Psalmów 16
1Tytułu napis samemu Dawidowi.
2Z achowaj mię, Panie; bom nadzieję miał w tobie. Rzekłem Panu: Tyś jest Bogiem moim; albowiem dóbr moich nie potrzebujesz.
3Świętym, którzy są na ziemi jego, dziwne uczynił wszystkie chęci moje ku nim.
4Rozmnożyły się niemocy ich, potem się kwapili: nie będę zgromadzał schadzek ich ze krwi: i nie będę wspominał imion ich usty memi.
5Pan cząstka dziedzictwa mego i kielicha mego: tyś jest, który mi przywrócisz dziedzictwo moje.
6Sznury przypadły mi na osobliwych; albowiem dziedzictwo moje jest mi znamienite.
7Będę błogosławił Pana, który mi dał rozum: ktemu aż do nocy ćwiczyły mię nerki moje.
8Miałem Pana zawsze przed [ 534] oczyma swemi; bo mi jest po prawicy, abych nie był poruszony.
9Przetóż się uweseliło serce moje, i rozradował się język mój: nadto i ciało moje w nadziei odpoczywać będzie.
10Albowiem nie zostawisz dusze mojéj w piekle: ani dasz świętemu twemu oglądać skażenia.
11Oznajmiłeś mi drogi żywota, napełnisz mię weselem z obliczem twojem, rozkoszy na prawicy twéj aż do końca.