Matthäus 13
1Up densülvigen Dag gung JEsus ut dat Hus un sett Sik an de See.
2Un veel Volk versammel sik to Em also, dat He in dat Schipp steeg un seet, un all dat Volk stunn an dat Öwer.
3Un He redte to se veelerlie dörch Glieknisse un sprok: Seht, dar gung en Saimann ut to sai’n.
4Un indem he sai’, full wat an den Weg; do keemen de Vageln un freeten dat up.
5Wat full in dat steenige Land, dar dat nich veel Eer harr, un gung bald up, darum, dat dat keen deepe Eer harr.
6As nu awer de Sünn upgung, welk dat, un wiel dat keen Wuttel harr, war dat verbrennt.
7Wat full mank de Dorn, un de Dorn wussen up un heeln dat unner.
8Wat full up en gut Land un drog Frucht, wat hunnertfältig, wat sößtigfältig, wat dörtigfältig.
9Wer Ohrn hett, to hörn, de hör.
10Un de Jüngers keemen to Em un sproken: Warum redst Du to se dörch Glieknisse?
11He antworte un sprok: Ju is geven, dat ji dat Geheemnis vun dat Himmelriek verstaht; düsse awer is dat nich geven.
12Denn wer dar hett, den ward wat geven, dat he dat vullkamen hett, wer awer nicks hett, vun den ward ok nahmen, wat he hett.
13Darum red Ik to se dörch Glieknisse. Denn mit sehen Ogen seht se nich, un mit hören Ohrn hört se nich, denn se verstaht dat nich.
14Un öwer se ward de Wiessagung vun Jesaias erfüllt, de dar seggt: Mit de Ohrn ward ji hörn un ward dat nich verstahn, un mit sehen Ogen ward ji sehn un dat nich begriepen.
15Denn dat Hart vun düt Volk is verstockt, un ehr Ohrn hört nich recht, un ehr Ogen slummert, up dat se nich enmal mit de Ogen seht un mit de Ohrn hört un mit dat Hart verstaht un sik bekehrt, dat Ik se helpen dä.
16Awer selig sünd ju Ogen, dat se seht, un ju Ohrn, dat se hört.
17Wahrlich, Ik segg ju: Veele Propheten un Gerechte hebbt begehrt, to sehn, wat ji seht, un hebbt dat nich sehn, un to hörn, wat ji hört, un hebbt dat nich hört.
18So hört nu düt Glieknis vun den Saimann.
19Wenn Jemand dat Wort vun dat Riek hört un nich versteiht, so kummt de Böse un ritt weg, wat dar sai’t is in sin Hart, un de is dat, de an den Weg sai’t is.
20De awer up dat steenige Land sai’t is is de: wenn Jemand dat Wort hört un datsülve bald annimmt mit Freuden.
21Awer he hett keen Wutteln in sik, sonnern he is wedderwendig, wenn sik Drövsal un Verfolgung erheven deiht wegen dat Wort, so argert he sik bald.
22De awer unner de Dorn sai’t is, is de, wenn Jemand dat Wort hört un de Sorg vun düsse Welt un Bedrug vun de Riekdom erstickt dat Wort un bringt keen Frucht.
23De awer in dat gude Land sai’t is, is de: wenn Jemand dat Wort hört un versteiht dat un denn ok Frucht bringt; un wat driggt hunnertfältig, wat awer sößtigfältig, wat dörtigfältig.
24He lä se en anner Glieknis vör un sprok: Dat Himmelriek is liek en Minsch, de gude Saat up sin Acker sai’t.
25Do awer de Lüd sleepen, keem sin Fiend un sai’ Unkrut twischen den Weeten un gung weg.
26Do nu dat Krut wassen un Frucht bringen dä, do funn sik ok dat Unkrut.
27Do keemen de Knechten to den Husvader un sproken: Herr, hest du nich guden Samen up din Acker sai’t? Woher hett he denn dat Unkrut?
28He sprok to de: Dat hett de Fiend dahn. Do sproken de Knechten: Schüllt wi hengahn un dat utrieten?
29He sprok: Nee, darmit ji nich togliek den Weeten mit utriet, wenn ji dat Unkrut utriet.
30Lat dat beid tosamen wassen bet to de Aarn, un um de Tied vun de Aarn will ik to de Meiers seggen: Sammelt toeerst dat Unkrut tohop un bindt dat in Bündels, dat man dat verbrenn, awer den Weeten sammelt mi in min Schün.
31En anner Glieknis lä He se vör un sprok: Dat Himmelriek is liek en Sempkorn, dat en Minsch neem un sai’ dat up sin Acker.
32Dat is dat lüttste vun alle Saatkorns, wenn dat awer upwaßt, so is dat dat gröttste mank den Kohl un ward en Bom, dat de Vageln unner den Himmel kamt un wahnt unner sin Twiegen.
33En anner Glieknis redte He to se: Dat Himmelriek is en Suerdeeg liek, den en Fru neem un meng dat mank dree Schepel Mehl, bet dat dat alltosamen suer war.
34All düt redte JEsus dörch Glieknisse to dat Volk, un ahn Glieknisse redte He nich to se.
35Up dat erfüllt war, wat seggt is dörch den Prophet, de dar sprickt: Ik will Min Mund updohn in Glieknisse un will utspreken de Heemlichkeiten vun Anfang vun de Welt.
36Do leet JEsus dat Volk vun Sik un gung to Hus. Un Sin Jünger keemen to Em un sproken: Düd’ uns de Glieknisse vun dat Unkrut up den Acker.
37He antworte un sprok to se: De Minschensöhn is dat, De den guden Samen sai’t.
38De Acker is de Welt. De gude Samen sünd de Kinner vun dat Riek. Dat Unkrut sünd de Kinner vun de Bosheit.
39De Fiend, de se sai’t, is de Düvel. De Aarn is dat Enn vun de Welt. De Meiers sünd de Engeln.
40So as man nu dat Unkrut utritt un int Füer verbrennt, so ward dat ok an dat Enn vun düsse Welt gahn.
41De Minschensöhn ward Sin Engeln schicken, un se ward sammeln ut Sin Riek alle Argernisse, un de dar Unrecht doht,
42Un ward se in den Füeraben smieten, dar ward wesen Hulen un Tänklappern.
43Denn ward de Gerechten lüchten as de Sünn in ehrn Vader Sin Riek. Wer Ohrn hett to hörn, de hör.
44Awermals is dat Himmelriek liek en verborgen Schatz in den Acker, den en Minsch funn un versteek em un gung hen vör Freuden öwer densülvigen un verkoff Allns, wat he harr, un koff den Acker.
45Awermals is dat Himmelriek gliek en Kopmann, de gude Parlen söch.
46Un do he en köstliche Parl funn, gung he hen un verkoff, wat he harr, un koff desülvige.
47Awermals is dat Himmelriek liek en Nett, dat in de See smeten is, womit man alle Slag Fisch fangt.
48Wenn dat awer vull is, so treckt se dat rut an dat Öwer, sitt un sammelt de guden in en Fatt tosamen, awer de fulen smiet se weg.
49Also ward dat ok an dat Enn vun de Welt gahn. De Engeln ward utgahn un de Bösen vun de Gerechten scheeden.
50Un ward se in den Füeraben smieten, dar ward Hulen un Tänklappern wesen.
51Un JEsus sprok to se: Hebbt ji dat Allns verstahn? Se sproken: Ja, HErr. Do sprok He:
52Darum, jede Schriftgelehrte, to dat Himmelriek gelehrt, is liek en Husvader, de ut sin Schatz Nies un Oles hevördriggt.
53Un dat begeev sik, do JEsus düsse Glieknisse redt harr, gung He weg vun dar.
54Un keem in Sin Vaderland un lehr se in ehr Schol also, dat se sik entsetten un sproken: Woher hett Düsse son Klokheit un son Daden?
55Is He nich de Söhn vun en Timmermann? Heet nich Sin Moder Maria? un Sin Bröder Jakob, un Joses, un Simon un Judas?
56Un Sin Swestern, sünd se nich alle bi uns? Woher hett He denn alles?
57Un se argerten sik an Em. JEsus awer sprok to se: En Prophet gelt narmens weniger as in sin Vaderland un in sin Hus.
58Un He dä dar nich veele Teken wegen ehrn Unglov.