Psalmen 59
1GOdt ghy hebt ons wech ghestooten, ende verdoruen, ghy sijt gram gheweest, ende hebt onser ontfermt.
2Ghy hebt die aerde beroert, ende die verstoort, gheneest haer bruecken want sij is beroert.
3Ghy hebt uwen volcke harde dinghen ghetoont, ghi hebt ons ghelaeft metten wijn des berous.
4Ghy hebt den ghenen die v vreesen een teeken ghegheuen, dat sij vlieden souden van daenschijn des boghes. Dat v beminde souden verlost worden,
5behoudt my met v rechte handt, ende verhoort my.
6Godt heeft ghesproken in zijn heyleghe plaetse, ick sal vrolijck zijn ende deylen Sichimam, ende die valleye der tabernakelen sal ick meten.
7Mijn is Galaad, ende mijne is Manasses, ende Ephraim es die stercheyt mijns hoofts. Iuda is mijn coninc,
8Moab den pot mijnder hopen. In Idumeen sal ick mijnen schoen wtstrecken, my sijn die vreemdelinghen onderworpen.
9Wie sal my leyden tot die vast stadt? wie sal my leyden tot Idumeen?
10En sult ghy dat niet doen Godt die ons verstooten hebt, ende en suldi ghy Godt niet wtgaen in onse heyrcrachten?
11Gheeft ons helpe in die tribulacie ende ydel is des menschen salicheyt.
12In Gode sullen wy cracht doen, ende hy sal te niete brenghen die ons quellen.