Psalmów 42
1Na koniec, Psalm samemu Dawidowi.
2B łogosławiony, który ma baczenie na potrzebnego i na ubogiego: w dzień zły wybawi go Pan. [ 548]
3Pan niechaj go zachowa i ożywi go: i niech go uczyni błogosławionym na ziemi: i niechaj go nie wydaje duszy nieprzyjaciół jego.
4Pan go niech wspomoże na łożu niemocy jego: wszystkę pościel jego sprzewracałeś w chorobie jego.
5Jam rzekł: Panie, zmiłuj się nademną, uzdrów duszę moję; bom grzeszył tobie.
6Nieprzyjaciele mówili mi źle: kiedyż umrze, a zginie imię jego?
7A jeźli wchodził, aby ujrzał: marności mówił; serce jego zgromadziło nieprawości sobie: wychodził precz, i mówił pospołu.
8Przeciwko mnie szeptali wszyscy nieprzyjaciele moi, przeciwko mnie myślili mi źle.
9Słowo niesprawiedliwe postanowili przeciwko mnie: zali, który śpi, więcéj nie powstanie?
10Albowiem człowiek pokoju mego, któremum ufał, który jadał chleb mój, wielkie uczynił nademną podejście.
11Ale ty. Panie, zmiłuj się nademną: i wzbudź mię, a oddam im.
12W temem poznał, iżeś mię chciał, że się nie będzie weselił nieprzyjaciel mój nademną.
13A mnieś dla niewinności przyjął, utwierdziłeś mię przed oblicznością twoją na wieki.
14Błogosławiony Pan, Bóg Izraelski, od wieku, i aż do wieku. Niech się stanie, niech się stanie.