Psalmen 61
1EN sal mijn ziel Gode niet onderdanich sijn? want van hem is mijn salicheyt.
2Want hy is selue mijn Godt ende mijn salichmaker, mijn ontfangher, ick en sal niet meer beroert worden.
3Hoe langhe ouerualdi den mensch? (ghy alle, ghy slaet doot) als eenen gheneychden want, ende een omghestoten muer.
4Maer nochtans hebben sij ghedacht mijnen prijs te verstooten ick heb met dorst gheloopen, met haren monde benedijden zij, ende met hen herte soo vermaledijden sij.
5Maer nochtans mijn ziele weest Gode onderdanich, want van hem is mijn verduldicheyt.
6Want hy is mijn Godt, ende mijn salichmaker, mijn helper ende ick en sal niet verhuysen.
7In Gode is mijn salicheyt ende mijn glorie, Godt mijnder helpen, ende mijn hope is in Godt.
8Hoept in hem alle vergaderinghen des volcs, stort wt voer hem v herten, Godt is onse helper inder eewicheyt.
9Maer nochtans ydel sijn die kinderen der menschen, loghenachtich sijn die kinderen der menschen in die waghen, dat sij bedrieghen souden doer ydelheyt al te samen.
10En wilt niet hopen in die boosheyt, ende die roouen en wilt niet begheeren, eest dat die rijcdommen ouervloedich sijn, soo en wilt v herte daer aen niet stellen.
11Eens heeft Godt ghesproken, dese twee heb ick ghehoort, want die macht behoort Godt toe,
12ende v Heere die bermherticheyt want ghy sult eenen ieghelijcken loonen nae sijn wercken.