Matthäus 7
1Richt nich, up dat ji nich richt ward.
2Denn mit wat för en Gericht ji richten doht, schüllt ji richt warrn, un mit wat för en Mat ji meeten doht, schall ju wedder meeten warrn.
3Wat sühst du awer den Splidder in din Broder sin Oog un warrst nich gewahr den Balken in din eegen Oog?
4Oder wa dörfst du seggen to din Broder: Hol still, ik will di den Splidder ut din Oog trecken? Un süh, en Balken is in din Oog.
5Du Heuchler, treck toeerst den Balken ut din Oog, un denn süh to, wa du den Splidder ut din Broder sin Oog trecken kannst.
6Ji schüllt dat Hilligdom nich de Hunn geven, un ju Parlen schüllt ji nich vör de Swien smieten, up dat de se nich unnerperrt mit ehr Föt un sik umwend un ju terriet.
7Bedt, so ward ju geven; sökt, so ward ji finnen, kloppt an, so ward vör ju updahn.
8Denn wer dar bedt, de krigt, un wer dar söcht, de findt, un wer ankloppt, vör den ward updahn.
9Wer is mank ju Minschen, wenn em sin Söhn um Brod bedt, de em en Steen anbeeden deiht?
10Oder wenn he em bedt um en Fisch, de em en Slang anbeeden deiht?
11So ji denn, de ji doch bös sünd, künnt doch ju Kinner gude Gaven geven, wa veelmehr ward ju Vader in den Himmel de wat Gudes geven, de Em darum bedt.
12Allns, wat ji wüllt, dat de Lüd ju dohn schüllt, dat doht ji se, dat is dat Gesetz und de Propheten.
13Gaht in dörch de enge Port. Denn de Port is wiet, un de Weg is breed, de to de Verdammnis föhrt, un de sünd veele, de darup wandelt.
14Un de Port is eng, un de Weg is smal, de to dat Leven föhrn deiht, un dar sünd wenige, de em findt.
15Seht ju vör vör de falschen Propheten, de in Schapskleder to ju kamen doht, inwennig awer sünd se rietende Wölf.
16An ehr Frücht schüllt ji se kennen lehrn. Kann man ok Druven sammeln vun de Dorn oder Fiegen vun de Diesteln?
17So bringt jede gude Bom gude Frücht, awer en fuln Bom bringt böse Frücht.
18En gude Bom kann nich böse Frücht bringen, un en fule Bom kann nich gude Frücht bringen.
19Jede Bom, de keen gude Frucht bringt, ward afhaut un in dat Füer smeeten.
20Darum schüllt ji se an ehr Frücht erkenn lehrn.
21Dar ward nich all, de to Mi seggt: HErr, HErr, in dat Himmelriek kam, blot de den Willn doht vun Min Vader in den Himmel.
22Veele ward to Mi seggen an den Dag: HErr, HErr, hebbt wi nich in Din Nam weissagt? Hebbt wi nich in Din Nam Düvels utdreven? Hebbt wi nich in Din Nam veele Warke dahn?
23Denn will Ik se bekenn: Ik hef ju noch nie kennt, wiekt all vun Mi, ji Öweldäders.
24Wer darum up düß Min Red hörn deiht un deiht darna, den vergliek Ik mit en kloken Mann, de sin Hus up Felsen bu’n dä.
25As nu en Slagregen full, un veel Water keem, un de Winn weihn un stötten an dat Hus, full’t doch nich um, denn dat weer up en Felsen bu’t.
26Un wer düß Min Red hörn deiht un deiht nich darna, de is liek en dwatschen Minsch, de sin Hus up Sand bu’t hett.
27As nu Slagregen full, un veel Water keem, un de Winn weihn un an dat Hus stötten, do full dat un dä en groten Fall.
28Un dat begeef sik, as JEsus düt seggt harr, verfehrn sik de Lüd öwer Sin Lehr.
29Denn He predig gewaltig un nich as de Schriftgelehrten.