Psalmów 34
1Dawidowi. W eselcie się sprawiedliwi w Panu: prawym przystoi chwała.
2Wyznawajcie Panu na cytrze, grajcie mu na instrumencie o dziesiąci stronach.
3Śpiewajcie mu pieśń nową, dobrze mu grajcie w krzyczeniu.
4Albowiem prawe jest słowo Pańskie: i wszystkie sprawy jego w wierności.
5Miłuje miłosierdzie i sąd: miłosierdzia Pańskiego pełna jest ziemia.
6Słowem Pańskiem niebiosa utwierdzone są: a Duchem ust jego wszystka moc ich:
7Zgromadzając jako w skórzanym worze wody morskie, kładąc w skarby przepaści.
8Niech się boi Pana wszystka ziemia: a przed nim niech się wzruszą wszyscy mieszkający na świecie.
9Albowiem on rzekł, i uczynione są: on rozkazał, a stworzone są.
10Pan rozprasza rady narodów: a wniwecz obraca myśli ludzkie, i odmiata rady książęce.
11A rada Pańska trwa na wieki: myśli serca jego od narodu do narodu.
12Błogosławiony naród, którego jest Pan Bóg jego: lud, który obrał za dziedzictwo sobie.
13Pojrzał Pan z nieba, ujrzał wszystkie syny ludzkie.
14Z nagotowanego mieszkania swego pojrzał na wszystkie, którzy mieszkają na ziemi.
15Który uformował każde z osobna serca ich: który rozumie wszystkie ich sprawy.
16Nie bywa wybawion król przez wielką moc, a olbrzym nie będzie wybawion wielkością siły swojéj.
17Omylny koń ku wybawieniu: a w obfitości mocy swojéj nie będzie wybawion.
18Oto oczy Pańskie nad bojącymi się go: i nad tymi, którzy nadzieję mają w miłosierdziu jego:
19Aby wyrwał od śmierci dusze ich, i żywił je w głodzie. [ 543]
20Dusza nasza znosi Pana; bo jest pomocnikiem i obrońcą naszym.
21Albowiem w nim się rozweseli serce nasze: a w imieniu świętem jego mieliśmy nadzieję.
22Niechaj będzie miłosierdzie twoje, Panie, nad nami, jakośmy nadzieję mieli w tobie.