Psalmen 21
1MYn Godt, mijn Godt, siet op my, waerom hebdi my verlaten? verre van mijnder salicheyt sijn die woorden van mijnen misdaden.
2Mijn Godt ick sal roepen inden dach ende ghy en sult dat niet verhooren, ende des nachts, ende niet tot mijnder onwijsheyt.
3Maer ghy woont int heylighe, den lof van Israel.
4In v hebben ghehoept ons vaders, sij hebben ghehoept, ende ghy hebtse verlost.
5Tot v hebben sij gheroepen ende sij sijn behouden gheweest, in v hebben sij ghehoept, ende si en sijn niet bescaemt gheweest.
6Maer ick ben eenen worm ende gheen mensch, een versmaetheyt der menschen, ende een verworpenheyt des volcks.
7Alle die my saghen hebben my bespot, sij hebben metten lippen ghesproken, ende thooft ghescudt.
8Hy heeft inden Heere ghehoept, laetten hem nv verlossen, hy maecke hem salich, want hy wilt hem.
9Want ghy sijt die ghene die my wtghetrocken hebt wt den buyck, mijn hope van die borsten mijns moeders
10in v ben ick gheworpen wten buyck. Van mijns moeders buyc sijdi mijn Godt,
11en wilt van my niet scheyden. Want die tribulacie is seer nae, want daer en is niemant die helpe.
12My hebben omringhet veel calueren, vette stieren hebben my omleydt
13Sij hebben op my haren muyl gheopent, ghelijck eenen leeuw roouende ende briesschende.
14Ghelijck water ben ick wtghestort, ende allen mijn beenderen sijn verspreyt. Mijn herte is gheworden als smeltende was, int midden van mijnen buyck.
15Mijn cracht is verdroocht als eenen scerf, ende mijn tonghe cleefde aen tghehemelte mijns monts, ende totten stof des doots hebdi my ghebracht.
16Want my hebben omringet veel honden, den raet der quaetwillighen heeft my omleydt. Sij hebben doorgrauen mijn handen ende mijn voeten,
17sij hebben ghetelt alle mijn ghebeente. Maer sij hebben my aenmerct ende besien,
18sij hebben mijn cleederen voor hen ghedeylt, ende op mijn cleedt hebben sij dlot gheworpen.
19Maer ghy Heere en vervreemt v helpe niet verre van my, tot mijnder helpen siet toe.
20Godt verlost mijn ziele vanden sweerde, ende wt des honts macht mijn eenighe.
21Verlost my wten mont des leeuws, ende van die hornen des eenhorens mijn ootmoedicheyt.
22Ick sal uwen naem vertellen mijnnen broeders, int midden der kercken sal ick v louen.
23Ghy die den Heere vreest looft hem, alle tsaet van Iacob glorificeert hem.
24Hem vreese alle tsaet van Israel, want hy en heeft niet versmaet noch veronwaerdicht tghebedt vanden armen. Noch hy en heeft sijn aensicht niet afghekeert van my, ende doen ic tot hem riep, so heeft hy my verhoort.
25By v is mijnen lof in die groote kercke, mijn beloften sal ick betalen int aenscouwen vanden ghenen die hem vreesen.
26Die arme sullen eten ende versaet worden, ende sij sullen den Heere louen die hem soecken, hen herten sullen leuen inder eewicheyt ende emmermeer.
27Allen die eynden der aerden sullen ghedachtich worden ende bekeert totten Heere. Ende alle die gheslachten der Heydenen sullen aenbidden voor sijn aenscouwen.
28Want des Heeren is dat rijc, ende hy sal heerscappie hebben ouer die Heydenen.
29Alle die vette der eerden hebben gheten ende aenbeden, voor sijn aensicht sullen si alle vallen die ter eerden neder dalen.
30Ende mijn ziele sal hem leuen, ende mijn saet sal hem dienen.
31Die toecomende generatie sal den Heere vercondicht worden, ende die hemelen sullen sijn rechtuerdicheyt vercondigen, den volcke dat gheboren sal worden dwelck die Heere ghemaect heeft.