Matthäus 3
1To de Tied keem Johannes de Döper un predig in de Wüstenie vun dat jüdische Land,
2Un sä: Doht Buße, dat Himmelriek is neeg herbi kamen.
3Un he is de, vun den de Prophet Jesaias seggt hett, un spraken: Dar is en Prediger sin Stimm in de Wüstenie: Makt den HErrn den Weg torecht, un makt Sin Stieg eben.
4Awer he, Johannes, harr en Kleed vun Kameelshaar un en leddern Gürdel um sin Lenden. Sin Spies weer Heuschrecken un wille Honnig.
5Do gung to em rut de Stadt Jerusalem un dat ganze jüdische Land un alle Länner an den Jordan.
6Un leeten sik vun em döpen in den Jordan un bekenn ehr Sünn.
7As he nu veele Pharisäer un Sadducäer to sin Döp kamen seeg, sprok he to se: Ji Adderngeslecht, wer hett ju denn wiest, dat ji den tokünftigen Torn entlopen ward?
8Seht to, doht rechtschapen Frücht vun de Buß.
9Denkt man jo nich, dat ji bi ju seggen wüllt: Wi hebbt Abraham ton Vader. Ik segg ju, GOtt kann Abraham ut düsse Steen Kinner upwecken.
10De Axt is de Böm all an de Woddel leggt. Darum, weke Bom keen gude Frucht bringt, de ward afhaut un in dat Füer smeeten.
11Ik döp ju mit Water to Buße, De awer na mi kummt, is starker as ik, Den ik ok nich würdig bün, Sin Schoh to drägen. De ward ju mit den hilligen GEist un mit Füer döpen.
12Un He hett Sin Wörpschüffel in Sin Hand, He ward Sin Döschdeel fegen un den Weeten in de Schün sammeln, awer dat Kaff ward He upbrenn mit ewig Füer.
13Um düsse Tied keem JEsus ut Galiläa an den Jordan to Johannes, up dat He Sik vun em döpen leet.
14Awer Johannes wehr Em af un sprok: Ik hef wull nödig, dat ik vun Di döft warr, un Du kummst to mi?
15Awer JEsus antwort un sprok to em: Lat dat nu man so wesen, för uns schickt sik dat, alle Gerechtigkeit to erfülln. Do geev he dat to.
16Un as JEsus nu döft weer, steeg He bald ut dat Water rut, un süh, de Himmel dä sik up öwer Em. Un Johannes seeg GOtt Sin GEist, as en Duv, rünner fahrn un öwer Em kamen.
17Un süh, en Stimm vun den Himmel sprok: Düt is Min leeve Söhn, an Den Ik en Wolgefalln hef.