Psalmów 137
1Dawidowi, Jeremiasza. N ad rzekami Babilońskiéj ziemie, tameśmy siedzieli i płakali, gdyśmy wspominali na Syon.
2Na wierzbach w pośród jéj powieszaliśmy muzyckie naczynia nasze.
3Bo nas tam pytali, którzy nas w niewolą zagnali, o słowach pieśni: a którzy nas zawiedli: Śpiewajcie nam pieśń z pieśni Syońskich.
4Jakoż mamy śpiewać pieśń Pańską w cudzéj ziemi?
5Jeźli cię zapomnę, Jeruzalem, niech zapomniona będzie prawica moja.
6Niechaj przyschnie język mój do podniebienia mego, jeźlibym na cię nie pomniał: jeźlibym nie pokładał Jeruzalem na początku wesela mego.
7Pomnij, Panie! na syny Edom, w dzień Jeruzalem, którzy mówią: Spustoszcie, spustoszcie aż do gruntu w nim.
8Córko Babilońska, nędznico! błogosławiony, który tobie odda nagrodę twoję, którąś nam zadziałała.
9Błogosławiony, który pochwyci i roztrąci dzieci twe o opokę.