Psalmów 21
1Na koniec, Psalm Dawidowi.
2P anie, w mocy twojéj rozweseli się król: a w zbawieniu twojem rozraduje się wielce.
3Żądanie serca jego dałeś mu: a w woli ust jego nie omyliłeś go.
4Boś go uprzedził błogosławieństwy słodkości: włożyłeś na głowę jego koronę z kamienia drogiego.
5Żywota prosił u ciebie: i dałeś mu przedłużenie dni na wieki, i na wieki wieków.
6Wielka jest chwała jego w zbawieniu twojem: sławę i wielką ozdobę nań włożysz. [ 537]
7Albowiem dasz go na błogosławieństwo na wieki wieków: rozweselisz go w radości obliczem twojem.
8Bo król nadzieję ma w Panu: a w miłosierdziu Najwyższego nie będzie poruszony.
9Niech znajdą rękę twoję wszyscy nieprzyjaciele twoi: prawica twa niech najdzie wszystkie, którzy cię w nienawiści mają.
10Położysz je jako piec ognisty czasu twarzy twojéj: Pan w gniewie swoim zatrwoży je, i pożre je ogień.
11Owoc ich z ziemie wygubisz: a nasienie ich z synów ludzkich.
12Albowiem obrócili na cię złości: myślili rady, których utwierdzić nie mogli.
13Albowiem obrócisz je w tył: w ostatkach twoich przygotujesz twarzy ich.
14Podnieś się, Panie, w mocy twojéj: będziem śpiewać i wysławiać możności twoje.