Matthäus 16
1Do treden de Pharisäers un Sadducäers to Em; de versöchten Em un verlangten, dat He se en Teken vun den Himmel sehn leet.
2Awer He antworte un sprok to se: Des Abends sprekt ji: Dat ward en schönen Dag warrn, denn de Himmel is roth;
3Un des Morgens sprekt ji: Dat ward hüt Unwedder warrn, denn de Himmel is roth un düster. Ji Heuchlers, den Himmel sin Gestalt künnt ji beordeeln, künnt ji denn nich ok de Teken vun düsse Tied beordeeln?
4Düsse böse un ehebrekerische Art söcht en Teken, un keen Teken schall se geven warrn as dat Teken vun den Prophet Jonas. Un He verleet se un gung darvun.
5Un as Sin Jüngers röwer föhrt weern, harrn se vergeten, Brod mit sik to nehmen.
6JEsus awer sprok to se: Seht to un höd ju vör de Pharisäer un Sadducäer ehrn Suerdeeg.
7Do dachen se bi sik sülvst un sproken: Dat ward dat wesen, dat wi keen Brod mit uns nahmen hebbt.
8Do dat JEsus hör, sprok He to se: Ji Kleenglövigen, wat bekümmert ji ju doch, dat ji keen Brod mit ju nahmen hebbt?
9Vernehmt ji noch Nicks? Denkt ji nich an de fief Brode mank de Fiefdusend, un wa veel Körv ji do upsammelt hebbt?
10Ok nich an de söven Brode mank de Veerdusend, un wa veel Körv ji dar upsammelt hebbt?
11Wa verstaht ji denn nich, dat Ik ju nich segg vun dat Brod, wenn Ik segg: Höd ju vör de Pharisäers un Sadducäers ehrn Suerdeeg?
12Do verstunn se, dat He nich seggt harr, dat se sik höden schulln vör den Suerdeeg vun dat Brod, sonnern vör de Pharisäers un Sadducäers ehr Lehr.
13Do keem JEsus in de Gegend vun de Stadt Cäsarea Philippi un frog Sin Jüngers un sprok: Wat seggt de Lüd, dat de Minschensöhn is?
14Se sproken: Weke seggt, Du büst Johannes de Döper, de annern, Du büst Elias, weke, Du büst Jeremias oder een vun de Propheten.
15He sprok to se: Wat seggt ji denn, wer Ik bün?
16Do antworte Simon Petrus un sprok: Du büst Christus, den lebendigen GOtt Sin Söhn.
17Un JEsus antworte un sprok to em: Selig büst du, Simon, Jonas Söhn; denn Fleesch un Blod hett di dat nich apenbart, sonnern Min Vader in den Himmel.
18Un ik segg di ok: Du büst Petrus, un up düssen Fels will Ik Min Gemeen buen, un de Porten vun de Höll schüllt se nich to nichte maken.
19Un Ik will di de Slötel to dat Himmelriek geven. All, wat du up de Eer tosamen binnen warrst, schall ok in den Himmel tosamen bunnen wesen, un all, wat du up de Eer los maken warrst, schall ok in den Himmel los wesen.
20Do verbo He Sin Jüngers, dat se nüms seggen schulln, dat He JEsus, de Christ, weer.
21Vun de Tied an fung JEsus an un wies Sin Jüngers, wa He müß na Jerusalem gahn un veel lieden vun de Öldsten un Hohepresters un Schriftgelehrten un dod makt warrn un an den drüdden Dag wedder upstahn.
22Un Petrus neem Em to sik, fahr Em an un sprok: HErr, schon Di Sülvst, lat Di so wat nich wedderfahrn.
23Awer He wenn Sik um un sprok to Petrus: Mak di vun Mi, Satan, du büst Mi towedder, denn du meenst nich, wat göttlich, sonnern wat minschlich is.
24Do sprok JEsus to Sin Jüngers: Will Mi Jemand nafolgen, de mutt sik sülvst upgeven un sin Krüz up sik nehmen un Mi nafolgen.
25Denn wer sin Leven beholn will, de schall dat verleern; wer awer sin Leven verlüst Minetwegen, de schall dat finnen.
26Wat hülp dat den Minschen, wenn he de ganze Welt gewunn un neem doch Schaden an sin Seel? Oder wat kann de Minsch geven, dat he sin Seel wedder inlöst?
27Denn dat ward so togahn, dat de Minschensöhn kummt in Sin Vader Sin Herrlichkeit mit Sin Engeln, un denn ward He Jedereen geven na sin Warke.
28Wahrlich, Ik segg ju: Hier staht weke, de den Dod nich smecken ward, bet dat se den Minschensöhn kamen seht in Sin Riek.