Matthäus 15
1Do keemen to Em de Schriftgelehrten un Pharisäers vun Jerusalem un sproken:
2Warum öwertredt Din Jüngers de Öldsten ehr Upsätze? Se wascht ehr Hann nich, wenn se Brod eten doht.
3He antworte un sprok to se: Warum öwertredt ji denn GOtt Sin Gebode um ju Upsätze wegen?
4GOtt hett geboden: Du schast Vader un Moder ehrn; wer awer Vader un Moder flucht, de schall den Dod starven.
5Awer ji lehrt: Wer to den Vader oder to de Moder sprickt: Wenn ik dat opfer, so is dat för di veel beter, de deiht wol.
6Darmit geschüht dat, dat Nüms mehr sin Vader oder Moder ehrt, un hebbt also GOtt Sin Gebode uphaben um ju Upsätze willen.
7Ji Heuchlers, dat hett wull Jesaias vun ju weissagt un spraken:
8Düt Volk kummt to Mi mit sin Mund un ehrt Mi mit sin Lippen, awer ehr Hart is wiet af vun Mi.
9Awer vergevens deent se Mi, dewiel se lehrt son Lehrn, de nicks as Minschengebode sünd.
10Un He reep dat Volk to Sik un sprok to se: Hört to un verstaht dat!
11Wat to den Mund ingeiht, dat makt den Minsch nich unrein, awer wat to den Mund utgeiht, dat makt den Minsch unrein.
12Do treden Sin Jüngers to Em un sproken: Weetst Du ok, dat de Pharisäers sik argert, as se dat Wort hört?
13Awer He antworte un sprok: Alle Planten, de Min himmlische Vader nich plant hett, de ward utreeten.
14Lat se fahrn, se sünd blinde Blindenföhrers. Wenn awer en Blinde den annern föhrt, so fallt se beide in de Kul.
15Do antworte Petrus un sprok to Em: HErr, düd’ uns düt Glieknis.
16Un JEsus sprok to se: Sünd ji denn ok noch unverstännig?
17Markt ji noch nich, dat alles, wat to den Mund ingeiht, dat geiht in den Buk un ward dörch den natürlichen Gang utsmeten.
18Wat awer ton Mund rutgeiht, dat kummt ut dat Hart, un dat makt den Minsch unrein.
19Denn ut dat Hart kamt böse Gedanken, Mord, Ehebreken, Horerie, Deverie, falsche Tügnisse, Lästerung.
20Dat sünd de Stücke, de den Minsch unrein makt. Awer mit Hann to eten, de nich wuschen sünd, makt den Minsch nich unrein.
21Un JEsus gung ut vun dar un trock sik heemlich torügg in de Gegend vun Tyrus un Sidon.
22Un süh, en kananäische Fru gung ut desülve Grenz un schreeg Em na un sprok: Ach, HErr, Du Söhn Davids, erbarm Di öwer mi. Min Dochter ward vun den Düvel öwel plagt.
23Un He antworte ehr nich en Wort. Do treden Sin Jüngers to Em un beden Em un sproken: Lat ehr doch vun Di, denn se schriggt uns na.
24He awer antworte un sprok: Ik bün nich schickt, as blot to de verlarn Schap vun dat Hus Israel.
25Se keem awer un full vör Em dal un sprok: HErr, help mi!
26Awer He antworte un sprok: Dat is nich fien, dat man de Kinner dat Brod nimmt un smitt dat vör de Hunn’.
27Se sprok: Ja, HErr, doch eet de lüttjen Hunn’ vun de Kromen, de vun ehr Herrn ehr Dischen fallt.
28Do antworte JEsus un sprok to ehr: O, Fru, din Glov is grot, di gescheh, as du wullt. Un ehr Dochter war gesund to desülvige Stunn.
29Un JEsus gung vun dar wieder un keem an den galiläischen See un gung up en Barg un sett Sik dal.
30Un veel Volk keem to Em, de harrn mit sik Lahme, Blinde, Stumme, Kröpels un veele annere un smeten se JEsus vör de Föt, un He mak se gesund.
31Dat sik dat Volk wunner, as se seegen, dat de Stummen spreken dän, de Kröpels gesund warn, de Lahmen gungen, de Blinden sehn dän, un priesen den GOtt Israels.
32Un JEsus reep Sin Jüngers to Sik un sprok: Mi jammert dat Volk, denn se sünd nu wull dree Dag’ bi Mi bleven un hebbt Nicks to eten, un Ik will se nich hungrig vun Mi laten, up dat se nich up den Weg versmachten doht.
33Do sproken Sin Jüngers to Em: Wo künnt wi hier so veel Brod herkriegen in de Wüstenie, dat wi so veel Volk satt makt?
34Un JEsus sprok to se: Wa veel Brode hebbt ji? Se sproken: Söven, un en beten Fisch.
35Un He leet dat Volk sik up de Eer henleggen,
36Un neem de söven Brode un de Fisch, dankte, brok se un geev se Sin Jüngers, un de Jüngers geeven se dat Volk.
37Un se eeten all un warn satt un neemen up, wat öwrig bleven weer vun Kromen, söven Körv vull.
38Un de dar eten harrn, dat weern veerdusend Mann ahn de Fruens un Kinner.
39Un as He dat Volk harr vun sik laten, steeg He in en Schipp un keem in de Grenz vun Magdala.