Matthäus 14
1To de Tied keem dat Gerücht vun JEsus vör den Veerfürsten Herodes.
2Un he sprok to sin Knechten: Düsse is Johannes de Döper, he is vun de Doden upstahn, darum deiht He son Daden.
3Denn Herodes harr Johannes grepen, bunden un in dat Stockhus smeten wegen de Herodias, de Fru vun sin Broder Philippus.
4Denn Johannes harr to em seggt: Dat is nich recht, dat du se ton Fru hest.
5Un he harr em geern dod maken laten, awer he weer bang vör dat Volk, denn se heeln em för en Prophet.
6As awer Herodes sin Geburtsdag fiern dä, do danz Herodias ehr Dochter vör se. Dat gefull Herodes bannig.
7Darum versprok he ehr mit en Eed, he wull ehr geven, wat se förrern dä.
8Un as se tovör vun ehr Moder africht weer, sprok se: Gif mi her up en Schöttel Johannes den Döper sin Kopp.
9Un de König war trurig. Doch wegen den Eed un wegen de, de mit em to Disch seeten, befohl he, ehr den to geven.
10Un schick hen un leet Johannes den Kopp afhaun in dat Stockhus.
11Un sin Kopp war brocht up en Schöttel un de lüttje Diern geven, un se broch em na ehr Moder.
12Do keemen sin Jüngers un neemen sin Lieknam un begraven em un keemen un vertelln dat JEsus.
13Do dat JEsus hör, week He vun dar up en Schipp in en Wüstenie alleen. Un as dat Volk dat hör, folg Em dat na to Fot ut de Städte.
14Un JEsus gung hervör un seeg dat grote Volk, un dat dä Em leed um datsülve un mak ehr Kranken gesund.
15Up den Abend treden Sin Jüngers to Em un sproken: Düt is en Wüstenie, un de Nacht brickt an: lat dat Volk vun Di, dat se in en Flecken gaht un sik Spies kopt.
16Awer JEsus sprok to se: Dat is nich vun nöden, dat se hengaht; gevt ji se to eten.
17Se sproken: Wi hebbt hier nicks as fief Brode un twee Fisch.
18Un He sprok: Bringt Mi de her.
19Un He leet dat Volk sik lagern up dat Gras un neem de fief Brode un de twee Fisch, seeg up to den Himmel un dank un brok se un geev de Brode de Jüngers, un de Jüngers geeven se dat Volk.
20Un se eeten all un warn satt un sammeln up, wat öwrig blev vun de Brocken, twölf Körv vull.
21De awer eten harrn, de weern bi fiefdusend Mann, ahn Wiewer un Kinner.
22Un alsobald dreev JEsus Sin Jünger, dat se in dat Schipp steegen un vör Em röwer fahrn, bet dat He dat Volk nun Sik leet.
23Un do He dat Volk vun Sik laten harr, steeg He up en Barg alleen, um to beden. Un abends weer He dar alleen.
24Un dat Schipp weer all merrn up de See un lee Noth vun de Waggen, denn de Wind weer se towedder.
25Awer in de veerte Nachtwach keem JEsus to se un gung up den See.
26Un do Em de Jüngers seegen up den See gahn, verfehrn se sik un sproken: Dat is en Spök, un schreegen ut Furcht.
27Awer alsobald sprok JEsus mit se un sä: West nich bang, Ik bün dat, fürcht ju nich.
28Petrus awer antworte Em un sprok: HErr, büst Du dat, so heet mi to Di kamen up dat Water.
29Un He sprok: Kumm her! Un Petrus steeg ut dat Schipp un gung up dat Water, dat he to JEsus keem.
30He seeg awer en starken Wind. Do verfehr he sik un fung an, unnertogahn, schreeg un sprok: HErr, help mi.
31JEsus awer reck alsobald de Hand ut un fat em an un sprok to em: O du Kleenglövige, warum twiefelst du?
32Un se steegen in dat Schipp, un de Wind war still.
33De awer in dat Schipp weern, keemen, fulln vör Em dal un sproken: Du büst wahrhaftig GOtt Sin Söhn.
34Un se fahrn röwer un keemen in dat Land Genezareth.
35Un as de Lüd an densülven Ort Em gewahr warn, schickten se ut in dat ganze Land umher un brochen allerlie Ungesunde to Em,
36Un beden Em, dat se man blot den Som vun Sin Kled anröhrten. Un alle, de den anröhrten, warn gesund.