Lukas 23
1Un de ganze Hupen stunn up, un föhrn Em vör Pilatus.
2Un fungen an, Em to verklagen, un sproken: Düssen finnt wi, dat He dat Volk afwendt, un verbeedt, den Kaiser Zins to geven, un sprickt, He is Christus, en König.
3Pilatus awer frog Em, un sprok: Büst Du de Juden ehr König? He antworte em, un sprok: Du seggst dat.
4Pilatus sprok to de Hohenpreesters, un to dat Volk: Ik finn keen Schuld an düssen Minsch.
5Se awer heeln an, un sproken: He hett dat Volk upregt darmit, dat He lehrt hett hier un dar in’t ganze jüdische Land, un hett in Galiläa anfungen bet hierher.
6Do awer Pilatus Galiläa hörn dä, frog he, ob He ut Galiläa weer.
7Un as he toweeten kreeg, dat He ünner Herodes sin Obrigkeit hör, schick he Em to Herodes, de in desülvigen Dag’ ok to Jerusalem weer.
8As awer Herodes JEsus sehn dä, war he heel vergnögt, denn he harr Em all lang geern sehn; denn he harr veel vun Em hört, un höp, he war en Teken sehn.
9Un he frog Em allerlei; He antworte em awer nicks.
10De Hohenpreesters awer un Schriftgelehrten stunn un verklagten Em hart.
11Awer Herodes mit sin Hoflüd veracht un verspott Em, lä Em en witt Kleed an, un schick Em wedder to Pilatus.
12Up den Dag warn Pilatus un Herodes Frünn mit enanner; denn tovör weern se enanner fiend.
13Pilatus awer reep de Hohenpreesters un de Öbbersten, un dat Volk tosam,
14Un sprok to se: Ji hebbt düssen Minsch to mi brocht, as een, de dat Volk afwenden deiht. Un seht, ik hef Em vör ju verhört, un finn an den Minsch keen vun de Saken, de ji Em beschülligen doht;
15Herodes ok nich; denn ik hef ju to em schickt, un seht, man hett nicks up Em brocht, dat den Dod werth is.
16Darum will ik Em tüchtigen un los laten.
17Denn he muß se een na Festgebruk los geven.
18Do schreeg de ganze Hupen, un sprok: Fort mit düssen, un gif uns Barabbas los!
19Weke weer wegen en Uprohr, de in de Stadt geschehn weer, un wegen en Mord in dat Gefängnis smeeten.
20Do reep Pilatus noch eenmal to se, un wull JEsus loslaten.
21Se reepen awer un sproken: Krüzig, krüzig Em!
22He awer sprok tom drütten Mal to se: Wat hett denn düsse Öwels dahn? Ik finn keen Schuld an Em, weßwegen He starven müß; darum will ik Em tüchtigen un loslaten.
23Awer se leegen em an mit grot Geschrig, un verlangden, dat He krüzigt war. Un dat Geschrig vun se un de Hohenpresters neem öwerhand.
24Pilatus awer urdeel, dat ehr Bitt geschehn dä;
25Un leet den los, de wegen Uprohr un Mord in dat Gefängnis smeeten weer, um den se beden dän, awer JEsus öwergeev he ehrn Willen.
26Un as se Em henföhrn dän, grepen se een, Simon vun Kyrene, de keem vun dat Feld; un se lä’n dat Krüz up em, dat he dat JEsus nadregen dä.
27Dar folg Em awer na en grote Hupen Volk un Fruens, de klagten un beweenten Em.
28JEsus awer dreih sik um to se, un sprok: Ji Döchter vun Jerusalem, weent nich öwer Mi, sonnern weent öwer ju sülvst, un öwer ju Kinner.
29Denn süh, de Tied ward kamen, wo man seggen ward: Selig sünd de Unfruchtbaren, un de Liev, de nich gebaren hebbt, un de Böst, de nich sögt hebbt.
30Denn ward se anfangen to seggen to de Bargen: Fallt öwer uns! un to de Hügel: Bedeckt uns!
31Denn wenn man dat deiht mit dat gröne Holt, wat will mit dat dröge warrn?
32Dar warn awer ok henföhrt twee anner Öweldäders, dat se mit Em afdahn warn.
33Un as se keemen an de Stä, de dar heet Schädelstä, krüzigten se Em dar, un de Öweldäders mit Em, een to Rechten, un een to Linken.
34JEsus awer sprok: Vader, vergiv se dat, denn se weet nich, wat se doht. Un se deelten Sin Kleder, un smeeten dat Lott darum.
35Un dat Volk stunn, un seeg to. Un de Öbbersten un se verspotten Em, un sproken: He hett anner holpen, lat Em Sik Sülvst helpen, wenn He Christus is, de Uterwählte vun GOtt.
36Dar verspotten Em ok de Kriegsknechts, treden to Em, un brochten Em Edig.
37Un sproken: Büst Du de Juden ehr König, so help Di Sülbn.
38Dar weer ok baben öwer Em de Öwerschrift schreven, mit griechische, un latinsche, un hebräische Bokstaven: Düt is de Juden ehr König.
39Awer een vun de Öweldäders, de dar hangt weern, läster Em, un sprok: Büst Du Christus, so help Di Sülbn un uns.
40Do antwort de anner, straf em, un sprok: Un du büst ok nich bang vör GOtt, de Du doch in glieke Verdammnis büst?
41Un twar wi sünd dat mit recht, denn wi kriegt, wat unse Daten weert sünd; düsse awer hett nicks Unbilliges dahn.
42Un sprok to JEsus: HErr, denk an mi, wenn Du in Din Riek kummst.
43Un JEsus sprok to Em: Wahrlich, Ik segg di, hüt warrst du mit Mi in’t Paradies sien.
44Un dat weer um de sößte Stunn, un dat war en Düsternis öwer dat ganze Land bet an de negente Stunn.
45Un de Sünn verlor ehrn Schien, un de Vörhang in den Tempel reet midden entwei.
46Un JEsus reep lut, un sprok: Vader, Ik befehl Min GEist in Din Hann. Un as He dat seggt harr, verscheed He.
47As awer de Hauptmann sehn dä, wat dar gescheeg, pries he GOtt, un sprok: Gewiß, Düsse is en frommen Mann west.
48Un all dat Volk, dat darbi weer, un tokieken dä, as se seegen, wat dar gescheeg, slogen se an ehr Bost, un kehrten wedder um.
49All Sin Verwandte awer stunn vun wieden, un de Fruns, de Em ut Galiläa nafolgt weern, un seegen dat Allns.
50Un süh, en Mann, mit Namen Joseph, en Ratsherr, de weer en guden, frommen Mann.
51De harr nich willigt in ehrn Rat un Handel, de weer vun Arimathia, de Juden ehr Stadt, de ok up GOtt Sin Riek töven dä.
52De gung to Pilatus, un be’ um JEsus Sin Lieknam.
53Un he neem Em af, wickel Em in Linnen, un lä Em in en Graf, dat in Felsen uthaut weer, darin noch Nüms legen harr.
54Un dat weer de Rüstdag, un de Sabbat brok an.
55Dar folgden awer de Fruns na, de mit Em kamen weern ut Galiläa, un beseegen dat Graf, un woans Sin Lieknam henleggt war.
56Se kehrten awer um, un makten Spezerien un Salven torecht; den Sabbat öwer awer weern se still na dat Gesetz.