, un sprok: Herr, din Pund hett tein Pund verdeent.
17Un he sprok to em: Ei, du fromme Knecht, wiel du büst in dat Lüttste tru west, schast du Macht hebben öwer tein Städte.
18De anner keem ok, un sprok: Herr, din Pund hett fief Pund dragen.
19To den sprok he ok: Un du schast herrschen öwer fief Städte.
20Un de drütte keem, un sprok: HErr, süh dar, hier is din Pund, dat hef ik in en Sweetdok bewahrt;
21Ik weer bang vör di; denn du büst en harden Mann: du nimmst, wat du nich leggt hest, un aarnst, wat du nich sai’t hest.
22He sprok to em: Ut din Mund richt ik di, du Schalk. Wußt du, dat ik en harden Mann bün, un nehmen doh, wat ik nich leggt hef, un aarn doh, wat ik nich sai’t hef;
23Warum hest du denn min Geld nich in de Wesselbank dahn? Un wenn ik kamen weer, harr ik dat mit Zinsen föddert.
24Un he sprok to de, de darbi stunnen: Nehmt dat Pund vun em, un gevt dat den, de tein Pund hett.
25Un se sproken to em: Herr, he hett doch tein Pund.
26Ik segg ju awer: Wer dar hett, den ward geven warrn; vun den awer, de nich hett, ward ok dat nahm warrn, wat he hett.
27Doch jene, min Fiende, de nich wulln, dat ik öwer se herrschen schull, bringt her, un wörgt se vör min Ogen.
28Un as He düt sä, trock He fort, un reis’ rup na Jerusalem.
29Un dat begev sik, as He neeg bi Bethphage un Bethanien weer, un keem an den Ölbarg, schick He twee vun Sin Jüngers,
30Un sprok: Gaht hen in den Flecken, de vör ju liggt, un wenn ji rin kamt, ward ji en Fahlen anbunnen finn, up dat noch nie keen Minsch seten hett. Makt dat los un bringt dat her.
31Un wenn ju jemand fragt, warum ji dat losmaken doht, denn seggt also to em: De HErr brukt se.
32Un de Gesandten gungen hen, un funnen, as He se seggt harr.
33Do se awer dat Fahlen losmakten, sproken sin Herren to se: Warum makt ji dat Fahlen los?
34Se awer sproken: De HErr brukt dat.
35Un se brochten dat to JEsus, un lä’n ehr Kleder up dat Fahlen, un setten JEsus darup.
36As He nu hentrock, bredten se ehr Kleder up den Weg.
37Un as He neeg hento keem, un trock den Ölbarg hendal, fung de ganze Hupen vun Sin Jüngers an, mit Freuden GOtt to laven mit lude Stimm öwer alle Dahten, de se sehn harrn,
38Un sproken: Lavt wes’, de dar kummt, en König, in den HErrn Sin Namen! Fred wes’ in den Himmel, un Ehr’ in de Hög!
39Un weke vun de Pharisäers in dat Volk sproken to Em: Meister, straf doch din Jüngers.
40He antworte, un sprok to se: Ik segg ju: Wo düsse warrn still swiegen, so ward de Steen schrien.
41Un as He neeg hento keem, seeg He de Stadt an, un ween’ öwer se.
42Un sprok: Wenn du dat wußt, so warst du ok bedenken to düsse din Tied, wat to din Freden deent. Awer nu is dat vör din Ogen verborgen.
43Denn dar ward de Tied öwer di kamen, dat din Fiende ward um di un din Kinner mit di en Wagenburg slag’n, di belagern un alle Orten Angst maken;
44Un ward di sleifen, un keen Steen up den annern laten, darum, dat du nich erkennt hest de Tied, darin du heemsöcht büst.
45Un He gung in den Tempel, un fung an uttodrieven, de darin verkofften un kofften.
46Un sprok to se: Dar steiht schreven: Min Hus is en Bedhus, ji awer hebbt dat makt to en Mörderkul.
47Un He lehr däglich in den Tempel. Awer de Hohenpresters un Schriftgelehrten, un de Vörnehmsten in dat Volk, stellten Em na, dat se Em umbrochten;
48Un funn nich, woans se Em dohn schulln, denn all dat Volk hung Em an, un hör Em.