Matthäus 9
1Do tredt He in dat Schipp un fohr wedder röwer un keem in Sin Stadt.
2Un süh, do brochen se to Em en Gichtigen, de leeg up en Bett. Do nu JEsus ehrn Glov seeg, sprok He to den Gichtigen: Wes’ bi guden Moth, Min Söhn, Din Sünden sünd di vergeven.
3Un süh, weke mank de Schriftgelehrten sproken bi sik sülvst: Düsse lästert GOtt.
4Do awer JEsus ehr Gedanken seeg, sprok He: Worum denkt ji so Arges in ju Harten?
5Wat is lichter, to seggen: Di sünd din Sünden vergeven, oder to seggen: Stah up un gah?
6Up dat ji awer weten doht, dat de Minschensöhn Macht hett, up de Eer de Sünden to vergeven, sprok He to den Gichtigen: Stah up, nimm din Bett up un gah na Hus.
7Un he stunn up un gung to Hus.
8Do dat Volk dat seeg, verwunner dat sik un pries GOtt, de son Macht de Minschen geven hett.
9Un do JEsus vun dar gung, seeg He en Minsch in de Tollbod sitten, de heet Matthäus, un sprok to em: Folg Mi na. Un he stunn up un folg Em.
10Un dat begeev sik, dat He to Disch seet in dat Hus, süh, do keemen veel Töllners un Sünners un seeten mit JEsus un Sin Jüngers to Disch.
11As dat de Pharisäers sehn dän, sproken se to Sin Jüngers: Worum itt ju Meister mit de Töllners un Sünners?
12As dat JEsus hör, sprok He to se: De Starken brukt keen Dokter, awer de Kranken.
13Gaht awer hen un lehrt, wat dat is: Ik hef Wolgefalln an Barmhartigkeit un nich an Opfer. Ik bün kamen, de Sünners to Buß to ropen, un nich de Gerechten.
14Unnerdeß keemen Johannes sin Jünger to Em un sproken: Worum fast wi un de Pharisäers so veel, un Din Jüngers fast nich?
15JEsus sprok to se: Wa künnt de Hochtiedslüd Leed dregen, so lang de Brüdigam bi se is? De Tied ward awer kamen, dat de Brüdigam vun se nahm ward, denn ward se fasten.
16Keen flickt en ole Kleed mit en Lappen vun nie Tüg, denn de Lappen ritt doch wedder vun dat Kleed, un dat Lock ward gröter.
17Man deiht ok nich Most in ole Wienbälge, sunst ritt de Wienbälge, un de Most löpt ut, un de Wienbälge kamt um. Sonnern man deiht Most in nie Wienbälge, so ward se beid tosam holn warrn.
18Do He so mit se reden dä, keem een vun de Öwersten un smeet sik vör Em dal un sprok: HErr, min Dochter is eben storven, awer kumm un legg Din Hand up se, so ward se lebendig.
19Un JEsus stunn up un folg em na un Sin Jünger.
20Un süh, en Fru, de twölf Jahr den Blodgang hatt harr, keem vun achtern to Em un röhr den Som vun Sin Kleed an.
21Denn se sprok bi sik sülvst: Mug ik blot Sin Kleed anröhrn, so war ik gesund.
22Do wenn Sik JEsus um un seeg ehr an un sprok: Hef guden Moth, Min Dochter, din Glov hett di holpen. Un de Fru war gesund to desülvige Stunn.
23Un as He in den Öwersten sin Hus keem un seeg de Flöters, un den Larm vun dat Volk,
24Sprok He to se: Gaht weg, denn dat lüttje Mäden is nich dod, sonnern dat slöppt. Un se belachen Em.
25As awer dat Volk rutjagt weer, gung He hen un fat ehr an de Hand. Do stunn dat lüttje Mäden up.
26Un düsse Geschicht war ludbar öwer dat ganze Land.
27Un as JEsus nu vun dar wieder gung, leepen twee Blinde achter Em her, de schregen un sproken: O, du Davids Söhn, erbarm Di öwer uns.
28Un do He to Hus keem, gungen de Blinden to Em. Un JEsus sprok to se: Glovt ji, dat Ik so wat dohn kann? Do sproken se to Em: HErr, ja!
29Do röhr He de Ogen an un sprok: Ju gescheh na ju Glov!
30Un ehr Ogen warn apen dahn. Un JEsus bedroh se un sprok: Seht nu to, dat Nüms wat darvun hört.
31Awer se gungen ut un maken Em bekannt in datsülvige ganze Land.
32As düsse nu rut weern, do brochen se Em en Minsch, de weer stumm un beseeten.
33Un as de Düvel utdreven weer, fung de Stumme an to spreken. Un dat Volk wunner sik un sprok: So wat is in Israel noch nich sehn warn.
34Awer de Pharisäers sproken: He drift de Düvels ut dörch den Öwersten vun de Düvels.
35Un JEsus gung umher in alle Städte un Flecken, lehrte in ehr Scholen un predig dat Evangelium vun dat Riek un heel allerlie Sük un allerlie Krankheit mank dat Volk.
36Un do He dat Volk seeg, jammer Em dat, denn se weern versmacht un verstreut as de Schap, de keen Harr hebbt.
37Do sprok He to Sin Jüngers: De Aarn is grot, awer wenig sünd de Arbeitslüd.
38Darum bedt den HErrn vun de Aarn, dat He Arbeitslüd in Sin Aarn schicken deiht.