Matthäus 17
1Un söß Dag’ naher neem JEsus to Sik Petrus, Jakobus un Johannes, sin Broder, un föhr se afsieden up en hogen Barg.
2Un war verklärt vör se, un Sin Gesicht lüch as de Sünn, un Sin Kleder war witt as en Licht.
3Un süh, do seegen se Moses un Elias, de reden mit Em.
4Petrus awer antworte un sprok to JEsus: HErr, hier is gut wesen; wenn Du wullt, so lat uns hier dree Hütten maken, een för Di, een för Moses, een för Elias.
5As he noch so spreken dä, süh, do öwerschatt se en helle Wolk. Un süh, en Stimm ut de Wolk sprok: Düt is Min leeve Söhn, an Den Ik en Wolgefalln hef, Den schüllt ji hörn.
6As de Jüngers dat hörn dän, fulln se dal up ehr Gesicht un verfehrn sik gewaltig.
7JEsus awer tred to se, rög se an un sprok: Staht up un fürcht ju nich.
8As se awer ehr Ogen updän, seegen se Nüms as JEsus alleen.
9Un as se den Barg dal gungen, befohl se JEsus un sprok: Ji schüllt düt Gesicht Nüms seggen, bet de Minschensöhn vun de Doden upstahn is.
10Un Sin Jüngers frogen Em un sproken: Wat seggt denn de Schriftgelehrten, Elias mutt eerst kamen?
11JEsus antworte un sprok to se: Elias schall jo eerst kamen un Allns torecht bringen.
12Doch Ik segg ju: Elias is all kamen, un se hebbt em nich kennt, sonnern hebbt an em dahn, wat se wulln. So ward ok den Minschensöhn vun se lieden möten.
13Do verstunn de Jüngers, dat He vun Johannes den Döper to se spraken harr.
14Un as se to dat Volk kamen dän, tred en Minsch to se un full Em to Föten,
15Un sprok: HErr, erbarm Di öwer min Söhn, denn he is maandsüchtig un hett en sware Lieden, he fallt oft in dat Füer un oft in dat Water;
16Un ik hef em to Din Jüngers brocht, un se kunnen em nich helpen.
17JEsus awer antworte un sprok: O du unglövige un verkehrte Geslecht, wa lang schall Ik bi ju wesen? Wa lang schall Ik ju dulden? Bringt Mi em her!
18Un JEsus bedroh em, un de Düvel fahr vun em ut, un de junge Minsch war gesund to desülvige Stunn.
19Do treden Sin Jüngers to Em alleen un sproken: Warum kunnen wi em nich utdrieven?
20JEsus awer antworte un sprok to se: Wegen ju Unglov. Denn Ik segg ju: Wahrlich, wenn ji Glov hebbt as en Sempkorn, so mögt ji to düssen Barg seggen: Mak di vun hier darhen, so ward he sik wegmaken, un ju ward Nicks unmöglich wesen.
21Awer düsse Art fahrt nich ut, denn dörch Beden un Fasten.
22Do se awer ehr Wesen harrn in Galiläa, sprok JEsus to se: Dat is tokünftig, dat de Minschensöhn öwerantwort ward in de Minschen ehr Hann;
23Un se ward Em dod maken, un den drütten Dag ward He wedder upstahn. Un se warn heel bedrövt.
24As se nu na Capernaum keemen, gungen de Lüd, de den Zinsgroschen inheven dän, to Petrus un sproken: Pleggt ju Meister nich den Stüergroschen to geven?
25He sä: Ja. Un as he to Hus keem, keem em JEsus tovör un sprok: Wat dünkt di, Simon? Vun wen nehmt de Könige up de Eer den Toll oder dat Koppgeld? vun ehr Kinner oder vun de Fremden?
26Do sprok Petrus to Em: Vun de Fremden. JEsus sprok to em: So sünd de Kinner frie.
27Up dat wi se awer nich argern doht, so gah hen an den See un smiet din Angel ut, un den eersten Fisch, de sik upgift, den nimm, un wenn du sin Mund updeihst, warrst du en Stater finnen, densülven nimm un gif em för Mi un di.