Psalmen 62
1GOdt mijn Godt, tot v wake ick van des morghens. Mijn ziele heeft ghedorsticht nae v, hoe menichfuldichlijck dorstet nae v mijn vleesch.
2Int woest landt ende ombewandelt, ende sonder water, alsoe heb ick v gheopenbaert gheweest, dat ick soude sien v cracht, ende v glorie.
3Want beter is v bermherticheyt bouen veel leuens, mijn lippen sullen v louen.
4Alsoo sal ick v ghebenedijden in mijn leuen, ende in uwen naeme sal ick mijn handen opheffen.
5Als met vet des inghewants ende met smeer, laet mijn ziele veruult worden, ende met lippen des verhueghens sal mijnen mont louen.
6Alsoo hebt ick ws ghedachtich gheweest op mijn bedde, in die morghe stonden sal ick dencken op v,
7want ghy hebt mijn helper gheweest. Ende in dat decsele van uwen vloghelen sal ick verhueghen,
8mijn ziele heeft v aenghehanghen, v rechte hant heeft my ontfanghen.
9Maer sy hebben te vergheefs mijn ziele ghesocht, sij sullen gaen int nederste der eerden,
10sij sullen gheleuert worden in die handt des sweerts, der vossen deelen sullen sij wesen.
11Maer die coninc sal hem verblijden in Gode, sij sullen geloeft worden alle die by hem sweeren, want den mont is ghestopt van allen den ghenen die boose dinghen spreken.