Psalmów 7
1Na koniec w pieśniach, Psalm Dawidowi na oktawę.
2P anie, nie w zapalczywości twéj strofuj mię, ani w gniewie twoim karz mię.
3Zmiłuj się nademną, Panie; bomci chory: uzdrów mię, Panie; boć strwożone są kości moje.
4I dusza moja strwożona jest bardzo: ale ty, Panie, pókiż?
5Nawróć się, Panie, a wyrwij duszę moje: zbaw mię dla miłosierdzia twego.
6Albowiem w śmierci niemasz, ktoby na cię pamiętał: a w piekle, ktoć wyznawać będzie?
7Pracowałem w płaczu moim: będę omywał na każdą noc łóżko moje: łzami mojemi będę polewał pościel swoję.
8Strwożyło się od zapalczywości oko moje: zstarzałem się między wszystkimi nieprzyjacioły mymi.
9Odstąpcie odemnie wszyscy, którzy nieprawość czynicie; albowiem wysłuchał Pan głos płaczu mojego.
10Wysłuchał Pan prośbę moję: Pan modlitwę moję przyjął.
11Niech się zawstydzą i wielce zatrwożą wszyscy nieprzyjaciele moi: niech się nawrócą i zawstydzą bardzo prędko. Ten Psalm jest o niewinności Pana Jezusa, i o jego wniebowstąpieniu, który śpiewał Panu Dawid, a są słowa Chusy, syna Jemini.