Matthäus 24
1Un JEsus gung weg vun den Tempel, un Sin Jüngers treden to Em, dat se Em wiesen den Tempel sin Gebüde.
2JEsus awer sprok to se: Seht ji nich dat Allns? Wahrlich, Ik segg ju: Hier ward nich een Steen up den annern blieven, de nich entwei braken ward.
3Un as He up den Ölbarg sitten dä, treden to Em Sin Jüngers alleen un sproken: Segg uns, wann ward sik dat todregen? Un wat ward dat för Teken wesen vun Din Tokunft un vun dat Enn vun de Welt?
4JEsus awer antworte un sprok to se: Seht to, dat ju Nüms verföhrn deiht.
5Denn dar ward Veele kamen unner Min Nam un seggen: Ik bün Christus, un ward Veele verföhrn.
6Ji ward vun Kriegen hörn un Geschrigg vun Kriegen; seht to, un ward nich bang. Dat mutt toeerst Allns geschehn; awer dat Enn is noch nich dar.
7Denn een Volk ward sik upsetten gegen dat anner, un een Königriek öwer dat annere, un ward wesen Pest un düre Tied un Eerdbeven hier un dar.
8All dat awer is de Anfang vun de Noth.
9Alsdann ward se ju öwerlevern in Bedröfnis un ju dod maken. Un ji möt haßt warrn wegen Min Namen vun alle Völker.
10Denn ward sik Veele argern un ward unner enanner verraden un ward sik unner enanner hassen.
11Un veele falsche Propheten ward upstahn un ward Veele verföhrn.
12Un wiel de Ungerechtigkeit ward öwerhand nehmen, ward de Leev in Veele kold warrn.
13Wer awer uthollt bet an dat Enn, de ward selig.
14Un dat Evangelium vun dat Riek ward predigt warrn in de ganze Welt to en Tügnis öwer alle Völker; un denn ward dat Enn kamen.
15Wenn ji nu sehn ward de Gruel vun de Verwüstung, wovun seggt is dörch den Prophet Daniel, dat he steiht an de hillige Stä, (wer dat lesen deiht, de mark sik dat!)
16Denn lop weg up de Bargen, wer in dat jüdische Land is.
17Un wer up dat Dack is, de stieg nich dal, um wat to haln ut sin Hus.
18Un wer up dat Feld is, de kehr nich um, sin Kleder to haln.
19Wehe awer de Swangern un Fruens, de Kinner an de Bost hebbt, to de Tied!
20Bedt awer, dat ju Fluch nich vör sik gahn deiht in den Winter oder up den Sabbath.
21Denn dar ward to de Tied en grote Bedröfnis wesen, as nich west is vun de Welt Anfang bet hierher un as ok nich warrn ward.
22Un wenn düsse Dag’ nich warn verkört, so war keen Minsch selig. Awer wegen de Uterwählten ward de Dag’ verkört.
23Wenn denn Jemand to ju seggen ward: Seht, hier is Christus oder dar, so schüllt ji dat nich gloven.
24Denn dar ward falsche Christi un falsche Propheten upstahn un grote Teken un Wunner dohn, dat ok de Uterwählten (wenn dat möglich weer) in den Irrdom verföhrt warrn.
25Seht, Ik hef ju dat vörher seggt.
26Darum, wenn se to ju seggen ward: »Süh, He is in de Wüstenie,« so gaht nich rut; »Süh, He is in de Kamer,« so glovt dat nich.
27Denn gliek as de Blitz utgeiht vun den Upgang un lüchtet bet to den Unnergang, so gau ward ok de Minschensöhn Sin Tokunft wesen.
28Wo awer en Aas is, dar sammelt sik de Adlers.
29Awer bald na de Bedröfnis vun düsse Tied ward de Sünn un de Maand ehrn Schien verleern, un de Steerns ward vun den Himmel dal falln un de Himmel ehr Kräft ward sik bewegen.
30Un denn ward erschienen dat Teken vun den Minschensöhn in den Himmel. Un denn ward hulen alle Geslechter up de Eer un ward kamen sehn den Minschensöhn in de Wolken an den Himmel mit grote Kraft un Herrlichkeit.
31Un He ward utschicken Sin Engeln mit helle Basunen, un se ward sammeln Sin Uterwählten vun de veer Winden, vun een Enn an den Himmel to dat anner.
32An den Fiegenbom lehrt en Glieknis. Wenn sin Twieg nu saftig ward un Bläder kriggt, so weet ji, dat de Sommer neeg bi is.
33Also ok, wenn ji dat Allns sehn doht, so weet ji, dat dat neeg vör de Döhr is.
34Wahrlich, Ik segg ju: Düt Geslecht ward nich vergahn, bet dat Allns geschüt.
35Himmel un Eer ward vergahn, awer Min Worde ward nich vergahn.
36Vun den Dag awer un vun de Stunn weet Nüms, ok de Engeln nich in den Himmel; sonnern alleen Min Vader.
37Gliek awer as dat to Noah’s Tied weer, so ward ok de Minschensöhn Sin Tokunft wesen.
38Denn gliek as se weern in de Dag’ vör de Sündfloth; se eten, se drunken, frien un leten sik frien bet an den Dag, do Noah in de Arch gung.
39Un se achten nich, bet dat de Sündfloth keem un neem se all weg: so ward ok wesen de Tokunft vun den Minschensöhn.
40Denn ward twee up dat Feld wesen; Een ward annahm, un de Anner ward verlaten warrn.
41Twee ward malen in de Möl; de Een ward annahm un de Anner ward verlaten warrn.
42Darum west wachsam; denn ji weet nich, wat vör en Stunn ju HErr kamen ward.
43Dat schüllt ji awer weten: Wenn en Husvader weten dä, up wat förn Stunn de Deef kamen wull, so war he jo wachsam wesen un nich in sin Hus breken laten.
44Darum west ji ok bereit; denn de Minschensöhn ward kamen to en Stunn, wenn ji dat nich meent.
45Wer is awer nu en true un kloke Knecht, den de Herr sett hett öwer sin Deeners, dat he se to rechte Tied Spies gift?
46Selig is de Knecht, wenn sin Herr kummt un findt em also dohn.
47Wahrlich, Ik segg ju: He ward em öwer all sin Göder setten.
48So awer de anner, de böse Knecht, ward in sin Hart seggen: Min Herr kummt noch lang nich,
49Un fangt an, sin Mitknechten to sla’n, itt un drinkt mit de Bedrunkenen:
50So ward düsse Knecht sin Herr kamen an den Dag, dat he sik dat nich versüht, un to de Stunn, de he nich weet.
51Un ward em in Stücken terrieten, un ward em sin Lohn geven mit de Heuchlers. Dar ward wesen Hulen un Tänklappern.