Matthäus 23
1Do redt JEsus to dat Volk un to Sin Jüngers,
2Un sprok: Up Moses sin Stohl sitt nu de Schriftgelehrten un Pharisäers.
3Allns, wat se ju nu seggt, dat ji holn schüllt, dat holt un doht dat. Awer na ehr Warke schüllt ji nich dohn. Se seggt dat wol un doht dat doch nich.
4Se bindt awer sware un unerdrägliche Lasten un leggt se de Minschen up den Hals; awer se wüllt desülven nich mit een Finger anrögen.
5All ehr Warke awer doht se, dat se vun de Lüd sehn ward. Se makt ehr Denkzettel breet un de Söm’ an ehr Kleder grot.
6Se sitt geern baben an bi Disch un in de Scholen.
7Un hebbt dat geern, dat se gröt’ ward up den Markt, un vun de Minschen Rabbi nennt ward.
8Awer ji schüllt ju nich Rabbi nennen laten, denn Een is ju Meister, Christus; ji awer sünd All Bröder.
9Un schüllt Nüms Vader heten up de Eer: denn Een is ju Vader, de in den Himmel is.
10Un ji schüllt ju nich Meister heten laten: denn Een is ju Meister, Christus.
11De Gröttste mank ju schall ju Deener wesen.
12Denn wer sik sülvst grot makt, de ward lütt makt, un wer sik sülvst lütt makt, de ward grot makt.
13Weh ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji dat Himmelriek toslut vör de Minschen! Ji kamt dar nich rin, un de dar rin wüllt, de lat ji nich rin gahn.
14Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji de Wittwen ehr Hüser upfreet un lange Gebede vörgevt! Darum ward ji desto mehr Verdammnis kriegen.
15Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji to Land un Water umhertreckt, dat ji een Judengenossen makt; un wenn he dat warn is, makt ji ut em en Höllenkind, twee mal arger, as ji sünd.
16Weh ju, verblendte Leiter, de ji seggt: Wer dar swört bi den Tempel, dat is Nicks, wer awer swört bi dat Gold vun den Tempel, de is schüllig.
17Ji Narren un Blinden! Wat is grötter? dat Gold, oder de Tempel, de dat Gold hillig makt?
18Wer dar swört bi den Altar, dat is Nicks; wer awer swört bi dat Opfer, dat darup is, de is schüllig.
19Ji Narren un Blinden! Wat is grötter, dat Opfer oder de Altar, de dat Opfer hillig makt?
20Darum, wer dar swört bi den Altar, de swört bi densülven un bi Allns, wat darup is.
21Un wer dar swört bi den Tempel, de swört bi densülven un bi de, de darin wahnt.
22Un wer dar swört bi den Himmel, de swört bi GOtt Sin Stohl un bi den, de darup sitt.
23Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji tein Prozent Stüer nehmt vun de Münz, Dill un Kümmel; un lat na dat Swarste in dat Gesetz, nämlich dat Gericht, de Barmhartigkeit un de Glov! Düt schull man dohn un dat Anner nich laten.
24Ji verblendte Leiter, de ji Mücken sieht un Kameele versluckt.
25Weh ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji de Bekers un Schötteln utwennig rein holt, binnen awer sünd se vull vun Rov un Habsucht.
26Du blinde Pharisäer, mak toeerst dat Inwennige vun den Beker un de Schöttel rein, up dat ok dat Utwennige rein ward.
27Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji liek sünd kalkte Gräwer, weke buten smuck utsehn doht, awer binnen sünd se vull vun Dodenknaken un allerhand Unflat.
28Also ji ok; vun buten schient ji vör de Minschen fromm, awer binnen sünd ji vull vun Heuchelie un Undög.
29Wehe ju Schriftgelehrten un Pharisäers, ji Heuchlers, de ji de Prophetengräwer bu’t un smückt de Gerechten ehr Gräwer.
30Un sprekt: Weern wi to unse Vaders ehr Tieden west, so wulln wi nich Deel hebben mit se an de Propheten ehr Blot.
31So gevt ji twar öwer ju sülvst Tügnis, dat ji Kinner sünd vun de, weke de Propheten dod makt hebbt.
32Wolan, makt ji ok ju Vaders ehr Maat vull!
33Ji Slangen, ji Adderngetücht! wa wüllt ji de Höll ehr Verdammnis entgahn?
34Darum hört, Ik schick to ju Propheten un Kloke un Schriftgelehrten: un vun de ward ji weke dod maken un krüzigen un weke ward ji geißeln in ju Scholen un ward se verfolgen vun een Stadt in de anner;
35Up dat öwer ju kummt all dat gerechte Blot, dat vergaten is up de Eer, vun den gerechten Abel sin Blot an bet to Zacharias, Barachias Söhn sin Blot, den ji dod makt hebbt twischen den Tempel un den Altar.
36Wahrlich, Ik segg ju, dat düt alltomal öwer dat Geslecht kamen ward.
37Jerusalem, Jerusalem, de du dod makt hest de Propheten un steenigt, de to di schickt sünd! Wa oft hef Ik din Kinner versammeln wullt, as en Kluckhehn ehr Küken unner ehr Flünk versammeln deiht, un ji hebbt nich wullt.
38Seht, ju Hus schall ju wüst laten warrn.
39Denn Ik segg ju: Ji ward Mi vun nu af nich sehn, bet dat ji sprekt: Lavt wes’, de dar kummt in den HErrn Sin Nam!